Papa II. Lucius (? - 15 Şubat 1145), 9 Mart 1144'ten 1145'teki ölümüne kadarKatolik Kilisesinin başı vePapalık Devletinin hükümdarıdır. Papalığı, RomaKomünü ile bağlantılıRoma'daki huzursuzluk ve şehrin kontrolünüpapalıktan alma girişimleriyle dikkate değerdi.Anarşideİmparatoriçe Matilda'nın İngiltere üzerindeki iddiasını destekledi ve Sicilya KralıII. Rugerro ile kötü bir ilişkisi vardı.
Orso Caccianemici'nin[1] oğlu Gherardo Caccianemici dal Orso,Bologna'da doğdu.[2] 1124'te Papa II. Honorius tarafındanGerusalemme'de Santa Croce'ninkardinal rahibine yükseltilmeden önce, uzun yıllar Basilica di San Frediano'nun[3] kanonuydu.[2] Bu süre zarfında bazilikayı yeniledi, bir dizi düzenli kanon ekledi ve gelir akışını iyileştirdi.[1] Papa olarak yükseltildikten sonra, kiliseyeİncil'in altın levhalarla ciltlenmiş ve mücevherlerle süslenmiş bir nüshasının yanı sıra bir sunak kapağı ve ayinde kullanılmak üzere iki adet kovalanmış gümüş yaldızlı ampulla sundu.[4] Honorius ayrıca onu 1125'teAlmanya'dapapalık elçisi olarak atamadan önce[1] onu Roma Piskoposluğunun kütüphanecisi olarak atadı.[2] OradaykenKutsal Roma İmparatoruIII. Lothair'in[3] adaylığının desteklenmesine ve Xanten'li Aziz Norbert'inMagdeburgBaşpiskoposu olarak atanmasına yardım etti.[2] 1128'de Gherardo, önceki rektörü deviren şehri yönetmesi içinBenevento'ya gönderildi.[5]
1130'daPapa II. Innocentius tarafından yeniden Almanya'ya mirasçı olarak atandı ve burada III. Lothair'i Papa II. Innocentius'uAntipapa II. Anacletus'a karşı korumak amacıylaİtalya'ya iki sefer yapmaya ikna etmede etkili oldu.[2] 1135-36'da Almanya'da mirasçı olarak bir dönem daha geçirdi.[3] Monte Cassino keşişlerini kendilerinipapalığın otoritesine teslim etmeye zorlamak için III. Lothair ile baş müzakerecilerden biriydi.[3] Buna ek olarak, II. Anacletus ileSicilya Kralı II. Roger arasındaki ayrılığın sonunu müzakere etmek içinSalerno'ya gönderildi.[3] Papa[3][4] 1144'teki papalık seçimlerinden sonra Gherardo, II. Lucius olarakseçildi[2] ve Mart 1144'te kutsandı. Adını muhtemelen Gherardo'nun kutsamasından birkaç gün önce anılanPapa I. Lucius'un onuruna almıştır.[3]
Lucius, Orta Çağ Hristiyanlığı boyunca kilise işlerinin olağan işleyişine dahil oldu.İngiltere'de piskoposlara,manastırlara ve kiliselere, St. Edmund manastırını laik yetkililere her türlü boyun eğmekten muaf tutmak da dahil olmak üzere bir dizi ayrıcalık verdi.[6] Ayrıca, St David Piskoposu Bernard'ın görüşünübüyükşehir piskoposu rütbesine yükseltme vepalliumu York Başpiskoposu William'a götürme talebini araştırmakla görevlendirilen bir papalık elçisi Igmarus'u (Hincmar) İngiltere'ye gönderdi.[6] İngiltere'deki siyasi durumla ilgili olarak, İngiliz tacı hakları konusundaİmparatoriçe Matilda'nın tarafını tuttu.[7]
Lucius, saltanatının başlarında,Lucca kasabasının önde gelen üyelerinden, kaleyi Lucca ilePisa arasındaki savaştan korumak için kasaba içindeki kaleninhükümdarı olması için bir talep aldı. Lucius onu 18 Mart 1144'te aldı ve on pound altın karşılığında onu kendi adına savunmayı kabul etti. Lucius daha sonra kaleyiyurtluk olarak onlara geri verdi.[8]
Bu aradaPortekiz'de, Portekiz'inLeón Krallığı'ndan yeni kurulan bağımsızlığını sürdürmek isteyen Kral I.Afonso, Papa II. Innocentius'a yaptığı gibi Lucius'a saygı göstermeyi ve papayı feodal hükümdarı yapmayı teklif etti. Kutsal Makam'ın savunması ve desteği karşılığında Lucius'a kendi bölgesini ve yıllık dört ons altın haraç teklif etti.[8] Lucius, 1 Mayıs 1144'te Afonso'nun feodal saygısını kabul etmesine ve şahsen görünmesine izin vermesine rağmen, Afonso'yuPortekiz Kralı olarak değil, bunun yerineDux Portugallensis olarak kabul etti.[9] Kraliyet unvanı sonundaPapa III. Alexander tarafından verilecekti.[10]
Son olarak, resmi olarakPapalık Devleti'ne ait olanCorneto şehri, Lucius'un vasiyeti sırasında[10] Kasım 1144'te resmi bir tapu ile papalığa iade edildi.
