Phinda Rezervi'nde bir dişi aslan ve yavrularının videosuPittsburgh Hayvanat Bahçesi'ndeki bir Afrika aslanı
Aslan (Panthera leo),Afrika veHindistan'a özgüPanthera cinsinden büyük bir kedidir. Kaslı, geniş göğüslü bir gövdesi; kısa, yuvarlak bir kafası; yuvarlak kulakları ve kuyruğunun ucunda koyu, tüylü bir tutamı vardır. Cinsel olarak dimorfiktir; yetişkin erkek aslanlar dişilerden daha büyüktür ve belirgin bir yeleleri vardır. Gurur adı verilen gruplar oluşturan sosyal bir türdür. Bir aslan grubu birkaç yetişkin erkek, akraba dişiler ve yavrulardan oluşur. Dişi aslan grupları genellikle birlikte avlanır ve çoğunlukla orta ve büyük toynaklı hayvanları avlar. Aslan bir tepe ve temel avcıdır.
Rakip erkeklerle sürekli olarak savaşmaktan kaynaklanan yaralanmalar ömürlerini büyük ölçüde azalttığından, vahşi ortamda nadiren 10 ila 16 yıl arasında yaşamaktadırlar.[4] Esaret altında 25 yıldan fazla yaşayabilirler. Aslanlar diğer kedilere kıyasla alışılmadık biçimde sosyaldirler. Gün boyunca ağırlıklı olarak uyumayı tercih eden aslanlar, nadiren alacakaranlıkta sıklıkla gece (Gececil hayvanlar) aktiftir.[5][6]
Tipik olarak aslanlarotlaklarda vesavanlarda yaşar, ancak yoğunormanlarda bulunmazlar. Antik tarihi zamanlarda,Kuzey Afrika dahil olmak üzereAfrika'nın büyük bölümünde,Yunanistan veBalkanlar'danHindistan'a kadarAvrasya'da etkin olarak yaşamaktaydılar. Yaklaşık 10.000 yıl önceki geç dönemBuzul Çağı'nda (Pleistosende), aslan insanlardan sonra en yaygın kara memelisiydi:Mağara aslanı (Panthera leo spelaea) Kuzey ve Batı Avrupa'da,Amerika aslanı (Panthera leo atrox) ise Amerika'daYukon ilePeru civarında yaşıyordu.[7] Ancak günümüzdeSahra Altı Afrika'da parçalanmış popülasyonlara ve Batı Hindistan'da kritik olarak tehlike altındaki bir nüfusa indirgenmiştir. Aslan,Dünya Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği (IUCN) tarafındansavunmasız bir tür olarak sınıflandırılmıştır ve yirminci yüzyılın ikinci yarısında 20 yılda Afrika'daki aslan nüfusunda % 30-50 aralığında önemli bir nüfus azalması görülmüştür.[8] Nüfuslarının azalmasının nedeni tam olarak anlaşılmasa da,yaşam alanlarının işgal edilmesi ve insanlar tarafından zarar görmeleri en başlıca sebepler olarak ön görülmektedir. Afrika'da, özellikleBatı Afrika aslanı nüfusu tehlike altındadır.
Erkek aslan, oldukça ayırt edici olan yelesinden kolayca tanınır ve yüzü insan kültürünün en çok bilinen hayvan simgelerinden biridir. Heykellerde, resimlerde, ulusal bayraklarda ve çağdaş sinema ve edebiyatta geniş bir biçimde tasvir edilmiştir. AslanlarRoma İmparatorluğu zamanından beri insanlar tarafındantutulmuş ve on sekizinci yüzyılın sonlarından bu yanahayvanat bahçelerinde sergilenmek üzere aranan önemli hayvan türünden biri olmuştur. Hayvanat bahçeleri, nesli tükenmekte olanAsya kökenli alt türleri için hazırlanan ıslah programlarında dünya çapında işbirliği yapmaktadır.
Modern Türkçede kullanılanaslan,Osmanlı Türkçesinde ارسلان (arslan) olarak kaydedilmiştir ve kökeniEski Türkçeye dayanmaktadır. Bir Türkî dilde tespit edilmiş olduğu ilk kaynak 900 yılından önce yazıldığı düşünülen, Alman arkeologAlbert von Le Coq tarafından derlenmiş ve "Huastuanift: Manihaist Tövbe Duası" (özgünAlmanca adıylaChuastuanift, ein Sündenbekenntnis des manichäischen Auditores: gefunden in Turfan (Chinesisch-Turkistan)) adı altında bilinenEski Uygurca metinlerdir.John Krueger sözcüğün Türkî dillereMoğolcadan alıntı olduğunu savunur. Moğolca "diş göstermek" manasındakiarzai- kelimesinden türetilmiş olabileceği de öne sürülmüştür; ancak bu kesin değildir. Hayvan adlarında görülen +lan ekinin yapısı belirsizdir.[9]
Türün bağlı olduğu cins olanPanthera ismiLatinceye dayanmakta olup, bu dileGrekçede benekli kedigilleri tanımlamak için kullanılmış πάνθηρ kelimesinden girmiştir.[10] Bilimsel isminin ikinci kısmı olanleo, Latince ve Grekçede yer alan aslan manasındakileo veλέων (leon) kelimelerine dayanmaktadır.[11][12]Leo kelimesi ve türevleri, pek çok Avrupa dili ile muhtemelenİbranicede (לָבִיא;lavi) aslanları tanımlamak için kullanılan bir isimdir.[13]
Panthera için ikikladogram önerildi. Üst kladogram 2006 çalışmasına[14][15] ve alttaki 2010[16] ve 2011[17] çalışmasına dayanmaktadır.
Carl Linnaeus 1758'de, aslanıSystema Naturae adlı eserinde tanımladı ve ona bilimsel olarakFelis leo adını verdi.[1] Cins adıPanthera, 1816'da Alman doğa bilimciLorenz Oken tarafından türetildi.[18] 18. yüzyılın ortaları ile 20. yüzyılın ortaları arasında, 26 aslan örneği, alt tür olarak tanımlanmış ve önerilmiştir; bunların 11'i 2005 yılında geçerli kabul edilmiştir.[2] Çoğunlukla yelelerinin ve derilerinin boyutu ve rengiyle ayırt ediliyorlardı.[19]
19. ve 20. yüzyıllarda, birkaç aslan tipi örnek vealt tür olarak tanımlandı ve bir düzine, 2017 yılına kadar geçerlitakson olarak kabul edildi.[2] 2008 ve 2016 arasında,IUCN Kırmızı Listesi değerlendiricileri, Afrika aslan popülasyonları içinP. l. leo ve Asya aslan popülasyonu içinP. l. persica olmak üzere yalnızca iki alt-özel isim kullandı.[8][20][21] 2017'de, Kedi Uzman Grubu'nun Kedi Sınıflandırma Görev Gücü, aslantaksonomisini gözden geçirdi ve aslan evrimi üzerine yapılanfilocoğrafik çalışmaların sonuçlarına dayanarak iki alt türü tanıdı:[22]
P. l. leo(Linnaeus, 1758) -aday aslan alttür,Asya aslanı, bölgesel olarak nesli tükenmişNübye aslanı veOrta Afrika'nınbatı ve kuzey kesimlerindeki aslan topluluklarını içerir.[22]Sinonim arasında,P. l. persica(Meyer, 1826),P. l. senegalensis(Meyer, 1826),P. l. kamptzi(Matschie, 1900), andP. l. azandica(Allen, 1924) yer alır.[2] Bazı yazarlar 'Kuzey aslanı' ve 'kuzey alt türü' olarak adlandırdı.[23][24]
P. l. melanochaita(Smith, 1842) -Doğu veGüney Afrika bölgelerinde, soyu tükenmişKap aslanı ve aslan topluluklarını içerir.[22] Sinonim arasında,P. l. somaliensis(Noack 1891),P. l. massaica(Neumann, 1900),P. l. sabakiensis(Lönnberg, 1910),P. l. bleyenberghi(Lönnberg, 1914),P. l. roosevelti(Heller, 1914),P. l. nyanzae(Heller, 1914),P. l. hollisteri(Allen, 1924),P. l. krugeri(Roberts, 1929),P. l. vernayi(Roberts, 1948) veP. l. webbiensis(Zukowsky, 1964) yer alır.[2][19] 'Güney alt türü' olarak adlandırılmıştır.[24]
Etiyopya Yükseltileri'nin bazı bölgelerinden gelen aslan örnekleri, genetik olarak Kamerun ve Çad'dakilerle birlikte kümelenirken, Etiyopya'nın diğer bölgelerinden gelen aslanlar Doğu Afrika'dan örneklerle birleşmektedir. Bu nedenle araştırmacılar, Etiyopya'nın iki alt tür arasında bir temas bölgesi olduğunu varsaymaktadır.[25]
P. leo fossilis,P. fossilis ya daP. spelaea fossilis,Orta Pleistosen Avrupa mağara aslanı olarak da bilinen bu alt tür, yaklaşık 500.000 yıl önce yaşamıştır. İngiltere, Almanya, İtalya ve Çek Cumhuriyeti'nde bu türe ait fosiller bulunmuştur.[29][30] Günümüz Afrika aslanlarından daha büyük olan bu alt tür, Amerikan mağarası aslanıyla neredeyse aynı boylarda ve Üst Pleistosen Avrupa mağarası aslanından biraz daha büyüktü.[31][32]
P. l. spelaea, Avrupa mağara aslanı, Avrasya mağarası aslanı veya Üst Pleistosen Avrupa mağarası aslanı olarak da bilinen bu alt tür,Geç Pleistosen dönemindeAvrasya veBeringia'da yaşadı.Küresel ısınma nedeniyle en son 11.900 yıl önce soyu tükenmiştir.[33] Avrupa, Kuzey Asya, Kanada ve Alaska mağaralarında yapılan kazılarda bulunan kemik parçaları,Avrupa'danSibirya genelinde batı Alaska'ya kadar bulunduğunu göstermektedir.[34] MuhtemelenP. fossilis'ten,[35] türetilmiştir ve genetik olarak izole edilmiştir. Afrika ve Asya'daki aslanlardan oldukça farklıdır.[31][35]Paleolitik mağara resimlerinde, fildişi oymalarda ve kil büstlerinde tasvir edilmiştir.[36]
P. l. atrox ya daP. atrox, Amerika aslanı veya Amerika mağara aslanı olarak bilinen bu alt tür, Amerika kıtasında Kanada'dan muhtemelenPatagonya'ya kadar uzanıyordu.[37][37] Var olan en büyük aslan alt türlerinden biridir. Vücut uzunluklarının 1.6-2.5 m (5.2-8.2 ft) arasında olduğu tahmin edilmektedir.[38] Edmonton'dan gelen bir fosil 11.355 ± 55 yıl öncesine aittir.[39]
Pleistosen sonundaki modern aslan ve tarih öncesi akrabalarının maksimum menzili: kırmızı,Panthera spelaea'yı, maviP. atrox'u ve yeşilP. leo'yı gösterir.
