Anne L'Huillier | |
|---|---|
 | |
| Doğum | 16 Ağustos 1958 (67 yaşında) Paris,Fransa |
| Eğitim | École Normale Supérieure, Fontenay-aux-Roses (BA) Pierre ve Marie Curie Üniversitesi (MSc,PhD) |
| Tanınma nedeni | Yüksek harmonik üretim |
| Evlilik | Claes-Göran Wahlström [sv][1] |
| Ödüller | UNESCO L'Oréal Award (2011) BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award (2022) Wolf Fizik Ödülü (2022) Nobel Fizik Ödülü (2023) |
| Kariyeri | |
| Dalları | Attosaniye fiziği |
| Çalıştığı kurumlar | Lund Üniversitesi |
| Tez | Ionisation Multiphotonique et Multielectronique (Multiphoton and Multielectron Ionization) (1986) |
| Doktora danışmanı | Bernard Cagnac [fr] |
Anne L'Huillier (Fransızca telaffuz: [an lɥi.je]; 16 Ağustos 1958,Paris),Fransızfizikçi. İsveç'tekiLund Üniversitesi'ndeatom fiziği dalındaprofesör olarak görev almaktadır. Atomik seviyedeki kimyasal reaksiyonları anlamak için kullanılan,elektronların hareketlerini gerçek zamanlı olarak inceleyen birattosaniye fizik grubuna liderlik etmektedir. 2023 yılında "maddedeki elektron dinamiklerini incelemek için attosaniye ışık darbeleri üreten deneysel yöntemler" geliştirmesinden dolayıPierre Agostini veFerenc Krausz ile birlikteNobel Fizik Ödülü'ne layık görüldü.[2]
L'Huillieryüksek lisansınıteorik fizik ve matematik alanında yaptı.[3]Doktorasını ise Saclay Nükleer Araştırma Merkezi'ndekiFransız Alternatif Enerjiler ve Atom Enerjisi Komisyonu'nun Fransız nükleer araştırma departmanındadeneysel fizik üzerine yaptı. Tezi, yüksek yoğunluklu lazer alanlarında çokluiyonlaşma üzerineydi.
