Politički pojmovi „ljevice“ i „desnice“ su skovani tokomFrancuske revolucije (1789.—1799.), odnoseći se na raspored sjedenja u Skupštini. Oni koji su sjedeli sa lijeve strane uopšteno su se protivilifeudalizmu,monarhiji,aposlutizmu,klerikalizmu i podržavali su antifeudalnu revoluciju, uključujući stvaranjerepublike i sekularizaciju, odnosno podržavali suprogres imodernizaciju. A oni koji su sjedeli sa desne strane podržavali su održavanje postojećeg stanja, odnosno tradicionalne institucije starog poretka.[2][3]
U19. i20. vijeku kada se u svetu prevazilazio feudalizam iapsolutistička monarhija, a utvrđivao kapitalizam i republika, ljevica je počela da označava one koji su kritički nastrojeni prema kapitalizmu, i koji se zalažu za progres i modernizaciju u odnosima, što bi trebalo voditi prevazilaženju svjetskog kapitalizma i uspostavljanju svjetske zajednice sa većim stepenom demokratije i socijalne odgovornosti. Prema profesoru ekonomije, Beriju Klarku, ljevica tvrdi da ljudski razvoj može da procvijeta samo onda kada pojedinci i pojedinke stupe u saradnju, odnose međusobnog poštovanja, a koji se mogu razvijati samo kada se eliminišu prekomjerne razlike u statusu,moći ibogatstvu.[4]
Мnogi istraživači i teoretičari ocjenjuju eksperimentalne pokušaje gradnje antikapitalizma na autoritaran način u nerazvijenim, zaostalim, agrarnim i polufeudalnim zemljama u20.vijeku, koji su se zasnivali na politici jednopartizma, boljševizma i lenjinizma različitih struja (tj. politici koja je u manjoj ili većoj mjeri uglavnom završila u staljinizmu) kao iskrivljenje i izopačenje pojmova antikapitalizma.Eksperimenti su u realnosti predstavljali jednopartijski državni kapitalizam u zasebnim zemljama u okviru svjetskog kapitalističkogsistema i tržišta. Nakon toga, nastaje ljevica novih zamisli i promišljanja.[5][6]
Ljevica novih zamisli i promišljanja je pojam za modernu, progresivnu, radikalno-demokratsku i široku političkufilozofiju nastalu na osnovuideja koje su promovisali različiti aktivistički pokreti na Zapadu u drugoj polovini dvadesetogvijeka, ali i teorija savremenih teoretičara ljevice.[7]
Uticaj socijalnih pokreta u drugoj polovini 20. vijeka
Nova ljevica je izraz kojim se opisuju nove zamisli, ideje i pokreti koji su se1960-ih i1970-ih pojavili ili razvili na lijevom dijelu političkog spektra, prije svega u zapadnomsvijetu, a kojima je bilo zajedničko to da su, bilo po svojim krajnjim ciljevima ili taktici, predstavljali otklon od dotada dominantnog jednopartizma, boljševizma i lenjinizma različitih struja (tj. politike koja je u manjoj ili većoj meri uglavnom završila u staljinizmu). Zagovornicima nove ljevice je bilo zajedničko to da se kapitalističkom poretku suprotstavljaju ne samo kroz kontekst klasne borbe, nego i kroz borbu za prava i slobode pojedinca, odnosno kroz insistiranje na emancipatorskimljudskim pravima i slobodama,slobodi izražavanja,slobodi okupljanja i protesta, rasnoj i rodnoj ravnopravnosti,seksualnim slobodama (pravo na korišćenjekontracepcije, pravo naabortus ili legalizacija pravaLGBT+ osoba). Kao izvorište nove ljevice se najčešće spominjuSjedinjene Američke Države sredinom1960-ih gdje je upravo sazrijevala tzv.generacija bejbi-bumera, prva koja je odrasla u društveno-ekonomskim okolnostima poratnog ekonomskog buma, dramatično drugačijim okolnostima od svojihroditelja, a što se odrazilo kroz generacijski jaz i odbacivanje njihovih vrijednosti, te prihvatanjepotkulture,kontrakulture i pokreta hipika, dece cvijeća i šezdesetosmaša, koji će često biti blisko povezivani sa novom ljevicom. Pokreti toga vremena su se protivilitradicionalnom autoritetu i neprikosnovenimvođama, podržavali slobodnuljubav i legalizaciju pojedinih psihoaktivnih supstanci, protivili su se ratovima i militarizmu, promovisali mir, poštovanje različitosti, rodnu ravnopravnost, slobodu izražavanja, slobodu okupljanja i protesta, te zahtjevali zaštitu i održivost prirode i životne sredine.[8][9]