Aslanın en yakın akrabasıPanthera cinsinin diğer türleri,kaplan,kar leoparı,jaguar veleopardır. 2006 ve 2009'da yayınlananfilogenetik çalışmaların sonuçları, jaguar ve aslanın yaklaşık 2.06 milyon yıl önce ayrılan bir kardeş gruba ait olduğunu göstermektedir.[14][15] Daha sonra yapılan çalışmaların sonuçları, leoparın ve aslanın, 3.1-1.95 milyon yıl önce ayrılan kardeş gruba ait olduğunu göstermektedir.[16][17]Panthera'nın coğrafi kökeni büyük olasılıkla Orta Asya'nın kuzeyidir. Leopar-aslan soyu, en azındanErken Pliyosen'den bu yana Asya ve AfrikaPalearktik'inde dağıtıldı. Aslan ve Avrasya mağara aslanından oluşan soyunHolarktik Asya'da,[40] 2,93-1,23 milyon yıl önce ayrıldığı düşünülmektedir.[35] Bununla birlikte, aslan ve kar leoparı ataları arasındakimelezleşme, yaklaşık 2.1 milyon yıl öncesine kadar devam etmiş olabilir.[41] Avrasya ve Amerikan mağara aslanlarının, diğer kıtalardakimitokondri soyları olmadan,son buzul döneminin sonunda soyları tükendi.[31][42][43]
Modern aslan muhtemelenOrta Pleistosen döneminde Afrika'da yaygın olarak dağılmış veGeç Pleistosen döneminde Sahra altı Afrika'da ayrılmaya başlamıştır. Doğu ve Güney Afrika'daki aslan popülasyonları, 183.500-81.800 yıl önce ekvator yağmur ormanları genişlediğinde, Batı ve Kuzey Afrika'daki popülasyonlardan ayrıldı. Sahara'nın 83.100-26.600 yıl önceki genişlemesi, Batı ve Kuzey Afrika'daki nüfusun ayrılmasına neden oldu. Yağmur ormanları azaldıkça, daha açık habitatlara yol açan aslanlar Batı'dan Orta Afrika'ya taşındı. Kuzey Afrika'dan aslanlar 38.800-8.300 önce güney Avrupa ve Asya'ya dağıldılar.[44] Güney Avrupa, Kuzey Afrika ve Orta Doğu'daki aslanların yok olması, Asya ve Afrika'daki aslan popülasyonları arasındakigen akışını kesintiye uğrattı. Genetik kanıtlar, Doğu ve Güney Afrika'daki aslan örneklerinde çok sayıdamutasyon olduğunu ortaya koydu; bu, bu grubun, Asya ve Batı ve Orta Afrika'dan genetik olarak daha az farklı aslan örneklerinden daha uzun bir evrimsel geçmişe sahip olduğunu göstermektedir.[45]Filocoğrafik araştırmaların sonuçları, yaşayan iki aslan alt türünün yaklaşık 245.000 yıl önce ayrıldığını göstermektedir.[25]
Hayvanat bahçelerinde aslanlar, ziyaretçilerin merakı veya bilimsel amaç için melez oluşturmak için kaplanlarla yetiştirilmiştir.[48][49]Liger bir aslan ve bir kaplandan daha büyüktür, oysa çoğutigon, karşılıklı gen etkileri nedeniyle ebeveynlerine kıyasla nispeten küçüktür.[50][51]Leopon ise, bir aslan ve leoparın bir melezidir.[52]
Aslan, kısa, yuvarlak başlı, kısık boyunlu ve yuvarlak kulaklı, kaslı, derin göğüslü bir kedidir. Tüy rengi açık bejden gümüşi griye, sarımsı kızıldan koyu kahveye kadar değişir. Alt kısımların renkleri genellikle daha açıktır. Yeni doğmuş bir aslan, yetişkinliğe ulaştığında solmaya başlayan koyulekelere sahiptir, ancak soluk noktalar genellikle bacaklarda ve alt kısımlarda görülebilir. Aslan, kedi ailesinin barizcinsel dimorfizm gösteren tek üyesidir. Erkek bireyler daha geniş kafaya sahiptir ve baş, boyun, omuz ve göğsün çoğunu kaplayan aşağı ve geriye doğru büyüyen belirgin bir yele vardır. Yele genellikle kahverengi tonlarındadır ve sarı, kızıl ve siyah tüyler içerir.[53][54]
Tüm aslanların kuyruğu, yaklaşık 5 mm (0,20 in) uzunluğunda tüylü bir tutam ile biter. Fonksiyonları bilinmemektedir. Tutam doğumda bulunmaz ve yaklaşık 5.5 aylıkken ortaya çıkar.[55]
Kafatası, kaplanınkine çok benzer, ancak frontal bölge genellikle daha depresif ve düzdür vepostorbital bölgeden biraz daha kısadır ve kaplandan daha geniş burun açıklıkları vardır. İki türdeki kafatası varyasyon miktarı nedeniyle, genellikle sadece alt çenenin yapısı, türlerin güvenilir bir göstergesi olarak kullanılabilir.[56][57]
Kedigiller arasında aslan, büyüklük bakımından kaplandan sonra ikinci sırada yer alır.[54] Yetişkin aslanların boyutları ve ağırlıkları, menzilleri ve habitatları arasında değişiklik gösterir.[58][59][60][61] Afrika ve Hindistan'dan ortalamanın üzerinde büyüklüğe sahip birkaç bireye dair kayıtlar mevcuttur.[53][62][63][64]
90,5-138 kg (200-304 lb),[65] 118,37-143,52 kg (261,0-316,4 lb) Güney Afrika'da[59] 119,5 kg (263 lb)Doğu Afrika'da,[59] 110-120 kg (240-260 lb) Hindistan'da[60]
155-169 kg (342-373 lb),[65] 190-250 kg (420-550 lb) Güney Afrika'da[59] 174,9 kg (386 lb) Doğu Afrika'da[59] 190-230 kg (420-510 lb) Hindistan'da[60]
Aslanınyelesi, türün en tanınabilir özelliğidir.[19] Aslanların yeleleri bir yaşındayken büyümeye başlar. Yelelerin rengi yaşla birlikte değişir ve koyulaşır; araştırmalar, rengin ve boyutun, ortalama ortam sıcaklığı gibi çevresel faktörlere bağlı olduğunu göstermektedir. Yelelerin uzunluğu, erkekler arasındaki ilişkilerde, dövüş gücünü belirlemektedir. Koyu yeleli aslanlar, yılın en sıcak aylarında zorlanmalarına rağmen, daha uzun süre üreyebilirler ve yavrularının daha fazla yaşama şansı olabilir. Yelenin varlığı, yokluğu, rengi ve büyüklüğü genetik önkoşul, cinsel olgunluk, iklim vetestosteron üretimi ile ilişkilidir; temel kural, daha koyu, dolgun bir yele daha sağlıklı bir hayvanı gösterir.Serengeti Millî Parkı'ndaki dişi aslanlar, yoğun ve koyu yeleli erkekleri eş olarak tercih eder.[66][67] Yelenin asıl amacı, rakip erkek aslanlarla yapılan bölgesel kavgalarda, boyun ve boğazın korunması olduğu düşünülmektedir.[68] Avrupa ve Kuzey Amerika hayvanat bahçelerinde, serin ortam sıcaklığı daha ağır bir yeleye neden olabilir.[69] Asya aslanları, genellikle Afrika aslanlarından daha seyrek yelelere sahiptir.[70]
Pendjari Ulusal Parkı'ndaki hemen hemen tüm erkek Batı Afrika aslanları, yayelesizdir ya da çok kısa yelelere sahiptir.[71] Senegal'de,Sudan'ınDinder Millî Parkı'nda ve Kenya'nınTsavo Doğu Millî Parkı'nda da,yelesiz aslanların olduğu rapor edildi.[72] Güney Afrika'da,Timbavati'den gelen orijinal erkek beyaz aslan da yelesizdi.Testosteron hormonunun, yelenin büyümesiyle doğrudan ilişkisi olduğu düşünülmektedir. Kısırlaştırılmış aslanlar, çoğu zaman çok az yeleye sahiptir ya da hiç yeleleri yoktur, çünkügonadların çıkarılması testosteron üretimini inhibe eder.[73] Artan testosteron, Kuzey Botsvana'da rapor edilen, yeleli dişi aslanların nedeni olabilir.[74]
Aslanın yelesi, yaklaşık 320.000-190.000 yıl önce evrilmiş olabilir.[75] Soyu tükenmişAvrasya mağara aslanlarının,mağara resimleri neredeyse sadece yelenin olmadığı av hayvanlarını göstermektedir; Bazıları, bunun gerçekten de yelesiz olduklarının kanıtı olduğunu öne sürmektedir.[76]
Beyaz aslanlar renklerini resesif biralele borçludur.
