Standardizimi[1] është procesi i zbatimit dhe zhvillimit tëstandardeve teknike duke u bazuar nëkonsensusin e palëve të ndryshme që përfshijnë firmat, përdoruesit, grupet e interesit, organizatat e standardeve dhe qeveritë.[2] Standardizimi mund të ndihmojë në maksimizimin epërputhshmërisë,ndërveprueshmërisë,sigurisë,përsëritshmërisë,efikasitetit dhecilësisë. Mund të lehtësojë gjithashtu një normalizim të proceseve që ishin dikur të personalizuara.
Nëshkencat shoqërore, duke përfshirëekonominë,[3] ideja estandardizimit është afër zgjidhjes së një problemi të koordinimit, një situatë në të cilën të gjitha palët mund të realizojnë përfitime reciproke, por vetëm duke marrë vendime të qëndrueshme reciproke. Standardet kombëtare të ndryshme imponojnë kosto për konsumatorët dhe mund të jenë një formë e barrierës tregtare jotarifore.[4]
Peshat dhe masat standarde u zhvilluan ngaQytetërimi i Luginës së Indit.[5] Sistemi i centralizuar i peshës dhe matjes i shërbeu interesave komerciale të tregtarëve Indus pasi masat e peshës më të vogël u përdorën për të matur mallrat e luksit, ndërsa pesha më të mëdha u përdorën për blerjen e artikujve më të rëndë, si drithërat ushqimorë etj. Peshat ekzistonin në shumëfisha të një peshe standarde dhe në kategori.[6] Standardizimi teknik mundësoi që pajisjet matëse të përdoren në mënyrë efektive në matjet këndore dhe matjet për ndërtim. Njësitë uniforme të gjatësisë u përdorën në planifikimin e qyteteve si Lothal, Surkotada, Kalibangan, Dolavira, Harappa dhe Mohenjo-daro. Peshat dhe masat e qytetërimit Indus arritën gjithashtu në Persi dhe Azinë Qendrore, ku u modifikuan[6] më tej. Shigeo Iwata përshkruan peshat e gërmuara të zbuluara nga qytetërimi Indus:
Gjithsej 558 pesha u gërmuan nga Mohenjodaro, Harappa dhe Chanhu-daro, pa përfshirë peshat me defekt. Ata nuk gjetën dallime të rëndësishme statistikisht midis peshave që u gërmuan nga pesë shtresa të ndryshme, secila me një thellësi rreth 1.5 m. Kjo ishte dëshmi se një kontroll i fortë ekzistonte për të paktën një periudhë 500-vjeçare. Pesha prej 13,7 g duket të jetë një nga njësitë e përdorura në luginën e Indus. Shënimi bazohej në sistemet binare dhe dhjetore. 83% e peshave që u gërmuan nga tre qytetet e mësipërme ishin kub, dhe 68% ishin prej qershi.
Implementimi i standardeve në industri dhe tregti u bënë shumë të rëndësishme me nisjen eRevolucionit Industrial dhe nevojën përmjete makinerike me saktësi të lartë e mepjesë të ndryshueshme.
Henry Maudslay zhvilloitornon e parë për prerjen e vidhës në industri në vitin 1800. Kjo lejoi standardizimin e madhësive të vidhave për herë të parë dhe shtroi udhën për aplikimin endryshueshmërisë (një ide që po qëndronte atë kohë) tek dadot dhebullonat.[7]
Para kësaj, fijet e vidës bëheshin zakonisht duke i copëtuar dhe lëmuar (dmth. zejtarët duke e bërë këtë me dorë përmesdaltës dhe limës). Dadot ishin të rralla; vidat metalike, nëse bëheshin fare, prodhoheshin zakonisht për përdorim në dru.[8]