Koncepti i ideje nove ljevice su se munjevito proširili po svijetu, pa su tako uFrancuskoj1968. godine doveli do spektakularnih uličnih protesta, a koji su se, u većoj ili manjoj mjeri, ponovili širom svijeta u gotovo svimzemljama, te ozbiljno narušili ili ugrozili tadašnjevlasti.[10][10]
Marš ženskog oslobođenja uVašingtonu1970. godineDugina zastava, simbol različitosti i LGBT+ zajednice, čija ljudska prava podržava i savremena ljevica
Na osnovu jakih i uticajnih iskustava širokog socijalnog pokreta javile su se lijeve ideje o postojanju međupovezanosti klasnog antagonizma sa diskriminacijom lica ili grupe lica po nekom stvarnom ili percipiranom osnovu različitosti, kao što su rasne, polne, rodne, seksualne, vjerske, etničke, nacionalne, dobne i druge različitosti, te je na taj način nastala nova ljevica koja pored svog primarnog promišljanja o klasnoj borbi i pored zalaganja za interese radničke klase (politika socijalne pravde) razvija i proširuje svoju sferu interesovanja zalaganjem i za ostvarenje, poštovanje, zaštitu i unapređenje emancipatorskih ljudskih i manjinskih prava i sloboda (politika identiteta i ljudskih prava i sloboda), zatim, insistiranjem na većoj demokratskoj participaciji stanovnica i stanovnika od najnižeg nivoa odlučivanja do najvišeg nivoa odlučivanja (participativna demokratija), te insistiranjem na većoj zaštiti životne sredine i održivom razvoju (zelena politika).[11][12][13]
Studentski pokreti, pokreti zaženska prava i žensko oslobođenje, mirovni i antiratni pokreti,radnički i sindikalni pokreti,ekološki pokreti i pokreti za emancipatorska ljudska prava i slobode, te prava svih neravnopravnih i potlačenih grupa društva (antirasistički, LGBT+ i ostali pokreti) čine široki socijalni pokret koji u svojim redovima okuplja onih 99 posto izrabljivanih u kapitalizmu, odnosno pokret koji se može izboriti za suštinsku promjenu društvenog uređenja i prenošenje cjelokupne političkemoći u ruke naroda - iz ruku političke elite, krupnogkapitala ibanaka.
Crvena zastava, simbol pokreta socijalne pravde i ljevice
Savremena ljevica teži umanjenju ili prevazilaženju svihdruštvenih stratifikacija. Savremena ljevica se zalaže za umanjenje neslobode, nejednakosti i nesolidarnosti u društvu, koje uzrokuje kapitalizam, a kao krajnji cilj svojih ideala zagovara prevazilaženje, korjeniti raskid sa sistemom svjetskog kapitalizma i uspostavljanje društveno-ekonomskog uređenja globalnog karaktera utemeljenog nademokratiji u političko-ekonomskoj sferi, te nademokratski planiranoj svjetskoj proizvodnji i raspodjeli.[14][15][16][17][18] U pitanju je, dakle, sistem proizvodnje i raspodjele globalnog karaktera koji bi bio u skladu sa potrebama svake pojedinke i svakog pojedinca, te globalne zajednice kao cjeline, i koji bi uzimao u obzir nosive kapacitete i uslove regeneraciježivotne sredine. Korjeniti raskid sa svjetskim kapitalizmom bi uspostavio nekapitalističkobesklasno uređenje zajednice, čija bi glavna obilježja trebala biti: globalni karakter, zajedničko vlasništvo, demokratsko upravljanje, proizvodnja samo za potrebe i besplatan pristup.