Beyaz aslan,lösizm adı verilen ve çiftresesif alel tarafından oluşturulan genetik bir durumun sonucu olarak ortaya çıkan nadir bir renk varyasyonudur. Albinizm değil, pigment üretimini azaltan bir mutasyondur. Gözleri ve derisi normal renklidir. Beyaz aslanlar, Güney Afrika'nın Timbavati bölgesine özgüdür. Bu bölge,Kruger Ulusal Parkı'nın içinde ve çevresinde yer alır. Beyaz aslanlar, bu bölgede zaman zaman görülebilir. 1970'lerde vahşi yaşamdan uzaklaştırıldılar, böylece beyaz aslangen havuzunu azalttılar. Bununla birlikte, 2007-2015 yılları arasında beş ayrı doğumla beraber 17 doğum kaydedildi.[77] Beyaz aslanlar esaret altında yetiştirilmek için seçilmektedir.[78] Güney Afrika'daki kamplarda, konserve avları sırasında öldürülecek kupa olarak kullanılmak üzere yetiştirildikleri bildirildi.[79]
Afrika aslanları Sahra Altı Afrika'da dağınık popülasyonlar halinde yaşar. Aslanlar çimenli düzlükleri ve savanları, nehir kenarlarındaki çalılıkları ve çalılıklı açık ormanlık alanları tercih eder.Yağmur ormanlarında yoktur ve nadiren kapalı ormanlara girer.Elgon Dağı'nda, 3.600 m (11.800 ft) yüksekliğe kadar veKenya Dağı'ndaki kar hattına yakın bir yerde aslanın yaşadığı kaydedilmiştir.[53] Aslanlar, gölgelik olarak kullandıkları dağınık akasya ağaçlarına sahip, savan otlaklarda yaşamlarını sürdürürler.[80] Asya aslanı artık sadece Hindistan'ın batısındakiGücerât'ta bulunanGir Ulusal Parkı ve çevresinde yaşamaktadır.[20]
Aslan, Güney Avrupa ve Asya'da, bir zamanlar iklim koşullarının bol miktarda avı desteklediği bölgelerde değişiyordu.[85]Herodot'un MÖ 480'de bildirdiğine göre Yunanistan'da yaygındı; MÖ 300'de nadir görülüyordu ve MS 100'de nesli tükenmişti.[53]Kafkasya'da 10. yüzyıla kadar varlığını sürdürmüştür.[57]Filistin'deOrta Çağ'a kadar ve Güneybatı Asya'da 19. yüzyılın sonlarına kadar yaşadı. 19. yüzyılın sonlarına doğruTürkiye'nin büyük bölümünde nesli tükenmiştir.[86] İran'daki son canlı aslan 1942'de,Dezful'un yaklaşık 65 km (40 mi) kuzeybatısında görüldü.[87] 1944'teHuzistan Eyaleti'ndekiKarun nehrinin kıyısında, bir dişi aslan cesedi bulundu. Daha sonra, İran'dan hiçbir güvenilir kayıt gelmemiştir.[88] Pakistan ve Hindistan'daki aslan nüfusu, bir zamanlarSind vePencap'tanBengal'e ve Orta Hindistan'dakiNarmada Nehri'ne kadar uzanıyordu.[89]
Aslanlar zamanlarının çoğunu dinlenerek geçirirler; günde yaklaşık 20 saat hareketsiz bir haldedirler.[90] Aslanlar herhangi bir zamanda aktif olabilse de, faaliyetleri genellikle sosyalleşme, tımarlama ve dışkılama dönemi ile alacakaranlıktan sonra zirveye çıkar. Aralıklı faaliyet patlamaları, sıklıkla avlanma gerçekleştiğinde şafağa kadar devam eder. Günde ortalama iki saatlerini yürüyerek ve elli dakikalarını yemek yiyerek geçirirler.[91]
Aslan, tüm vahşi kedi türleri arasında en sosyal olanıdır ve yavrularıyla birlikte akraba bireylerden oluşan gruplar halinde yaşar. Böyle bir gruba "sürü" denir. Erkek aslanlardan oluşan gruplara "koalisyon" denir.[92]
Dişiler bir aslan sürüsünde istikrarlı sosyal birimi oluşturur ve yabancı dişilere tolerans göstermezler.[93] Dişilerin çoğunluğu doğdukları sürülerde kalırken, erkeklerin tamamı ve bazı dişiler ise sürüden ayrılır.[94] Ortalama bir sürü, birkaç yetişkin dişi ve dört kadar erkek ve her iki cinsiyetten yavruları da dahil olmak üzere 10 ila 15 aslandan oluşur.[95] En fazla 30 bireyden oluşan büyük sürüler de gözlemlenmiştir.[96] Bu modelin tek istisnası, her zaman sadece bir yetişkin erkeğe sahip olanTsavo aslan sürüsüdür.[97] Sürüler fizyon-füzyon toplulukları gibi hareket eder ve üyeler kükremelerle iletişim halinde olan alt gruplara ayrılır.[98] Erkek yavrular, yaklaşık iki veya üç yaşlarında olgunluğa eriştiklerinde, anne sürülerinden dışlanırlar.[99]
"Göçebe" aslanlar geniş bir alana yayılır ve çiftler halinde ya da tek başlarına düzensiz olarak hareket ederler.[92] Çiftler, doğum sürülerinden dışlanan ilgili erkekler arasında daha sık görülür. Bir aslan yaşam tarzını değiştirebilir; göçebe veya tam tersi olabilir.[100] Sürüler ve göçebeler arasındaki etkileşimler genellikle düşmancadır, ancak sürüdeki dişilerkızgınlık dönemlerinde göçebe erkeklerin kendilerine yaklaşmalarına izin verir.[101] Erkekler, göçebe bir şekilde yıllarca yaşadıktan sonra, sürüyle yerleşik bir düzene geçerler.[102] Serengeti Ulusal Parkı'nda yapılan bir araştırma, göçebe koalisyonların 3.5 ila 7.3 yaşlarında bu düzene geçtiklerini ortaya koydu.[103]Kruger Ulusal Parkı'ndakidağınık erkek aslanlar, kendi bölgelerini aramak için sürülerinden 25 km (16 mi) mesafeden daha uzağa giderler. Dişi aslanlar ise doğdukları sürüye daha yakın kalırlar. Bu nedenle, bir bölgedeki dişi aslanlar, aynı bölgedeki erkek aslanlara göre birbirleriyle daha yakından ilişkilidir.[104]
Bir sürünün işgal ettiği alana "sürü alanı" denir, bir göçebe tarafından işgal edilen alan ise "menzil" olarak adlandırılır.[92] Bir sürüyle ilişkili erkekler,bölgesini devriye gezerek marjinal kalma eğilimindedir. Dişi aslanlardasosyalliğin gelişmesinin nedenleri - herhangi bir kedi türünde en belirgin olanı - çok tartışma konusudur. Artan avlanma başarısı bariz bir sebep gibi gözükse de, bu inceleme sırasında belirsizdir; koordine avcılık, daha başarılı bir avlanma sağlar ancak avcı olmayan üyelerinkişi başına kalori alımını azaltmasını sağlar. Bununla birlikte, bazı dişiler, uzun süre yalnız bırakılabilecek yavruları büyütme rolünü üstlenir. Sürü üyeleri, avlanma esnasında düzenli olarak aynı rolü oynama ve becerilerini geliştirme eğilimindedir. Avcıların sağlığı, sürünün hayatta kalması için birincil ihtiyaçtır; avcılar, alındıkları yerde avını ilk tüketenlerdir. Diğer faydalar, olasıakraba seçilimi; ailede yiyecek paylaşımı; gençlerin korunması, bölgenin korunması, yaralanma ve açlığa karşı bireysel sigortadır.[62]
Hem erkekler hem de dişiler, davetsiz misafirlere karşı sürüyü savunurlar, ancak erkek aslan, keskin ve daha güçlü bir yapıya sahip olması nedeniyle bu amaç için daha uygundur. Bazı bireyler, sürekli olarak davetsiz misafirlere karşı savunmaya öncülük ederken diğerleri geride kalmaktadır.[105] Aslanlar, sürü içinde belirli roller üstlenme eğilimindedir; yavaş hareket eden bireyler gruba başka değerli hizmetler sağlayabilirler.[106] Alternatif olarak, davetsiz misafirleri uzak tutan bir lider olmanın getirdiği ödüller olabilir; sürüdeki dişi aslanların sırası bu tepkilere yansır.[107] Sürüyle ilişkilendirilen erkek veya erkekler, grupla olan ilişkilerini, onları rahatsız etmeye çalışan yabancı erkeklerden savunmakla görevlidir.
Asya aslan sürüleri, grup halinde farklılık göstermektedir. Asya erkek aslanları yalnızdır veya en fazla üç erkekle birleşerek gevşek bir sürü oluşturur. Dişiler ise yavrularıyla birlikte daha güçlü bir sürü oluştururken, en fazla 12 diğer dişi bireyle birliktedir. Dişi ve erkek aslanlar sadece çiftleşirken birleşirler.[108] Erkeklerin koalisyonları, yalnız aslanlardan daha uzun süre topraklarını tutmaktadır. Üç veya dört bireyden oluşan koalisyonlardaki erkekler, bir erkeğin diğerlerine hükmettiği ve daha sık eşleştiği açık bir hiyerarşi sergiler.[109]
Genç aslanlar, ilk olarak yaklaşık üç aylıkken, avı gizlice takip etme davranışı sergilerler, ancak neredeyse bir yaşına kadar avlanmaya katılmazlar ve iki yaşına yaklaşırken etkili bir şekilde avlanmaya başlarlar.[116] Yalnız bir aslan,zebra ve antilobu yere yıkma yeteneğine sahipken, manda ve zürafa gibi daha büyük avlarda risk altındadır.[100]Chobe Ulusal Parkı'nda, büyük sürülerin yetişkinAfrika savan fillerini avladıkları gözlenmiştir.[117][118] Tipik avlarda, her dişi aslan grupta tercih edilen bir konuma sahiptir; ya "kanat" üzerinde avın peşinde koşup saldırır ya da grubun merkezinde daha küçük bir mesafeye gider ve diğer dişi aslanlardan kaçan avları yakalar. Sürülere bağlı erkekler, genellikle grup avına katılmazlar.[119] Ancak bazı kanıtlar, erkeklerin de dişiler kadar başarılı olduğunu göstermektedir; bunlar genellikle küçük çalılıklarda avlanan yalnız avcılardır.[120]
Aslanlar dayanıklılıklarıyla pek tanınmazlar. Örneğin bir dişi aslanın kalbi vücut ağırlığının sadece % 0.57'sini, bir erkeğin ise vücut ağırlığının yaklaşık % 0.45'ini oluştururken, bir sırtlanın kalbi vücut ağırlığının neredeyse % 1'ini oluşturur.[121] Bu nedenle, aslanlar kısa aralıklarla 48-59 km/sa (30-37 mph) hızla koşarlar ve saldırıya başlamadan önce avlarına yakın olmaları gerekir.[122] 2018'de yapılan bir çalışmada, 74,1 km/sa (46,0 mph) hızla koşan bir aslan kaydedilmiştir.[123] Görünürlüğü azaltan faktörlerden faydalanırlar; birçok avı, kendilerini gizleyecek bir örtü yakınında veya geceleri öldürürler.[124] Aslanın saldırısı kısa ve güçlüdür; hızlı bir koşu ve son bir sıçrayışla avı yakalamaya çalışırlar. Genellikle avınısağrısından tutarak aşağı çeker ve boğazından ya da ağzından ısırarak öldürürler.[125][126]
Aslanlar genellikle avlarını avlandıkları yerde tüketirler, ancak bazen büyük avları bir örtü içine sürüklerler.[127] Özellikle erkek bireyler, öldürülen av için birbirleriyle kavga ederler. Yavrular, yiyeceğin az olduğu zamanlarda bundan en çok etkilenen üyelerdir. Tersi bir durumda ise, yaşlı ve sakat olmak üzere tüm sürü üyeleri, avdan kalanları yiyerek beslenirler.[100] Büyük avlar, sürü üyeleri arasında daha yaygın olarak paylaşılmaktadır.[128] Yetişkin bir dişi aslanın günlük ortalama et ihtiyacı 5 kg (11 lb) iken, erkeklerin yaklaşık 7 kg (15 lb)'dır.[129] Aslanlar bir seansta 30 kg (66 lb)'a kadar et yiyebilir;[88] eğer avın tamamını tüketemiyorsa, yemeye devam etmeden önce birkaç saat dinlenir. Sıcak günlerde, sürü üyeleri bir veya iki ayakta bekçilik yapan erkeklerin gözetiminde gölgede dinlenmeye çekilir.[127] Aslanlar avlarını,akbaba ve sırtlan gibi leş yiyicilere karşı korurlar.[100]
Fırsat olduğunda aslanlar leşi temizler; hastalanarak veya diğer avcılar tarafından, doğal sebeplerden ölen avları da temizlerler. Aslanlar, avlarını yemek için bekleyen akbabalara karşı sürekli bir gözcü tutarlar.[130] Sırtlan ve aslanların beslendiği çoğu leş, aslanlardan ziyade sırtlanlar tarafından öldürülür.[58] Leşlerin, aslanların besin ihtiyaçlarının büyük bir bölümünü sağladığı düşünülmektedir.[131]
Sabi Sand Koruma Alanı'nda, benekli sırtlanların saldırdığı bir aslan.
