Keşmir çatışması; öncelikleHindistan ilePakistan arasında, ayrıca bölgenin kuzeydoğusundaÇin ile Hindistan arasında yaşanan,Keşmir bölgesi üzerindeki bir toprak anlaşmazlığıdır.[1][2]
Çatışma, 1947'de Hindistan'ın bölünmesinin ardından başlamış; hem Hindistan hem de Pakistan, eskiCemmu ve Keşmir prensliğinin tamamı üzerinde hak iddia etmiştir. Bu anlaşmazlık, Hindistan ile Pakistan arasında üç savaşa ve çok sayıda silahlı çatışmaya yol açmıştır. Günümüzde Hindistan, Cemmu,Keşmir Vadisi,Ladah'ın büyük bölümü veSiachen Buzulu'nu kapsayan bölgenin yaklaşık %55'ini ve nüfusunun yaklaşık %70'ini kontrol etmektedir. Pakistan,Azad Keşmir veGilgit-Baltistan'ı kapsayan bölgenin yaklaşık %30'unu; Çin iseAksay Çin bölgesi, büyük ölçüde yerleşimsiz Trans-Karakoram Bölgesi ve Demchok sektörünün bir kısmını içeren kalan %15'lik alanı kontrol etmektedir.[3]
Hindistan'ın bölünmesinin ardından eyaletin batı bölgelerinde patlak veren bir ayaklanma sonrasında, Pakistanlı aşiret milisleri Keşmir'e girmiş; bunun üzerine Cemmu ve Keşmir'in Hindu hükümdarı Hindistan'a katılma kararı almıştır.[4] Bunun sonucunda başlayanHindistan-Pakistan savaşları,Birleşmiş Milletler arabuluculuğunda sağlanan ve daha sonraKontrol Hattı olarak adlandırılan bir ateşkesle sona ermiştir.[5][6] 1962 yılında Çin, tartışmalı Çin-Hindistan sınırı boyunca, Hindistan yönetimindeki Ladah dâhil olmak üzere Hindistan'a karşı bir saldırı düzenlemiş ve bu durum Çin'in Keşmir çatışmasına dâhil olmasına yol açmıştır.[7] 1965'te Pakistan, Hindistan yönetimindeki Keşmir'e sızarak bir ayaklanma başlatmayı amaçlamış; bu girişim iki ülke arasında bölgede yeni bir savaşa neden olmuştur. 1971 savaşı sırasında yaşanan çatışmaların ardından imzalananSimla Anlaşması, Hindistan ve Pakistan kontrolündeki bölgeler arasındaki Kontrol Hattını resmî olarak tesis etmiştir.[8][9] 1999 yılında ise iki ülke arasında Kargil bölgesinde yeni bir silahlı çatışma yaşanmış, ancak bu durum mevcut statükoyu değiştirmemiştir.[10]
- ^Yahuda, Michael (2 Haziran 2002)."China and the Kashmir crisis". BBC. 14 Ekim 2002 tarihindekaynağından arşivlendi. Erişim tarihi:22 Mart 2019.
- ^Chang, I-wei Jennifer (9 Şubat 2017)."China's Kashmir Policies and Crisis Management in South Asia". United States Institute of Peace. 10 Mart 2017 tarihindekaynağından arşivlendi. Erişim tarihi:22 Mart 2019.
- ^"Slater, Christopher L.; Hobbs, Joseph J. (2003). Essentials of World Regional Geography (4 ed.). Brooks/Cole Thomson Learning. p. 312. ISBN 9780534168100. LCCN 2002106314 – via Internet Archive. India now holds about 55% of the old state of Kashmir, Pakistan 30%, and China 15%." Arşivlenmesi gereken bağlantıya sahip kaynak şablonu içeren maddeler (link)
- ^Copland, Ian (2003). "Review of War and Diplomacy in Kashmir: 1947–48. By C. Dasgupta". Pacific Affairs. 76 (1): 144–145. ISSN 0030-851X. JSTOR 40024025. As is well known, this Hindu-ruled Muslim majority state could conceivably have joined either India or Pakistan, but procrastinated about making a choice until a tribal invasion – the term is not contentious – forced the ruler's hand. C. Dasgupta. 1947–48. s. 144–1https://search.worldcat.org/search?q=n2:0030-851X45.
- ^Lyon, Peter (2008). Conflict Between India and Pakistan: An Encyclopedia. ABC-Clio. p. 80.ISBN 9781576077122.
- ^"Kashmir | History, People, & Conflict". Encyclopedia Britannica. Archived from the original on 30 April 2015.
- ^Bose, Sumantra (2003), Kashmir: Roots of Conflict, Paths to Peace, Harvard University Press, p. 76,ISBN 0-674-01173-2, The intervening years [between 1958 and 1962] were notable for China's entry into the international politics of the Kashmir conflict. China's relations with India deteriorated precipitously after the Chinese annexation of Tibet in 1959, and rising tensions flared into a military conflict in late 1962 at a number of disputed border flashpoints stretching in an east-west arc along the Himalayan ranges, including a desolate area called Aksai Chin on Ladakh's frontier with Tibet and China's Xinjiang province.
- ^Fortna, Virginia (2004). Peace time: cease-fire agreements and the durability of peace. Princeton University Press.ISBN 978-0-691-11512-2.
- ^"Simla Agreement". Bilateral/Multilateral Documents. Ministry of External Affairs, Government of India. Retrieved 27 September 2013.
- ^MacDonald, Myra (2017). Defeat is an Orphan: How Pakistan Lost the Great South Asian War. Oxford University Press. pp. 27, 53, 64, 66, 67.ISBN 978-1-84904-858-3. s. p. 27: It was not so much that India won the Great South Asian War but that Pakistan lost it p. 53: The story of the Kargil War—Pakistan's biggest defeat by India since 1971 —is one that goes to the heart of why it lost the Great South Asian War. p. 64: Afterwards, Musharraf and his supporters would claim that Pakistan won the war militarily and lost it diplomatically. In reality, the military and diplomatic tides turned against Pakistan in tandem. - p. 66: For all its bravado, Pakistan had failed to secure even one inch of land. - p. 66-67:Less than a year after declaring itself a nuclear-armed power, Pakistan had been humiliated diplomatically and militarily. KB1 bakım: Fazladan yazı (link)