Zagovara dostizanje globalnog nekapitalističkog društva koje bi bilo bazirano na individualnoj i kolektivnojslobodi,jednakosti,solidarnosti i međusobnojpomoći, zbog čega teži umanjenju, prevazilaženju i konačnom raskidu sa svim oblicimarepresije,hijerarhije i vlasti pojedinca nad pojedincem. Pristalice ove politike smatraju da je za ostvarenje ovih ideja neophodno umanjiti, prevazići i ostvariti raskid sa svim oblicimaautoritarnog načina organizovanja. Zbog toga se organizuju u nove ljevičarske političke stranke, organizacije i pokrete.
Prevazilaženje institucija kapitalizma sa krajnjim ciljem radikalnog raskida i korjenite transformacije postojećeg sistema obilježavaju sljedećekarakteristike ljevice:[23]
Na nivou preduzeća to znači razvijanje mehanizama demokratije na radnom mjestu, odnosno na mjestu proizvodnje, stvaralaštva i kreativnosti;
Na nivou ekonomije to znači razvijanje mehanizama društvene i demokratske koordinacije umjesto „slepe“ tržišne proizvodnje;
Na nivou političkih i javnih institucija to znači širenje predstavničkog tipa demokratije sa mehanizmima direktne demokratije (npr. demokratska participacija na nižim i višim nivoima odlučivanja, mogućnost opoziva izabranih predstavnika nižih i viših nivoa vlasti);
Na nivou društvene sfere to znači protivljenje svakom obliku podređenosti, iskorišćavanja i neravnopravnosti, a naročito protivljenje diskriminaciji po nekom osnovu, kao što su:rasa, boja kože, društveno porijeklo,nacionalno porijeklo,etnička pripadnost, veza sa manjinskim narodom ili manjinskom zajednicom,jezik, vjeroispovijest ili uvjerenje, političko ili drugomišljenje, članstvo u političkoj, sindikalnoj ili drugoj organizaciji,pol,rodni identitet,seksualna orijentacija,polne karakteristike,bračni iliporodični status, rođenje, starosna dob, genetičke karakteristike,zdravstveno stanje,invaliditet ili drugo lično svojstvo;
„Radniljudisvijeta, ujedinite se!“, jedan od slogana ljevice
Kapitalizam je internacionalni i globalni sistem i sve više će to biti svojim daljim razvojem, tako da će i antikapitalizam moći da bude jedino internacionalni i globalni sistem. Pristalice ove političke filozofije smatraju da ova politika ne može opstati u jednoj zemlji ili u par zemalja, nego da mora dobiti globalni karakter i zbog toga se zalažu za prevazilaženje svjetskog kapitalizma i progresivni internacionalizam (antikapitalistički internacionalizam, antikapitalistički globalizam, progresivni globalizam ili alterglobalizam).[23]
Svjetski kapitalizam se može prevladati jedino globalnim antikapitalističkim pokretom koji će u prvom zamahu prvenstveno uzdrmati najrazvijenije zemlje svjetskog kapitalističkog centra, zato što su nerazvijene zemlje svjetske kapitalističke periferije i zemlje u razvoju svjetske kapitalističke poluperiferije u zavisnom i podređenompoložaju uodnosu na najrazvijenije zemlje svjetskog kapitalističkog centra.[24][25]
Razumijevajući ovo stanje, to ne znači da progresivne snage u nerazvijenim zemljama svjetske kapitalističke periferije i zemljama u razvoju svjetske kapitalističke poluperiferije do tada se ne mogu zalagati za realne, neavanturističke i neizolacionističke konkretne i neposredne, progresivne isocijalne politike i mjere, zamodernizaciju, novuindustrijalizaciju i brži razvoj svojih domaćihekonomija putem aktivne ekonomske uloge javnogsektora, javnih propisa,programa i servisa.[26]
Na osnovu zalaganja za prevazilaženje svjetskog kapitalizma pristalice ove politike se povezuju sa emancipatorskim i progresivnim pokretima i strankama iz cijelog svijeta. Borba se smešta u svjetski antikapitalistički pokret, kojeg čine različiti radnički isindikalni pokreti, pokreti za emancipatorska ljudska prava i slobode, te nove ljevičarskestranke, organizacije i pojedinci.[27]