Aslanlar ve benekli sırtlanlar, av ve leş kaynakları için rekabet ettikleri yerlerde benzer birekolojik niş paylaşırlar. Yapılan araştırmalar, bu iki türün beslenme alışkanlıklarının %58.6 oranında örtüştüğünü göstermektedir.[132] Aslanlar, sırtlanlar onları rahatsız etmedikçe, genellikle onlara aldırış etmezler. Ancak sırtlanlar, yiyecek bulunup bulunmadığına bakmaksızın, aslanların varlığına reaksiyon gösterirler.Ngorongoro kraterinde, aslanlar sık sık sırtlanların avladıkları hayvanları çalarak beslenirler. Bu da sırtlanların daha fazla avlanmalarına neden olur.[133] Botsvana'nın Chobe Ulusal Parkı'nda ise durum farklıdır. Burada sırtlanlar, aslanlara kafa tutar ve leşlerini kaparlar. Aslanların avladığı hayvanların leşlerinin %63'ünde sırtlanlar da beslenirler.[134] Aslanlar avlanırken, sırtlanlar ya oradan uzaklaşırlar ya da 30-100 m (100-330 ft) mesafede sabırla beklerler.[135] Sırtlanlar, aslanların yanında beslenebilecek ve bazen onları öldürecek kadar cesur olabilirler. İki tür, görünürde bir sebep olmadan, ortada yiyecek bulunmadığında bile birbirlerine saldırırlar.[136][137] Aslan predasyonu,Etosha Ulusal Parkı'ndaki sırtlan ölümlerinin % 71'ini oluşturur. Benekli sırtlanlar, bölgelerine giren, sık sık mobbing yapan aslanlar tarafından adapte edilmiştir.[138] Kenya'nınMasai Mara Ulusal Koruma Alanı'ndaki aslan nüfusu azaldığında, tespit edilen sırtlan nüfusu hızla artmıştır.[139] Esir benekli sırtlanlar üzerinde yapılan deneyler, aslanları önceden görmemiş olanların, aslan görüntüsüne tepki vermediğini, ancak aslan kokusuna korku içinde tepki verdiğini göstermiştir.[133]
Aslanlar çitalara ve leoparlara hükmetme eğilimi gösterir, avlarını çalarlar ve fırsat bulduklarında yavruları ve hatta yetişkinleri öldürürler.[140] Özellikle çitalar, avlarını genellikle aslanlara veya diğer avcılara kaptırırlar.[141] Serengeti ekosisteminde yapılan bir çalışma, 1987 ile 1990 yılları arasında doğan 125 çita yavrusundan en az 17'sinin aslanlar tarafından öldürüldüğünü belirlemiştir.[142] Çitalar, rakiplerinden farklı zamansal ve habitat nişlerini kullanarak rakiplerinden kaçınırlar.[143] Leoparlar ağaçlara sığınsa da, dişi aslanlar, zaman zaman ağaçlardan leoparın avını almaya çalışırlar.[144] Aslanlar aynı şekildeAfrika yaban köpeğine de hükmederler. Onların avlarını çalıp, genç bireyleri ve nadiren de yetişkin köpekleri avlarlar. Aslanların daha bol olduğu bölgelerde yaban köpeklerinin popülasyon yoğunlukları düşüktür.[145] Bununla birlikte, vahşi köpeklere av olarak düşen birkaç yaşlı ve yaralı aslan vakası da mevcuttur.[146][147] AslanlarNil timsahlarıyla da rekabet ederler; timsahın ve aslanın büyüklüğüne bağlı olarak, avını ya da leşini kaybedebilir. Aslanların, karaya çıkan timsahları öldürdükleri de bilinmektedir.[148]
Dişi aslanların çoğu, dört yaşına geldiklerinde ürerler.[149] Aslanlar yılın belirli bir döneminde çiftleşmez ve dişiler her zaman çiftleşmeyehazırdır.[150] Diğer kedilerde olduğu gibi, erkek aslanınpenisindegeriye dönük dikenler vardır. Penisin çekilmesi sırasında dikenler dişinin vajinasının duvarlarını tırmıklayarakovülasyona neden olabilir.[151][152] Bir dişi aslan,kızandayken birden fazla erkekle çiftleşebilir.[153] Aslanlar yaklaşık yedi yıl boyunca üreyebilirler.[154] Ortalama gebelik süresi 110 gün civarındadır;[150] dişi, çalılık, sazlık, mağara veya başka bir korunaklı tenha bir yerde, bir ile dört arasında yavru doğurur, genellikle sürüden uzaktır. Yavrular annelerine bağımlıyken, anneleri onlara yakın bir yerde tek başına avlanır.[155] Aslan yavruları gözleri kapalı doğar ve gözleri doğumdan yedi gün sonra açılır. Doğumda 1,2-2,1 kg (2,6-4,6 lb) ağırlığındadırlar ve doğumdan bir veya iki gün sonra emeklemeye başlayıp, üç haftalık olunca yürümeye başlarlar.[156] Yırtıcı hayvanların dikkatini çeken bir koku birikmesini önlemek için, dişi aslan yavrularını ayda birkaç kez yeni bir bölgeye götürür ve onları boyun ensesinden birer birer taşır.[155]
Anne aslan, kendisini ve yavrularını genellikle altı ila sekiz haftalık olana kadar tekrar sürüyle birleştirmez.[155] Bazen sürüye katılım, özellikle dişi aslanların aynı anda doğum yapmış olması halinde daha erken gerçekleşir.[100][157] Aslan yavruları, sürünün diğer bireyleriyle ilk tanıştıklarında, anneleri dışındaki yetişkinlere karşı çekingen davranırlar. Daha sonra kendilerini sürü hayatına adapte etmeye başlarlar, ancak kendi aralarında oynarlar veya yetişkinlerle oyun oynamaya çalışırlar.[157] Kendi yavrusu olan dişi aslanlar, başka bir dişi aslanın yavrularına, yavrusu olmayan dişi aslanlardan daha çok tolerans gösterirler. Erkek bireylerin yavru aslanlara karşı toleransı değişkenlik gösterir. Bazen bir erkek sabırla yavruların kuyruğuyla ya da yelesiyle oynamasına izin verir, bir başka erkek ise yavrulara hırlayıp vurabilir.[158]
Güney Afrika'daki Phinda Özel Oyun Alanı'nda, yavrularıyla gezen bir dişi aslan.
Yavrular, altı veya yedi aylık olduktan sonra sütten kesilir. Erkek aslanlar, yaklaşık üç yaşında olgunluğa ulaşır ve dört ila beş yıl arasında başka bir sürüyle ilişkili yetişkin erkekleri zorlayabilir ve yerinden edebilir. En geç 10 ila 15 yaş arasında yaşlanmaya ve zayıflamaya başlarlar.[159]
Bir veya daha fazla yeni erkek, bir sürünün önceki erkeklerini uzaklaştırdığında, galip gelenler genellikle sürüdeki mevcut genç yavruları öldürürler. Dişiler, yavrularını sık sık zorba erkek bireylere karşı savunurlar, ancak sürü içindeki üç veya dört anne grubu, erkeklere karşı güçlerini birleştirmedikçe başarı şansları çok düşüktür.[160] Yavrular ayrıca açlıktan ve terk edilip yalnız kalmaktan dolayı ölürler. Leoparlar, sırtlanlar ve vahşi köpekler tarafından avlanırlar.[100][147] Aslan yavrularının % 80'i iki yaşından önce ölürler.[161] Hem erkek hem de dişi aslanlar, sürülerinden çıkarılabilir ve göçebe olabilirler, ancak dişilerin çoğu genellikle doğum sürüleriyle kalır. Bununla birlikte, sürü çok büyüdüğünde, en genç kuşak dişi yavrular, kendi bölgelerini bulmak için ayrılmak zorunda kalabilirler. Yeni bir erkek aslan, bir sürü devraldığı zaman, genç aslanları - hem erkek hem de dişi - çıkarabilir.[162] Her iki cinsin aslanları, grupeşcinsel ve kur faaliyetlerine dahil olabilir; erkekler de birlikte cinsel ilişki kurmadan önce başlarını ovalayıp yuvarlayacaktır.[163][164]
Nakuru Gölü yakınındaki bir ağaçta dinlenen aslanlar.
Yetişkin aslanların doğal bir avcıları olmamasına rağmen, kanıtlar, çoğunun şiddetli bir şekilde insanların veya diğer aslanların saldırılarından öldüğünü göstermektedir.[165] Aslanlar, genellikle toprak kavgalarında karşılaştıkları diğer sürülerin üyelerine veya kendi sürü üyeleriyle çatıştıklarında ciddi yaralanmalara sebep olurlar.[166] Sakat aslanlar ve yavrular, sırtlan ve leopar gibi yırtıcı kedilerin avı olabilir ya da manda ve fil gibi büyük otçulların saldırısına uğrayabilir. Avlanırken dikkatli olmayan aslanlar yaralanabilir.[167]
Keneler, genellikle aslanların kulaklarına, boyunlarına ve kasık bölgelerine zarar verir.[168][169] Ngorongoro kraterindeki aslanlar, 1962'de at sineği (Stomoxys calcitrans) salgınına maruz kaldılar; bu salgın, aslanların zayıflamasına ve kanlı, çıplak yaralarla dolmasına neden oldu. Aslanlar, ağaçlara tırmanarak veya sırtlan yuvalarına sürünerek,sığır sineklerinden kaçmayı başaramadılar; birçoğu öldü ya da göç etti ve yerel nüfus 70'ten 15'e düştü.[170] 2001 yılındaki yeni bir salgında, altı aslan daha yaşamını kaybetti.[171]
Esir aslanlar, en azından 1970'lerin ortalarından bu yanacanine distemper (Gençlik hastalığı) virüsü (CDV) ile enfekte olmuştur.[172] CDV, evcil köpekler ve diğer etçiller tarafından yayılır; Serengeti Ulusal Parkı'nda 1994 yılında gerçekleşen bir salgın, birçok aslanın nöbet geçirmesi gibi nörolojik semptomlar geliştirmesine neden oldu. Salgın sırasında, birkaç aslanzatürre veensefalitten öldü.[173]Feline immunodeficiency virüsü velentivirüs, ayrıca esaret altındaki aslanları da etkiler.[174][175]
Sürü üyeleri arasında, kafa sürtme yaygın bir sosyal davranıştır.
