| Stanislav Binički Станислав Бинички | |
|---|---|
 | |
| Biografske informacije | |
| Rođenje | 1872. Jasika,Kneževina Srbija |
| Smrt | 1942. Beograd,Nedićeva Srbija |
| Znamenita djela | |
Stanislav Binički (Jasika kodKruševca,27. jul1872 –Beograd15. februar1942) je bio poznatisrpskikompozitor,dirigent ipedagog. Smatran je najvećim predstavnikom srpskeklasične muzike.
Prva muzička znanja stekao je odStevana Mokranjca iJosifa Marinkovića, pevajući u horu Obilić. Za vreme studija na Filozofskom fakultetu u Beogradu osnivaAkademsko muzičko društvo. Zatim, posle jednogodišnjeg rada u gimnaziji u Leskovcu odlazi u Minhen, gde, između1895. i1899. godine, studira kompoziciju i solo pevanje. Nakon završenih studija, vratio se u Beograd, gde je učestvovao u razvoju muzičke i pedagoške delatnosti. Postaje vojni kapelnik i osniva prvi simfonijskiBeogradski vojni orkestar, a 1904. iMuziku kraljeve garde kojom diriguje do 1920. Zajedno sa Mokranjcem i K. Manojlovićem osniva Srpsku muzičku školu. Bio je horovođa mnogih pevačkih društava i dirigent Narodnog pozorišta, gde je i1920. godine osnovao Operu, čiji je prvi dirigent i direktor bio.
Od 1924. posvećuje se komponovanju, poznat je i po tome što je za svoje kompozicije koristio folklorne motive. Njegovo najpoznatije delo je, prva u srpskoj muzici,operaNa uranku, opera u jednom činu iz 1903, na tekst Branislava Nušića, koja se smatra prvom srpskom operom sa elementima narodne muzike.
Autor je većeg broja kompozicija za vojne duvačke orkestre: uvertireIz mog zavijčaja, ciklusa narodnih pesama u obradiNa Liparu, ciklusaPesme iz Južne Srbije iMijatovke, vojnih marševaNa Drinu iParadni marš. Smatra se da je najpoznatiji srpski marš,Na Drinu, Binički posvetio pukovniku Stojanoviću, koji je poginuo u Bici na Ceru.
Komponovao je muziku za bajkuLjiljan i omorika, uvertiru za VojnovićevEkvinocio, muziku za pozorišne komadePut oko sveta,Nahod,Tašana i dr.
Februara 2008. godine u Beogradu je pronađena gramofonska ploča izdavača Concert Gramophone Record (okvirno, snimak je oko 1910.) sa snimkom vojne kapele kojom diriguje Stanislav Binički. Ploča se danas nalazi u fondu Narodne biblioteke Srbije.
Stanislav Binički je bio uvažena ličnost kada je, krajem tridesetih godina dvadesetog veka, pozvan da prvi put čuje novopostavljena zvona na novoj, upravo završenoj crkvi Svetog Aleksandra Nevskog na Dorćolu u Beogradu. Prema zapisu u crkvenom letopisu Binički je, slušajući, u oduševljenju uzviknuo: "Eto konačno i Beograd dobi prava crkvena zvona".
U njegovoj rodnoj Jasici kod Kruševca svake godine se održava muzička manifestacijaDani Stanislava Biničkog, u okviru koje su nastupili mnogi ugledni solisti i ansambli.
Početkom XX veka, osnovana je škola za niže muzičko obrazovanje, sa sedištem uBeogradu,u Senjačkoj ulici broj 31, koja nosi naziv po Stanislavu Biničkom. Kroz ovu školu prošli su mnogi muzički stvaraoci, vrhunski umetnici današnjice, koji su osnovno muzičko obrazovanje sticali od vrhunskih pedagoga i stručnjaka ove škole.
Neki od pomenutih muzičkih umetnika, danas na svetski priznatom glasu su :Aleksandar Madžar,Ivica Vatović,Bojan Ćaldović,Radmila Vardalić i mnogi drugi.
Oni su znanja sticali od :Vojislave Vuković Terzić,Radojke Herman,Emilije Gerasimović,Dušana Antonovića i drugih muzičkih pedagoga.Škola je do sad imala pet direktora:
Melanija Štos (ne Štros) je bila potomak pesnika koji se zvao Pavao Štos. Melanija je bila odII. svetskog rata pa do penzije direktor niže muzičke škole "Stanislav Binički" u Senjačkoj ulici u Beogradu. Melanija je a vreme II. svetskog rata živela u Beogradu i bila svedok ustaških zločina. Melanija je iz protesta usred rata prešla upravoslavnu veru, iako je na taj način rizikovala svoj život. Nije se nikad udavala, a živela je u zgradi na uglu Kvarnerske ulice i Bulevara Vojvode Putnika u Beogradu.
Od 1988. godine ileskovačka muzička škola (osnovana 1949) nosi ime Stanislava Biničkog.=