Svjetski socijalni forum i moto „Drugačiji svijet je moguć“
Emancipatorski i progresivni pokreti za promjenusistema se, naime, organizuju na dva načina. Sa jedne strane se organizuju kao stranke koje žele dobiti demokratsku političku moć i djelovati kao antisistemska vlast, a sa druge strane se organizuju kao pokreti koji se krozdemonstracije, direktne akcije i pritiske bore za mijenjanje sistema, bez želje za formalnim preuzimanjem političke vlasti. Idealna pozicija je jednakovredno udruživanje obe strategije mijenjanja sistema za dostizanje istog cilja: onih koji djeluju vaninstitucionalno, i vrše pritiske za mijenjanje dosadašnjih društvenih odnosa, i onih koji u formalnom institucionalnom političkom prostoru mijenjaju politike i same institucije koje vode korjenitom raskidu sa postojećim sistemom.[23][28]
Postoje tendencije na ljevici da bi se savremene ljevičarske stranke trebale graditi i razvijati kao masovne, demokratske stranke bez neprikosnovenihvođa, sa unutrašnjom organizacijom zasnovanom na principimaparticipativne demokratije od najnižeg do najvišeg nivoa, pokazujući tako svojom unutrašnjom organizacijom za kakvo društvo se zalažu.
Termini kao što su „nova ljevica“ ili „savremena ljevica“ se koriste i kao sinonimi za različite socijalističke,ekologističke i savremene marksističke stranke, organizacije i pokrete, ali se najčešći pridevi „nova“ i „savremena“ koriste za razlikovanje nove i savremene ljevice od koncepata jednopartijskog modela vlasti, koje su zastupale takozvane boljševičko-komunističke partije20.vijeka, zasnovane na boljševizmu i lenjinizmu različitih struja (tj. politici koja je u manjoj ili većoj mjeri uglavnom završila u staljinizmu). Njihovi eksperimentalnimodeli pokušaja gradnje „socijalizma u zasebnim zemljama“, koji se u realnosti svode na jednopartijski državni kapitalizam u zasebnim zemljama u okviru svjetskog kapitalističkog sistema itržišta, smatraju se nedemokratskim i autoritarnim, te iskrivljenjem plemenite ideje socijalne pravde. Nema antikapitalizma bez demokratije i zato antikapitalizam može da bude samo demokratski i globalni.[5][6][29]
Načelna obilježja savremene ljevice su: aktivna demokratija i antiautoritarizam; antikapitalizam; društveni progresivizam i antikonzervativizam;antimilitarizam (antiratna orijentacija);feminizam i antipatrijarhalizam;sekularizam iantiklerikalizam; antirasizam i antiksenofobija; progresivni patriotizam i progresivni internacionalizam (antikapitalistički internacionalizam, antikapitalistički globalizam, progresivni globalizam ili alterglobalizam); antinacionalizam, antišovinizam, antinacizam i antifašizam.
↑Bobbio, Norberto; Cameron, Allan (1997). Left and Right: The Significance of a Political Distinction. University of Chicago Press
↑Knapp, Andrew; Wright, Vincent (2006). The government and politics of France (5th ed.). London [u.a.]: Routledge.ISBN978-0-415-35732-6. the government and politics of france.
↑Realms of memory: conflicts and divisions (1996), ed. Pierre Nora, "Right and Left" by Marcel Gauchet
↑Clark, Barry (1998) Political Economy: A Comparative Approach. Westport, Connecticut: Praeger PressISBN9780275958695
↑5,05,1'State Capitalism' in the Soviet Union. M.C. Howard and J.E. King
↑Carmines, Edward G., and Geoffrey C. Layman. 1997. "Issue Evolution in Postwar American Politics." In Byron Shafer, ed., Present Discontents. NJ: Chatham House Publishers.
↑Jeffrey W. Coker. Confronting American Labor: The New Left Dilemma. Univ of Missouri Press, 2002
↑Herbert Marcuse (1955). Eros and Civilization. Beacon Press.ISBN9781135863715. Retrieved August 28, 2018.