Aslanlar, dinlenirken bir dizi davranışla sosyalleşirler; hayvanların yüz ifadeleri oldukça gelişmiştir. En yaygın barışçıl, dokunsal jestler, kafa sürtme veyalamadır.[176][177] Kafa sürtme - alnını, yüzünü ve boynunu başka bir aslanın yüzüne sürtmesi - bir selamlama şeklidir[178] ve bu hareketi, genellikle bir aslan diğerlerinden ayrıldıktan sonra ya da kavga veya çatışmadan sonra yapar. Bu hareketi erkekler diğer erkeklere, yavrular ve dişiler ise dişilere yaparlar.[179] Yalama hareketi ise genellikle kafa sürtünmesiyle birlikte gerçekleşir; genellikle karşılıklı ve alıcı zevki ifade ettiği tahmin edilmektedir. Aslanlar, bu hareketi en çok karşısındakinin baş ve boyun bölgesine yaparlar. Çünkü aslanlar bu bölgeleri kendileri yalayamazlar.[180]
Aslanlar, görsel jest olarak işlev gören bir dizi yüz ifadesi ve vücut duruşuna sahiptir.[181] Yaygın bir yüz ifadesi, bir aslanın kimyasal sinyalleri koklarken yaptığı, "yüz buruşturma" ya daflehmen tepkisidir.[182] Aslanlar ayrıca, kimyasal ve görselişaretlemeyi kullanır; erkekler, bölgedeki toprakları ve cisimleri işaretlerler ve kazırlar.[181]
Aslanın seslendirme repertuvarı büyüktür; yoğunluk ve perde varyasyonları iletişimin merkezi gibi görünmektedir. Aslan seslerinin çoğu, hırlama, miyavlama ve kükreme gibi hırıltı varyasyonlarıdır. Üretilen diğer sesler arasında, mırıldanma, homurtu, meleme ve uğultu bulunur. Aslanlar genellikle gece kükrerler ve sesleri 8 kilometre (5,0 mi) uzaktan duyulabilir.[183] Bir dizi uzun ve derin şekilde başlayan ve git gide daha kısaya dönüşen çok karakteristik bir şekildekükreme eğilimindedirler.[184][185]
Afrika'daki birçok büyük ve iyi korunan alan, büyük aslan nüfusuna ev sahipliği yapmaktadır. Yaban hayatı turizmine yönelik altyapının geliştirildiği yerlerde, park yönetimi ve yerel topluluklar için nakit geliri, aslan koruması için güçlü bir teşviktir.[8] Artık çoğu aslan, Doğu ve Güney Afrika'da yaşamaktadır. Sayıları hızla düşmektedir; 20. yüzyılın sonlarında tahminen % 30-50 düşmüştür. Bu düşüşün başlıca sebepleri arasında hastalık ve insan müdahalesi yer almaktadır.[8] 1975'te, 1950'lerden beri aslan sayısının yarı yarıya azalarak 200.000'e veya daha da aşağı bir rakama indiği tahmin edilmiştir.[186] 2002-2004 yılları arasında, vahşi doğada yaşayan Afrika aslanı nüfus tahminleri, 16.500 ila 47.000 arasında değişmektedir.[82][187]
Kongo Cumhuriyeti'ndeOdzala-Kokoua Ulusal Parkı, 1990'lı yıllarda bir aslan kalesi olarak kabul edilmişti. 2014 yılına gelindiğinde, korunan alanda hiçbir aslan kaydedilmemiştir, bu nedenle yerel nüfusun soyu tükenmiş olarak kabul edilmiştir.[188] Batı Afrika aslanı popülasyonu, üreyen bireylerin değişmediği ya da çok az değiştiği Orta Afrika'daki nüfustan izole edilmiştir. 2015 yılında, bu popülasyonun, 250'den az olgun birey dahil olmak üzere yaklaşık 400 hayvandan oluştuğu tahmin edilmektedir. Bölgedeki üç korunan alanda, çoğunluklaBenin,Burkina Faso veNijer tarafından paylaşılan,WAP korumalı alan kompleksindeki bir nüfusta devam etmektedirler. Bu popülasyon,Kritik Tehlike Altında olarak listelenmektedir.[21]WAP ekosistemindeki saha araştırmaları, aslan doluluk oranının W Ulusal Parkı'nda en düşük, daimi kadrolu bölgelerde daha yüksek olduğunu ve dolayısıyla daha iyi korunduğunu ortaya koymuştur.[189]
Kamerun'dakiWaza Ulusal Parkı'nda, 2009 itibarıyla yaklaşık 14-21 arasında bir aslan nüfusu vardır.[190] Ayrıca, Burkina Faso'nunArly-Singou ekosisteminde, 50 ila 150 aslan bulunduğu tahmin edilmektedir.[191] 2015 yılında, Gana'nınMole Ulusal Parkı'nda, yetişkin bir erkek ve bir dişi aslan görülmüştür. Bunlar, son 39 yıl içinde ülkede görülen ilk aslanlardı.[192] Aynı yıl, daha önce soyu tükenmiş olduğu düşünülen 200 kadar aslan nüfusu, Sudan sınırına yakın olan EtiyopyaAlatash Ulusal Parkı'nda kaydedilmiştir.[193][194]
2005 yılında, Batı ve Orta Afrika ve Doğu ve Güney Afrika için, Aslan Koruma Stratejileri geliştirilmiştir. Bu stratejiler, uygun yaşam alanlarını korumayı, aslanlar için yeterli vahşi bir av temeli oluşturmayı, popülasyonların daha fazla parçalanmasına yol açan faktörleri azaltmayı ve aslan-insanın bir arada varlığını sürdürülebilir kılmayı amaçlamaktadır.[195][196] Çobanların çiftlik hayvanlarını gelişmiş kapalı barınaklarda tuttuğu alanlarda, çiftlik hayvanlarına aslan zararı önemli ölçüde azalmaktadır. Bu tür önlemler, insan-aslan çatışmasının azaltılmasına katkıda bulunur.[197]
Asya aslan nüfusunun son sığınağı,Hindistan'ınGücerât EyaletindekiSaurashtra veyaKathiawar Yarımadası bölgesindeki 1.412 km2 (545 sq mi)'lik Gir Ulusal Parkı ve çevresindeki alanlardır. Nüfus 1974'te yaklaşık 180 aslandan 2010'da yaklaşık 400 aslana yükselmiştir.[198] Coğrafi olarak izole edilmiştir, bu daakrabalığa vegenetik çeşitliliğin azalmasına yol açabilir. 2008'den bu yana, Asya aslanları,IUCN Kırmızı Listesi'ndeTehlike Altında listelenmiştir.[20] 2015 yılına gelindiğinde, nüfus Saurashtra'da 7.000 km2 (2.700 sq mi)'lik bir alanda yaşayan 523 bireye sahipti.[199][200][201] 2017'de yapılan Asya aslanları sayımında, yaklaşık 650 birey kaydedilmiştir.[202]
millî Park'a yakın çok sayıda insan yerleşiminin varlığı, aslanlar, yerel halk ve onların hayvanları arasında çatışmalara neden olur.[199][203] Bazıları, mahsulüne zarar veren otoburları kontrol altında tuttuklarından, aslanların varlığını faydalı olarak kabul ederler.[204]Madhya Pradeş'te bulunanKuno Doğal Hayatı Koruma Alanı'nda ikinci, bağımsız bir Asya aslan nüfusunun kurulması planlandı, ancak 2017'deAsya aslanı yeniden giriş projesinin uygulanması pek olası değildi.[205][206]
19. yüzyılın ortalarından önce, Avrupa'ya ithal edilen aslanlar, muhtemelen Kuzey Afrika'dan gelenNübye aslanları veya Güney Afrika'dan Cape aslanlarıydı.[207]Addis Ababa Hayvanat Bahçesi'nde tutulan Nübye aslanı olduğu düşünülen 11 hayvan daha, İmparatorHaile Selassie'ye ait hayvanların soyundan gelmekteydi.Oxford Üniversitesi işbirliğiyle WildLink International, FasAtlas Dağları'ndaki ulusal bir parka dönüştürülmek üzere esir olarak tutulan Nübye aslanlarının, esaret altında tutulması ve yetiştirilmesi amacıyla iddialı bir "Uluslararası Nübye Aslanı Projesi" başlatmıştır.[208] Bununla birlikte, yapılan genetik bir analiz, Addis Ababa Hayvanat Bahçesi'ndeki tutsak aslanların, Nübye aslanı olmadığını, Çad ve Kamerun'daki vahşi aslanlarla yakından ilişkili olduğunu göstermiştir.[209]
1982'de,Hayvanat Bahçeleri ve Akvaryumlar Birliği, Asya aslanının hayatta kalma şansını artırmak içinTürlerin Yaşam Planı adıyla bir proje başlatmıştır. 1987'de, Kuzey Amerika hayvanat bahçesindeki aslanların çoğunun, Afrika ve Asya aslanları arasında melez olduğu anlaşılmıştır.[210] Üreme programlarının, farklı alt türlerin çapraz üremesini önlemek ve böylece koruma değerlerini azaltmak için, katılımcı hayvanların kökenlerine dikkat etmesi gerekiyordu.[211] Bilinmeyen menşei ve soyağacı bireylerini elimine etmek için, aslanların esir ıslahı durdurulmuştur. Vahşi hayatta doğan aslanlar, 1989-1995 yılları arasında Afrika'dan Amerikan hayvanat bahçelerine ithal edilmiştir. Üreme 1998 yılında, bir Afrika aslan türüyle, Türlerin Yaşam Planı projesiyle devam etmiştir.[212]
Uluslararası Türler Bilgi Sisteminde 2006 yılında kayıtlı tutulan aslanların yaklaşık% 77'si bilinmeyen bir kökene sahipti; bu hayvanlar vahşi doğada nesli tükenmiş genleri taşımış olabilir ve bu nedenle aslanın genel genetik değişkenliğinin korunmasında önemli olabilir.
Uluslararası Tür Bilgi Sistemi'nde, 2006 yılında kayıtlı tutulan aslanların yaklaşık % 77'si bilinmeyen bir kökene sahipti; bu hayvanlar vahşi doğada nesli tükenmiş aslanların genlerini taşıyor olabilirlerdi ve bu nedenle aslanın genelgenetik değişkenliğinin korunmasında önemli olabilirlerdi.[69]
Clifton Hayvanat Bahçesi'ndeki Aslan yavruları, İngiltere, 1854.
Melbourne Hayvanat Bahçesi'nde aslan, bazı ağaç barınaklarının yer aldığı yüksek çimenlik alanın tadını çıkarıyor.
Bir aslan terbiyecisi, 19. yüzyıla ait birgravürde, aslan ve kaplanları bir kafeste terbiye ediyor.
Aslanlar, 18. yüzyılın sonlarından beri hayvanat bahçesi sergilerinin merkezi olan, bir grup egzotik hayvanın bir parçasıdır. Her ne kadar birçok modern hayvanat bahçesi sergilenen hayvanlar konusunda daha seçici olsa da,[213] dünyadaki hayvanat bahçelerinde ve vahşi yaşam parklarında 1.000'den fazla Afrika ve 100 kadar Asya aslanı vardır. Büyükelçi türleri olarak kabul edilirler ve turizm, eğitim ve koruma amaçlı tutulurlar.[214] Aslanlar, esaret altında 20 yıldan daha fazla yaşayabilmektedirler;Honolulu Hayvanat Bahçesi'ndeki bir aslan, Ağustos 2007'de 22 yaşındayken ölmüştür. 1986 doğumlu iki kız kardeşi Ağustos 2007'de hala hayattaydı.[215]
İlk Avrupa "hayvanat bahçeleri" 13. yüzyılda asil ve kraliyet aileleri arasında yayılmıştır ve 17. yüzyıla kadarseraglio olarak adlandırılmıştır. O zamanlar,merak dolaplarının bir uzantısı olanmenajeri olarak adlandırılmaya başlandılar.Rönesans döneminde, Fransa ve İtalya'dan Avrupa'nın geri kalanına yayılmışlardır.[216] İngiltere'de, seraglio geleneğinin daha az gelişmesine rağmen, aslanlar, 13. yüzyıldaKral John tarafındanLondra Kulesi'nde kurulan bir seraglioda tutulmuştur.[217][218]
Aslanlar, 1870'lerde geniş ve ferah kafesleri olan daha büyük bir aslan evi inşa edilene kadar, Londra Hayvanat Bahçesi'nde sıkışık ve bakımsız şartlarda tutulmuştur.[219] 20. yüzyılın başlarında,Carl Hagenbeck'in demir parmaklıklar yerine bir hendek içerisinde daha geniş alana sahip olan ve doğal yaşam alanlarına daha çok benzeyen bir hayvanat bahçesi tasarımıyla beraber daha fazla değişiklik yapılmıştır. Hagenbeck hemMelbourne Hayvanat Bahçesi hem de Sidney'dekiTaronga Hayvanat Bahçesi için, aslan koruma alanları tasarlamıştır; tasarımları popüler olmasına rağmen, 1960'lara kadar birçok hayvanat bahçesinde demir parmaklıklar ve kafesli mahfazaların kullanımı yaygındı.[220] 20. yüzyılın sonlarında, daha büyük, daha doğal mahfazalar ve alçaltılmış inlerin yerine tel veya lamine cam kullanımı, ziyaretçilerin hayvanlara hiç olmadığı kadar yaklaşmalarını sağlamıştır.Oklahoma City Zooloji Parkı'ndaki Kedi Ormanı/Aslan Manzarası gibi cazibe merkezlerindeki hayvan inleri, ziyaretçilere göre daha yüksek zemin seviyesinde yer almaktadır.[221]
Aslan eğitimi, hem kurulansirklerin hem de Siegfried & Roy gibi bireysel eylemlerin bir parçası olmuştur. Uygulama, 19. yüzyılın başlarında Fransız Henri Martin ve hem çok sayıda turneye çıkan hem de teknikleri birkaç takipçi tarafından kopyalanan AmerikanIsaac Van Amburgh tarafından başlatılmıştır.[222] Van Amburgh, 1838'de Büyük Britanya'yı gezerkenKraliçe Victoria'dan önce sahne almıştır. Martin, hızlı bir şekilde Amburgh'un fikri olan,Les Lions de Mysore ("Mysore aslanları") başlıklı birpandomim bestelemiştir. Bu eylemler,binicilik eylemlerini sirk şovlarının merkezi gibi göstermiş ve 20. yüzyılın başlarında sinema ile kamu bilincine girmiştir. Aslan eğitimi, insanın hayvana karşı üstünlüğünü gösterirken, önceki yüzyıllardaki hayvan kavgalarına benzer bir amaca hizmet etmiştir.[222] Bir hayvan terbiyecisinin hakimiyetinin ve bir aslan üzerindeki kontrolünün nihai kanıtı, hayvan terbiyecisinin kafasının aslanın ağzına yerleştirilmesiyle gösterilir. Aslan terbiyecileri, aslanları kontrol etmek için genellikle bir sandalye kullanırlar. Bu sandalye, aslanın dikkatini dağıtmak ve saldırısını engellemek için dört bacağıyla aslanın yüzüne doğru tutulur. Bu sandalye, muhtemelen ilk olarak AmerikanClyde Beatty (1903-1965) tarafından kullanılmıştır.[223]
Ninova'dan yaralı bir dişi aslan kabartması, yaklaşık, Neo-Asur döneminde MÖ 645-635.