Lucius,Sicilya Kralı II. Roger'ın arkadaşı ve çocuklarından birinin vaftiz babası olmasına rağmen[4] ikisi arasındaki durum kötüleşti. İki taraf Haziran 1144'te[11]Ceprano'da Roger'ınHoly See'nin birtebası olarak görevlerini açıklığa kavuşturmak için bir araya geldi. Lucius,Capua prensliğinin geri verilmesini talep ederken, Roger bunun yerine güneydeki Papalık Devletlerinin bir parçasını oluşturan ek topraklar istedi.[11] Lucius II, kardinallerinin tavsiyesi üzerine[12] Roger'ın taleplerini kabul etmek istemedi ve onları reddetti. Çileden çıkan Kral Roger,Sicilya'ya döndü ve oğlu Apulia Dükü III. Roger'danCampania'yı işgal etmesini istedi.[11] Duke Roger kendisinden isteneni yaptı ve generali Robert of Selby'yi Lucius'a karşı göndererek ülkeyiFerentino'ya kadar kuzeyde harap etti.[11] Bu, Romalıları teslim olmaya zorladı ve Eylül 1144'te Lucius, yedi yıllık bir ateşkes müzakere ederek Roger'ın şartlarını kabul etti.[7] Buna karşılıkNormanlar fethedilen topraklarına[11] geri çekildiler veBenevento'ya veya başka herhangi bir papalık bölgesine saldırmayacağına söz verdiler.[7]
Lucius'un bu teslimiyeti,Roma Senatosu üyelerine eski bağımsızlıklarını ve otoritelerini yeniden savunma veRoma'da papayı dünyevi gücünden mahrum etmeye çalışan devrimci bir cumhuriyet kurma fırsatı verdi. Bu harekete dahil olan başlıca gruplar tüccarlar ve zanaatkarlardı, şehirli soylular ise tarafsızlığını korudu.[7]
II. Innocentius'un vasiyeti sırasında neredeyse tüm dünyevi gücü papadan alan Senato, vasiyetinin başlangıcında Lucius tarafından hatırı sayılır bir beceri ve sıkılıkla yönetilmiş ve birçok senatörü yaCapitoline Tepesi'ni terk etmeye ya da vasiyetlerini bırakmaya ikna etmişti.[13] II. Lucius'un yenilgisinden cesaret alan, eski Antipope II. Anacletus'un kardeşi Giordano Pierleoni liderliğindeki Senato, II. Lucius'a isyan ederek papalık valilerini[7] kovdu ve Roma Komünü'nü kurdu.[13] Papanın tüm hükûmet görevlerini bırakmasını ve yalnızca dini vergileri ve gönüllü haraçları elinde tutmasını talep ettiler.[7] Senato, yargıçları seçme ve kendi madeni parasını basma yetkilerini devraldı.[14] İlk başta Lucius, Roger II'nin yardımını istedi, ancak Lucius'un krallığını tam olarak tanımamasına hala kızan Roger, yardımını geri çekti.[7] Lucius daha sonra yardım için Romalıların KralıIII. Konrad'a döndü[12] ve Aralık 1144'te ona Senato ve Patrician Giordano Pierleoni'ye karşı askeri yardım için yalvaran bir mektup yazdı.[13] Lucius, Conrad'a yazarak müdahale etmesini isteyenClairvauxlu Bernard tarafından desteklendi.[15]
Konrad'ın cevabını beklerken, Lucius meseleyi kendi halletmeye karar verdi.[12] Roma aristokrasisine, özellikle de Frangipani ailesine dönerek, 31 Ocak 1145'te onlaraCircus Maximus kalesini vererekPalatino Tepesi'nin güney kısmının tam kontrolünü onlara verdi.[15]Roma Forumu bir savaş alanı haline gelmişti ve kafa karışıklığı, Lucius'un[15] Ocak 1145'te San Saba başrahibini tayin etmek içinAventine Tepesi'ne gitmesini engelledi.
Sonunda Lucius, küçük bir orduyla Kongre Binası'ndaki Senato mevzilerine karşı yürüdü. Giordano tarafından geri püskürtüldü[15] ve Viterbo'lu Godfrey'e göre bu savaş sırasında atılan bir taşla ciddi şekilde yaralandı.[15] Yaralarından kurtulamadı ve 15 Şubat 1145'te[12] komşu Frangipani kalesinin koruması altında olduğu San Gregorio Magno al Celio'da öldü.[6]
II. Lucius, apsisin arkasındaki dairesel revaktaSt John Lateran'a gömüldü.[6] Hanedan rozeti, uygun bir samur ayı ile argent kalkanıydı.[16]
- Özel
- ^abcMann, pg. 114
- ^abcdefThomas, pg. 91
- ^abcdefgLevillain, pg. 959
- ^abcMann, pg. 115
- ^Mann,The Lives of the Popes in the Middle Ages, Vol 8, pg. 256
- ^abcdMann, pg. 119
- ^abcdefgLevillain, pg. 960
- ^abMann, pg. 121
- ^Mann, pg 122
- ^abMann, pg. 123
- ^abcdeMann, pg. 116
- ^abcdThomas, pg. 92
- ^abcMann, pg. 117
- ^NORWICH, JOHN JU (2012).The Popes: A History (İngilizce). Londra: Vintage.ISBN 9780099565871.
- ^abcdeMann, pg. 118
- ^Mann, pg. 113
- Genel
- Levillain, Philippe,The Papacy: An Encyclopedia, Vol II: Gaius-Proxies, Routledge, 2002
- Thomas, P. C.,A Compact History of the Popes, St Pauls BYB, 2007
- Mann, Horace K.,The Lives of the Popes in the Middle Ages, Vol 9 (1925)
Herbermann, Charles, (Ed.) (1913). "Pope Lucius II".Katolik Ansiklopedi (İngilizce). New York: Robert Appleton Company. - Duffy, Eamon (2001).Saints and Sinners: A History of the Popes. Yale University Press. ss. 140-141.ISBN 978-0-300-09165-6.
- Maxwell-Stuart, P. G. (2002).Chronicle of the Popes: The Reign-by-Reign Record of the Papacy from St. Peter to the Present. Thames & Hudson. ss. 95.ISBN 978-0-500-01798-2.