↑10,010,1Cynthia Kaufman (2003). Ideas For Action: Relevant Theory For Radical Change. South End Press.ISBN9780896086937.
↑Radical Ambition: C. Wright Mills, the Left, and American Social Thought By Daniel Geary
↑Kenny, Michael. The First New Left: British Intellectuals After Stalin. London: Lawrence & Wishart.
↑Kołakowski, Leszek (1981). Main Currents Of Marxism: Volume III, The Breakdown. Oxford University Press. p. 416.ISBN0192851098.
↑Hall, Stuart (January–February 2010). "Life and times of the first New Left". New Left Review. New Left Review.
↑Busky, Donald F. (July 20, 2000). Democratic Socialism: A Global Survey. Praeger. .ISBN978-0275968861. pp. . Democratic socialism is the wing of the socialist movement that combines a belief in a socially owned economy with that of political democracy.
↑Eatwell & Wright, Roger & Anthony (March 1, 1999). Contemporary Political Ideologies: Second Edition. Bloomsbury Academic. .ISBN978-0826451736. pp. .
↑Alan Ryan (1981). Bertrand Russell: A Political Life. Macmillan.
↑Calaprice, Alice; Lipscombe, Trevor (2005). Albert Einstein: A Biography. Greenwood. .ISBN9780313330803. pp. . He committed himself to the democratic-socialist goals that became popular among intellectuals in Europe at the time.
↑Peter Hain Ayes to the Left Lawrence and Wishart.
↑"Towards a Democratic Socialism," New Left Review I/109, May–June 1978.
↑"Tony Benn: Committed Democratic Socialist". Transnational Institute. 22 April 2014.
↑Ian Adams, Ideology and politics in Britain today (1998)
↑Neumayer, Eric (2004). "The environment, left-wing political orientation, and ecological economics" (PDF).
↑Anderson and Herr, Gary L. and Kathryn G. (2007). Encyclopedia of Activism and Social Justice. SAGE Publications. .ISBN978-1412918121. pp. .
↑Crosland, Anthony, The Future of Socialism, (Constable, 2006)
↑Curian, Alt, Chambers, Garrett, Levi, McClain, George Thomas, James E., Simone, Geoffrey, Margaret, Paula D. (October 12, 2010). The Encyclopedia of Political Science Set. CQ Press. .ISBN978-1933116440. pp. .
Teodori, Massimo, ed.,The New Left: A documentary History. London: Jonathan Cape (1970).
Oglesby, Carl (ed.)The New Left Reader Grove Press (1969).ISBN83-456-1536-8. Influential collection of texts by Mills, Marcuse, Fanon, Cohn-Bendit, Castro, Hall, Althusser, Kolakowski, Malcolm X, Gorz & others.
Detlev Albers u.a. (Hg.), Otto Bauer und der "dritte" Weg. Die Wiederentdeckung des Austromarxismus durch Linkssozialisten und Eurokommunisten, Frankfurt/M 1979
Andrews, Geoff;Cockett, Richard; Hooper, Alan; Williams, Michael,New Left, New Right and Beyond. Taking the Sixties Seriously. Palgrave Macmillan, 1999.ISBN9780333741474
Maass, Alan; Zinn, Howard (2010). The Case for Socialism (Revised ed.). Haymarket Books. p. 164.ISBN978-1608460731. The International Socialist Review is one of the best left-wing journals around..."
Schmidt, Michael; Van der Walt, Lucien (2009). Black Flame: The Revolutionary Class Politics of Anarchism and Syndicalism. Counter-Power. 1. AK Press. p. 128.ISBN978-1-904859-16-1. [...] anarchism is a coherent intellectual and political current dating back to the 1860s and the First International, and part of the labour and left tradition"
Neumayer, Eric (2004). "The environment, left-wing political orientation, and ecological economics" (PDF).
Barry, John (2002). International Encyclopedia of Environmental Politics. Taylor & Francis.ISBN978-0415202855. All surveys confirm that environmental concern is associated with green voting...[I]n subsequent European elections, green voters have tended to be more left-leaning...the party is capable of motivating its core supporters as well as other environmentally minded voters of predominantly left-wing persuasion...