Aslan avı, MÖ 4. binyıldan itibaren Mezopotamya, Mısır, Yunanistan ve Roma gibi antik uygarlıklarda yapılmıştır ve genellikle kraliyet eğlencesi olmuştur; doğa üzerinde kralın gücünü göstermek için tasarlanmıştır. Aslan avcılığının hayatta kalan en eski kayıtları, FiravunIII. Amenhotep'in, yönetiminin ilk on yılında "kendisinin attığı oklarla" 102 aslan öldürdüğünden bahseden MÖ 1380 yıllarına dayananeski bir Mısır yazıtıdır.Asurlular, kralın avlayabileceği ayrılmış bir alanda esir aslanları serbest bırakırlardı ve bu olay, seyirciler tarafından, kral ve adamları, at sırtında veya savaş arabalarında, aslanları oklar ve mızraklarla öldürürken izlenirdi. Aslanlar, imparatorCihangir'in bu konuda mükemmel olduğu söylenen,Babür İmparatorluğu döneminde de avlanmıştır.[224]Antik Roma'da, aslanlar imparator tarafından avlanmalarının yanı sıragladyatör dövüşleri ve infazlar için kullanılmıştır.[225]
Masai halkı, eskiden aslanların öldürülmesini bir geçiş ayini olarak görürdü. Tarihsel olarak, aslanlar bireyler tarafından avlanmıştır, ancak aslan nüfusunun azalması nedeniyle yaşlılar, yalnız aslan avlarından caydırmışlardır.[226] 19. yüzyılda, Afrika'nın Avrupa kolonileşmesi sırasında, aslan avı teşvik edilmiştir, çünkü onlar haşarat olarak kabul edilmiştir ve aslan derileri her biri£ 1 değerindeydi.[227] Aslanları kovalayan kahraman avcının, yaygın olarak çoğaltılan görüntüleri yüzyılın büyük bir kısmına hakim olacaktı.[228] Son yıllarda aslanların,hatıra avı sebebiyle öldürülmeleri tartışma konusu olmuştur; özellikle 2015 yılının ortalarındaAslan Cecil'in öldürülmesiyle birlikte, tartışmalar daha çok gündem olmuştur.[229]
Aslanlar genellikle insanları avlamaz, ancak bazıları bunu yapmaya meyillidir.Tsavo insan yiyicileri bu konuda en iyi bilinenlerdir; 1898'deKenya-Uganda Demiryolu inşasında çalışan 28 resmî demiryolu işçisi, Kenya'dakiTsavo Nehri üzerindeki bir köprü inşaatı sırasında, dokuz ay boyunca aslanlar tarafından ele geçirilmiştir.[230] Aslanları öldüren avcı, hayvanların yırtıcı davranışlarını anlatan bir kitap yazmıştır. Kitapta, aslanları "normalden daha büyüklerdi ve yeleleri yoktu. Bir tanesi diş çürümesinden muzdarip görünüyordu" şeklinde tanımlamıştır. Diş çürümesi de dahil olmak üzere kusur teorisi, araştırmacıların hepsi tarafından desteklenmemektedir; müze koleksiyonlarında insan yiyen aslanların diş ve çenelerinin analizi, diş çürümesinin bazı olayları açıklayabilmesine rağmen, insanların yaşadığı ve avladığı bölgelerde aslanların doğal avlarının azalmasının, insanlar üzerinde aslan yırtıcılığının daha olası bir nedeni olduğunu göstermektedir.[231]
Aslanların insan avlama eğilimi, sistematik olarak incelenmiştir. Amerikalı ve Tanzanyalı bilim adamları, Tanzanya'nın kırsal bölgelerinde, insan avlama davranışının 1990'dan 2005'e kadar büyük ölçüde arttığını bildirmiştir. Bu dönemde en az 563 köylü saldırıya uğramış -bu sayı Tsavo saldırılarından daha fazladır- ve birçoğu aslanlar tarafından yenilmiştir. Bu saldırılar,Rufiji Bölgesi'ndekiSelous Ulusal Parkı yakınında ve Mozambik sınırındakiLindi Eyaleti'nde meydana gelmiştir. Köylerin ormanlık alana doğru genişlemesi bir endişe kaynağı olsa da, yazarlar koruma politikasının tehlikeyi azaltması gerektiğini, çünkü bu durumda korumanın doğrudan insan ölümlerine katkıda bulunduğunu düşünmektedirler. Lindi'de, aslanların büyük köylerin merkezlerinden insanları ele geçirdiği vakalarla belgelenmiştir.[232] 1988 ve 2009 yılları arasında, Tanzanya'nın güneyinde aslanlar tarafından saldırıya uğrayan 1000 kişi üzerinde yapılan bir başka çalışma, dolunayı takip eden haftalarda, insanlara yapılan gece saldırılarının arttığını ortaya koymuştur.[233]
Robert R. Frump'a göre, Güney Afrika'daki Kruger Ulusal Parkı'ndan, düzenli olarak geçen Mozambikli mülteciler, geceleri aslanlar tarafından saldırıya uğramakta ve onlara yem olmaktadır. Park yetkilileri, insan yiyenlerin orada bir sorun olduğunu söylemiştir. Frump,apartheidin parkları mühürlenmesinden ve mültecilerin geceleri parkı geçmeye zorlamasından dolayı, onlarca yıl içerisinde binlerce kişinin öldürülmüş olabileceğini söylemiştir. Sınır kapatılmadan önce yaklaşık bir asır boyunca Mozambikliler parktan gündüzleri çok az zarar görerek geçmişlerdir.[234]
Aslan, spor takımlarının sembolü olarak da kullanılan,[236][237][238] insan kültürlerinde en çok tanınan hayvan sembollerinden biridir. Heykel ve resimlerde, ulusal bayraklarda, çağdaş film ve edebiyatta geniş bir şekilde tasvir edilmiştir.[53] İnsanlara yönelik saldırı olaylarına rağmen, Avrupa, Asya ve Afrika'daki kültürlerde, güçlülük ve asaletin simgesi olarak kabul edilmiştir. Aslan, "ormanın kralı" ve "hayvanların kralı" olarak tasvir edilmiştir ve böylelikle kraliyet ve ihtişamın popüler sembolü haline gelmiştir.[239]
Aslanların tasvirleriÜst Paleolitik dönemde yapılmıştır. Fransa'dakiLascaux veChauvet mağaralarında bulunan aslan oymaları ve resimleri, 15.000 ila 17.000 yıllık olarak tarihlendirilmiştir.[235][240] Almanya'nın güneybatısındakiSvabya Alpleri'ndeki Vogelherd mağarasında bulunandişi aslan başlı fildişi oyması, AlmancadaLöwenmensch (aslan adam) olarak adlandırılır. Heykel, en az 32.000 yıllık[241] veOrinyasiyen sanatının bir öğesidir.[31]
Sahra Altı Afrika'da aslan, hikâyelerde, atasözlerinde ve danslarda ortak bir karakter olmuş, ancak nadiren görsel sanatlarda yer almıştır.[242] Bazı kültürlerde, aslan gücü ve kraliyeti simgelemektedir.[243]Svahili dilinde aslan, "agresif", "kral" ve "güçlü" anlamına gelensimba adıyla bilinir.[61] Bazı hükümdarlar, takma adlarında "aslan" sözcüğünü kullanmışlardır.Mali İmparatorluğu'nun kurucusu ve prensi,Sundiata Keita'ya "Mali Aslanı" denmiştir.[244]Waalo krallığının kurucusunun, aslanlar tarafından yetiştirildiği ve aslanlardan öğrendiği bilgiyi kullanarak, krallığını kurmak için halkına geri döndüğü söylenir.[243]
Batı Afrika'nın bazı bölgelerinde, aslanlar sosyal hiyerarşinin en üst sınıfını sembolize etmektedir.[243] Aslanların nadir olduğu daha yoğun ormanlık alanlarda, leopar hiyerarşinin en üst sınıfını temsil etmektedir.[242] Batı ve Doğu Afrika'nın bazı bölgelerinde, aslan şifa ile ilişkilendirilir vedurugörü ile doğaüstü arasındaki bağlantı olarak kabul edilir. Diğer Doğu Afrika geleneklerinde, aslan tembellik sembolüdür.[243]Afrika folklorlarında, aslanın düşük zekası olduğu tasvir edilir ve diğer hayvanlar tarafından kolayca kandırılır.[244]
Antik Mısırlılar, birçoksavaş tanrısını, azılı avcılar olarak saygı duydukları "dişi aslan" olarak tasvir etmişlerdir. Aslanlarla ilişkilendirilen Mısır tanrıları arasında,Sekhmet,Bast,Mafdet,Menhit,Pakhet veTefnut bulunur.[239] Bu tanrılar genellikle güneş tanrısıRa ve onun şiddetli sıcaklığı ile bağlantılıydı ve tehlikeli güçleri insanları veya kutsal yerleri korumak için çağrılmıştır. Aslan gövdeli ve insan ya da hayvan başlı bir yaratık olanSfenks, bu koruyucu rolü üstlenmiş birFiravun'u veya ilahı temsil ediyordu.[245]
Hint-İran kronikleri, aslanları hayvanlar aleminde düzen bekçisi olarak görmüşlerdir.Sanskrit kelimesi,mrigendra, genel olarak hayvanların kralı veya özellikle geyik gibi bir aslanı belirtir. İnsan-aslanNarasimha,Hindu tanrısıVişnu'nun onavatarından birisidir.[253]Singh,antik Hindistan'da 2.000 yıl öncesine dayanan, "aslan" anlamına gelenantik bir Hintvedik ismidir. Başlangıçta sadeceRajputs, bir Hindu Ksatriya veya askerikast tarafından kullanılmıştır, ancak milyonlarca Hindu Rajputs ve bugün 20 milyondan fazla Sih tarafından kullanılmaktadır.[254] MS 3. yüzyılda, İmparatorAsoka tarafından dikilenAsoka'nın Aslan Başkenti, sırt sırta vermiş bir vaziyette duran dört aslanı tasvir etmektedir. 1950'deHindistan'ın ulusal amblemi olarak kabul edilmiştir.[255] Aslan,Sinhalalar için de semboliktir;[256]Hint-Aryan dilinden türetilmişSinhala terimi, "aslan halkı" ya da "aslan kanı olan insanlar" anlamına gelirken, kılıç tutan ve taç giyen bir aslan,Sri Lanka ulusal bayrağının temel figürüdür.[257]
