Сеся статя убертать ся довкола проблемы статуса релативно нового славлянського літературного языка, то значит русинського. Широка и многообразна група діалектув, котри суть оприділені ги русинськи, мавуть общи лінгвістичні рисы из восточнославлянскыма, западнославянскыма, а кіть говориме за язык вовводинськых русинув, тогди и из югославлянськыма языками. Не позеравучи на то, што помежи славістув нев консенсуса у сьому вопросі--ци тоти діалекты уважати за окремый язык, ци они суть частьов иншакого языка--на днишній день мож говорити за чотири регіоналні варіанты русинського литературного языка: лемкувскый у Польщі, язык русинув Словакії у Пряшувському краї, пудкарпатськый, ци закарпатськый варіянт русинського языка в Украйині і, четвертый, вовводинськый, ци бачвансько-сримськый, котрого ся тримавут уже майже цілов столітя русины у Сербиї і Хорватиї. Процес кодифікациї трьох из чотирьох сих варіантув зачався по 1989 році и на днись по выше означеных державах указувут ся не все вднаки резултаты. У статі, котру туй подавме, силувме ся говорити за історію твореня русинськых літературных стандартув, их функциї в обществі и майглавні граматичні рисы каждого варіанта. Майбулше говориме за одношеня межи русинськым и иншакыма языками (ци то державныма, ци недержавныма), подавме видженя перспективы языка у будучности.