Aslan,Çin sanatında yaygın bir motiftir;İlkbahar ve Sonbahar Dönemi'nde (MÖ 771-476) sanatta kullanılmış veimparatorluk koruyucu aslanlarının, muhafaza edilmesi amacıyla imparatorluk saraylarının önüne yerleştirilmeye başlandığıHan Hanedanlığı döneminde (MÖ 206-MS 220) daha popüler hale gelmiştir. Aslanlar, Çin'e özgü olmadığından, ilk tasvirleri biraz gerçek dışıydı;Budist sanatının, MS 6. yüzyıldan sonra Tang Hanedanlığı tarafından Çin'e getirilmesinin ardından, aslanlar genellikle daha kısa, daha kalın gövdeli, kıvrımlı yeleli ve kanatsız olarak tasvir edilmiştir.[258]Aslan dansı, aslan kostümleri içindeki sanatçıların, genellikle zil, davul ve gonglarla oluşturdukları bir müzik eşliğinde, aslan hareketlerini taklit ettikleri,Çin kültüründe geleneksel bir danstır. Bu dans performansı,Çin Yeni Yılı,Orta Sonbahar Festivali ve iyi şans getirmesi için diğer kutlama günlerinde gerçekleştirilir.[259]
Girit,Eğriboz,Rodos,Berre veSakız ve diğer Yunan adalarındaki mezarlarda yapılan kazılarda, aslan başlı figürler ve muskalar bulunmuştur. Mısır tanrısı Sekmet'le ilişkilendirilen bu buluntular, MÖ 9 ve 6. yüzyıllar arasında, erkenDemir Çağı'na tarihlendirilmişlerdir.[261] Aslan, bazıEzop Masalları'nda, özellikle deAslan ile Fare'de yer almaktadır.[262]Nemea aslanı, takımyıldız ve zodyak sembolüLeo olarak temsil edilirdi veAntik Yunanistan ile Roma'da sembolikti. Mitolojide, postunun kahramanHerakles tarafından giyildiği[263] ve ölüme karşı zaferi sembolize ettiği tanımlıdır.[264]Lancelot veGawain,Orta Çağ'da aslanları öldüren diğer kahramanlardı. Bazı Orta Çağ hikâyelerinde, aslanlar, müttefikler ve yoldaşlar olarak tasvir edilmiştir.[265] "Aslan",Aslan Yürekli Richard gibi cesaretiyle ön plana çıkan, birkaç Orta Çağ savaşçı hükümdarın takma adıydı.[239] Aslanlar sık sıkarmalarda, kalkanlarda bir işaret ya da destekçi olaraktasvir edilir, ancak dişi aslan çok daha az kullanılır.[266]
^abLinnaeus, Carl (1758)."Felis leo".Caroli Linnæi Systema naturæ per regna tria naturæ, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Tomus I (decima, reformata bas.). Holmiae: Laurentius Salvius. s. 41.(Latince)
^Bauer, H.; Packer, C.; Funston, P. F.; Henschel, P.; Nowell, K. (2016). "Panthera leo". s. e.T15951A115130419. 8 Ağustos 2018 tarihinde|arşiv-url= kullanmak için|url= gerekiyor (yardım) arşivlendi.Eksik ya da boş|url= (yardım)
^Smuts, G. L. (1982).Lion. Johannesburg: Macmillan South Africa. s. 231.ISBN0-86954-122-6.
^"aslan".Nişanyan Sözlük. 28 Nisan 2021 tarihinde kaynağındanarşivlendi. Erişim tarihi:31 Ocak 2021.
^Liddell, H. G.; Scott, R. (1940)."πάνθηρ".A Greek-English Lexicon (Revised and augmented bas.). Oxford: Clarendon Press.
^Lewis, C. T.; Short, C. (1879)."lĕo".A Latin Dictionary. Founded on Andrews' edition of Freund's Latin dictionary (Revised, enlarged bas.). Oxford: Clarendon Press.
^Liddell, H. G.;Scott, R. (1940)."λέων".A Greek-English Lexicon (Revised and augmented bas.). Oxford: Clarendon Press. s. 1043.
^Simpson, J.; Weiner, E., (Ed.) (1989). "Lion".Oxford English Dictionary (2. bas.). Oxford: Clarendon Press.ISBN978-0-19-861186-8.
^abWerdelin, L.; Yamaguchi, N.; Johnson, W. E.; O'Brien, S. J. (2010)."Phylogeny and evolution of cats (Felidae)".Biology and Conservation of Wild Felids. ss. 59-82. 25 Eylül 2018 tarihinde kaynağındanarşivlendi8 Eylül 2019.
^abcKitchener, A. C.; Breitenmoser-Würsten, C.; Eizirik, E.; Gentry, A.; Werdelin, L.; Wilting, A.; Yamaguchi, N.; Abramov, A. V.; Christiansen, P.; Driscoll, C.; Duckworth, J. W.; Johnson, W.; Luo, S.-J.; Meijaard, E.; O’Donoghue, P.; Sanderson, J.; Seymour, K.; Bruford, M.; Groves, C.; Hoffmann, M.; Nowell, K.; Timmons, Z.; Tobe, S. (2017)."A revised taxonomy of the Felidae: The final report of the Cat Classification Task Force of the IUCN Cat Specialist Group"(PDF).Cat News. Cilt Special Issue 11. ss. 71−73. 30 Temmuz 2018 tarihindekaynağından(PDF) arşivlendi8 Eylül 2019.
^Bölsche, W.; Harder, H. (1900).Tiere der Urwelt. Serie III. Wandsbek-Hamburg: Verlag der Kakao-Compagnie Theodor Reichardt.
^Christiansen, P. (2008). "Phylogeny of the great cats (Felidae: Pantherinae), and the influence of fossil taxa and missing characters".Cladistics.24 (6). ss. 977-992.doi:10.1111/j.1096-0031.2008.00226.x.
^Packer, C.; Clottes, J. (2000)."When Lions Ruled France"(PDF).Natural History.109 (9). ss. 52-57. 20 Ağustos 2019 tarihinde kaynağındanarşivlendi(PDF)8 Eylül 2019.
^Tseng, Z. J.; Wang, X.; Slater, G. J.; Takeuchi, G. T.; Li, Q.; Liu, J.; Xie, G. (2014). "Himalayan fossils of the oldest known pantherine establish ancient origin of big cats".Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences.281 (1774). s. 20132686.doi:10.1098/rspb.2013.2686.
^Li, G.; Davis, B. W.; Eizirik, E.; Murphy, W. J. (2016). "Phylogenomic evidence for ancient hybridization in the genomes of living cats (Felidae)".Genome Research.26 (1). ss. 1-11.doi:10.1101/gr.186668.114.PMC4691742.PMID26518481.
^Argant, A.; Brugal, J.-P. (2017). "The cave lionPanthera (Leo) spelaea and its evolution:Panthera spelaea intermedia nov. subspecies".Acta Zoologica Cracoviensia.60 (2). ss. 58-103.doi:10.3409/azc.60_2.59.
^Barnett, R.; Yamaguchi, N.; Shapiro, B.; Ho, S. Y.; Barnes, I.; Sabin, R.; Werdelin, L.; Cuisin, J.; Larson, G. (2014). "Revealing the maternal demographic history ofPanthera leo using ancient DNA and a spatially explicit genealogical analysis".BMC Evolutionary Biology.14 (1). s. 70.doi:10.1186/1471-2148-14-70.
^Bertola, L. D.; Van Hooft, W. F.; Vrieling, K.; Uit De Weerd, D. R.; York, D. S.; Bauer, H.; Prins, H. H. T.; Funston, P. J.; Udo De Haes, H. A.; Leirs, H.; Van Haeringen, W. A.; Sogbohossou, E.; Tumenta, P. N.; De Iongh, H. H. (2011). "Genetic diversity, evolutionary history and implications for conservation of the lion (Panthera leo) in West and Central Africa".Journal of Biogeography.38 (7). ss. 1356-1367.doi:10.1111/j.1365-2699.2011.02500.x.
^Luptak, P. (2009). "Externá variabilita a taxonómia súčasných a vyhynutých poddruhov leva (Panthera leo)".Gazella,36. ss. 33−150.
^Benirschke, K. (1967). "Sterility and fertility of interspecific mammalian hybrids".Comparative aspects of reproductive failure. Berlin, Heidelberg: Springer. ss. 218--234.doi:10.1007/978-3-642-48949-5_12.ISBN978-3-642-48949-5.
^Rafferty, J. P. (2011)."The Liger".Carnivores: Meat-eating Mammals. New York: The Rosen Publishing Group. s. 120.ISBN978-1-61530-340-3. Erişim tarihi:4 Temmuz 2014.
^Pocock, R. I. (1939)."Panthera leo".The Fauna of British India, including Ceylon and Burma. Mammalia. – Volume 1. Londra: Taylor and Francis Ltd. ss. 212-222.
^abHeptner, V. G.; Sludskii, A. A. (1992) [1972]."Lion".Mlekopitajuščie Sovetskogo Soiuza. Moskva: Vysšaia Škola [Mammals of the Soviet Union, Volume II, Part 2]. Washington DC: Smithsonian Institution and the National Science Foundation. ss. 83-95.ISBN978-90-04-08876-4.
^abcChellam, R. and A. J. T. Johnsingh (1993). "Management of Asiatic lions in the Gir Forest, India". Dunstone, N.; Gorman, M. L. (Ed.).Mammals as predators: the proceedings of a symposium held by the Zoological Society of London and the Mammal Society, London. Volume 65 of Symposia of the Zoological Society of London. Londra:Londra Zooloji Topluluğu. ss. 409-23.
^Smuts, G. L. (1982).Lion. Johannesburg, South Africa: MacMillan.
^Sinha, S. P. (1987).Ecology of wildlife with special reference to the lion (Panthera leo persica) in Gir Wildlife Sanctuary, Saurashtra, Gujurat (PhD).Rajkot: Saurashtra University.ISBN978-3844305456.
^abcdefWest, P. M.; Packer, C. (2013)."Panthera leo Lion". Kingdon, J.; Happold, D.; Butynski, T.; Hoffmann, M.; Happold, M.; Kalina, J. (Ed.).Mammals of Africa. Londra: Bloomsbury Publishing. ss. 150-159.ISBN978-1-4081-8996-2.
^Schoe, M.; Sogbohossou, E. A.; Kaandorp, J.; De Iongh, H. (2010).Progress Report – collaring operation Pendjari Lion Project, Benin.The Dutch Zoo Conservation Fund (for funding the project).
^Yamaguchi, Nobuyuki; Cooper, A.; Werdelin, L.; MacDonald, David W. (2004). "Evolution of the mane and group-living in the lion (Panthera leo): a review".Journal of Zoology.263 (4). ss. 329-342.Bibcode:2010JZoo..281..263G.doi:10.1017/S0952836904005242.
^Koenigswald, W. v. (2002).Lebendige Eiszeit: Klima und Tierwelt im Wandel (Almanca). Stuttgart: Theiss.ISBN978-3-8062-1734-6.
^Turner, J. A.; Vasicek, C. A.; Somers, M. J. (2015). "Effects of a colour variant on hunting ability: the white lion in South Africa".Open Science Repository Biology. s. e45011830.
^McBride, C. (1977).The White Lions of Timbavati. Johannesburg: E. Stanton.ISBN978-0-949997-32-6.
^Tucker, L. (2003).Mystery of the White Lions—Children of the Sun God. Mapumulanga: Npenvu Press.ISBN978-0-620-31409-1.
^Rudnai, Judith A. (1973).The Social Life of the Lion: A study of the behaviour of wild lions (Panthera leo massaica [Newmann] in the Nairobi National Park, Kenya. Wallingford: Washington Square East Publishers.ISBN978-0-85200-053-3.
^abChardonnet, P. (2002).Conservation of African lion(PDF). Paris, France: International Foundation for the Conservation of Wildlife. 10 Kasım 2013 tarihindekaynağından(PDF) arşivlendi. Erişim tarihi:17 October 2019.
^Riggio, J.; Jacobson, A.; Dollar, L.; Bauer, H.; Becker, M.; Dickman, A.; Funston, P.; Groom, R.; Henschel, P.; de Iongh, H.; Lichtenfeld, L.; Pimm, S. (2013). "The size of savannah Africa: a lion's (Panthera leo) view".Biodiversity Conservation.22 (1). ss. 17-35.doi:10.1007/s10531-012-0381-4.
^Schnitzler, A.; Hermann, L. (2019). "Chronological distribution of the tigerPanthera tigris and the Asiatic lionPanthera leo persica in their common range in Asia".Mammal Review.doi:10.1111/mam.12166.
^Üstay, A. H. (1990).Hunting in Turkey. İstanbul: BBA.
^Hanby, J. P., Bygott, J. D. (1979). "Population changes in lions and other predators". Sinclair, A. R. E.; Norton-Griffiths, M. (Ed.).Serengeti: dynamics of an ecosystem. Chicago: The University of Chicago Press. ss. 249−262.KB1 bakım: Birden fazla ad: yazar listesi (link)
^Borrego, N., Ozgul, A., Slotow, R. and Packer, C. (2018). "Lion population dynamics: do nomadic males matter?".Behavioral Ecology.29 (3). ss. 660-666.doi:10.1093/beheco/ary018.KB1 bakım: Birden fazla ad: yazar listesi (link)
^van Hooft, P., Keet, D.F., Brebner, D.K. and Bastos, A.D. (2018). "Genetic insights into dispersal distance and disperser fitness of African lions (Panthera leo) from the latitudinal extremes of the Kruger National Park, South Africa".BMC Genetics.19 (1). s. 21.doi:10.1186/s12863-018-0607-x.PMC5883395.PMID29614950.
^Joslin, s. (1973).The Asiatic lion: a study of ecology and behaviour. University of Edinburgh, UK: Department of Forestry and Natural Resources.
^Chakrabarti, S., Jhala, Y. V. (2017). "Selfish partners: resource partitioning in male coalitions of Asiatic lions".Behavioral Ecology.28 (6). ss. 1532-1539.doi:10.1093/beheco/arx118.PMC5873260.PMID29622932.KB1 bakım: Birden fazla ad: yazar listesi (link)
^Frank, L. G. (1998).Living with lions: carnivore conservation and livestock in Laikipia District, Kenya. Mpala Research Centre, Nanyuki: US Agency for International Development, Conservation of Biodiverse Resource Areas Project, 623-0247-C-00-3002-00.
^Joubert, D. (2006). "Hunting behaviour of lions (Panthera leo) on elephants (Loxodonta africana) in the Chobe National Park, Botswana".African Journal of Ecology.44 (44). ss. 279-281.doi:10.1111/j.1365-2028.2006.00626.x.
^"Behavior and Diet".African Wildlife Foundation website. African Wildlife Foundation. 1996. 19 Temmuz 2019 tarihinde kaynağındanarşivlendi. Erişim tarihi:6 Haziran 2014.
^Joubert, D.; Joubert, B. (1992).Eternal Enemies: Lions and Hyenas (DVD). National Geographic.
^Trinkel, M.; Kastberger, G. (2005). "Competitive interactions between spotted hyenas and lions in the Etosha National Park, Namibia".African Journal of Ecology.43 (3). ss. 220-224.doi:10.1111/j.1365-2028.2005.00574.x.
^Green, D. S.; Johnson-Ulrich, L.; Couraud, H. E.; Holekamp, K. E. (2018). "Anthropogenic disturbance induces opposing population trends in spotted hyenas and African lions".Biodiversity and Conservation.27 (4). ss. 871−889.doi:10.1007/s10531-017-1469-7.
^Denis-Hoot, C.; Denis-Hoot, M. (2003).The Art of Being a Lion. New York: Barnes & Noble. s. 198.ISBN9780760747674.
^Woodroffe, R.; Ginsberg, J. R. (1999). "Conserving the African wild dogLycaon pictus. I. Diagnosing and treating causes of decline".Oryx.33 (2). ss. 132-142.doi:10.1046/j.1365-3008.1999.00052.x.
^Schramm, Ralph Dee; Briggs, Michael B.; Reeves, Jerry J. (1994). "Spontaneous and induced ovulation in the lion (Panthera leo)".Zoo Biology.13 (4). ss. 301-307.doi:10.1002/zoo.1430130403.
^Pacifici, M., Santini, L., Di Marco, M., Baisero, D., Francucci, L., Grottolo Marasini, G., Visconti, s. and Rondinini, C. (2013). "Generation length for mammals".Nature Conservation,5. ss. 87-94.KB1 bakım: Birden fazla ad: yazar listesi (link)
^Myers, D. L.; Zurbriggen, A.; Lutz, H.; Pospischil, A. (1997)."Distemper: not a new disease in lions and tigers"(PDF).Clinical Diagnostic Laboratory Immunology.4 (2). ss. 180-184. 25 Mayıs 2019 tarihinde kaynağındanarşivlendi(PDF)17 Ekim 2019.
^Sparks, J. (1967). "Allogrooming in primates: a review". Morris, D. (Ed.).Primate Ethology (2011 bas.). Chicago: Aldine. ss. 148-175.ISBN9780202368160.
^Leyhausen, P. (1960).Verhaltensstudien an Katzen (Almanca) (2. bas.). Berlin: Paul Parey.ISBN978-3-489-71836-9.
^Henschel, P.; Petracca, L. S.; Hunter, L. T.; Kiki, M.; Sewadé, C.; Tehou, A.; Robinson, H. S. (2016). "Determinants of distribution patterns and management needs in a critically endangered lionPanthera leo population".Frontiers in Ecology and Evolution.4 (4). s. 110.doi:10.3389/fevo.2016.00110.
^Tumenta, P. N.; Kok, J. S.; van Rijssel, J. C.; Buij, R.; Croes, B. M.; Funston, P. J.; de Iongh, H. H.; de Haes, H. A. Udo (2009). "Threat of rapid extermination of the lion (Panthera leo leo) in Waza National Park, Northern Cameroon".African Journal of Ecology.48 (4). ss. 1-7.doi:10.1111/j.1365-2028.2009.01181.x.
^Bauer, H.; Van Der Merwe, S. (2004). "Inventory of free-ranging lionsPanthera leo in Africa".Oryx.38 (1). ss. 26-31.doi:10.1017/S0030605304000055.
^Bauer, H.; de Iongh, H.; Sogbohossou, E. (2010). "Assessment and mitigation of human-lion conflict in West and Central Africa".Mammalia.74 (4). ss. 363-367.doi:10.1515/MAMM.2010.048.
^abVenkataraman, M. (2016). "Wildlife and human impacts in the Gir landscape". Agrawal, P.K; Verghese, A.; Krishna, S.R.; Subaharan, K. (Ed.).Human Animal Conflict in Agro-Pastoral Context: Issues & Policies. New Delhi: Indian Council of Agricultural Research. s. 32−40.
^Singh, A.P. (2017). "The Asiatic Lion (Panthera leo persica): 50 Years Journey for Conservation of an Endangered Carnivore and its Habitat in Gir Protected Area, Gujarat, India".Indian Forester.143 (10). ss. 993−1003.
^Singh, H.S. (2017). "Dispersion of the Asiatic lionPanthera leo persica and its survival in human-dominated landscape outside the Gir forest, Gujarat, India".Current Science.112 (5). ss. 933−940.doi:10.18520/cs/v112/i05/933-940.
^Meena, V. (2016). "Wildlife and human impacts in the Gir landscape". Agrawal, P.K.; Verghese, A.; Radhakrishna, S.; Subaharan, K. (Ed.).Human Animal Conflict in Agro-Pastoral Context: Issues & Policies. Yeni Delhi: Indian Council of Agricultural Research.
^Yamaguchi, N.; Haddane, B. (2002). "The North African Barbary Lion and the Atlas Lion Project".International Zoo News. Cilt 49. ss. 465-481.
^Bruche, S.; Gusset, M.; Lippold, S.; Barnett, R.; Eulenberger, K.; Junhold, J.; Driscoll, C. A.; Hofreiter, M. (2012). "A genetically distinct lion (Panthera leo) population from Ethiopia".European Journal of Wildlife Research.59 (2). ss. 215-225.doi:10.1007/s10344-012-0668-5.
^Frankham, R.; Ballou, J.; Briscoe, D. (2009)."Genetic management of Captive Populations".Introduction to Conservation Genetics (Second bas.). Cambridge, New York, Melbourne, Madrid: Cambridge University Press. ss. 430-452.ISBN978-0-521-70271-3. Erişim tarihi: 25 Mayıs 2019.
^Dollinger, s.; Geser, S."Lion: In the Zoo (subpage)".Visit the Zoo. WAZA (World Association of Zoos and Aquariums). 29 Eylül 2011 tarihindekaynağından arşivlendi. Erişim tarihi:5 Nisan 2011.
^Cassin, Elena (1981)."Le roi et le lion" [The king & the lion](PDF).Revue de l'Histoire des Religions (Fransızca).298 (198-4). ss. 355-401.doi:10.3406/rhr.1981.4828. 10 Temmuz 2010 tarihinde kaynağındanarşivlendi3 Aralık 2009.
^Collins, Paul (1994), "The Sumerian Goddess Inanna (3400-2200 BC)",Papers of from the Institute of Archaeology,5, UCL, ss. 113-114
^Sass, B.; Marzahn, J. (2010)."The motifs".Aramaic and figural stamp impressions on bricks of the sixth century B.C. from Babylon. Wiesbaden, Germany: Harrassowitz Verlag. ss. 178-186.ISBN9783447061841.
^Borowski, O. (2008). "Lion". Sakenfeld, Katharine D. (Ed.).New Interpreter's Dictionary of the Bible Volume 3. Abingdon Press. ss. 669-70.ISBN978-0687333653.
^Chandrasekharam, D. (2007)."Geo-mythology of India". Piccardi, L.; Masse, W. B. (Ed.).Myth and Geology. Geological Society Special Publications No. 273. Londra: Geological Society. ss. 29-37.
^"Singapore".The American Heritage Dictionary of the English Language (4. bas.). Bartleby. 2000. 29 Haziran 2008 tarihinde kaynağındanarşivlendi. Erişim tarihi:14 Nisan 2006.
^Apostola, E. (2014). "Cross-cultural Relations between Egypt and Greece during the Early Iron Age: Representations of Egyptian Lion-Headed Deities in the Aegean". Pinarello, M.S.; Yoo, J.; Lundock, J.; Walsh, C. (Ed.).Current Research in Egyptology: Proceedings of the Fifteenth Annual Symposium. Oxford: Oxbow Books. ss. 100-112.
_IUCN_range_2023.svg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
_-_Male_lion_Sotik_Plains_May_1909.png)
.jpg)
.jpg)
%2c_c._645-635_BC%2c_British_Museum_(16722183731).jpg)
.jpg)
