Geografski se Krim da podijeliti na tri područja. Prvo od njih, prostire se po sjevernom i centralnom dijelu Krima (na površini od oko 3/4 poluotoka). Ta regija se sastoji od serije ravnica koje se blago spuštaju od juga prema sjeveru. Taj inačestepski kraj, se danas intenzivno obrađuje, najviše se uzgaja; ozimapšenica,kukuruz,krumpir isuncokret.Klima u tom dijelu je suha ikontinentalna, a dodatne količine vode potrebne ljeti za navodnjavnje, dopremaju sekanalom odNove Kahovke narijeciDnjepar.[2]
Treća regija je planinski pojas koji se prostire na jugu poluotoka, on je formiran od trimasiva, koji se paralelno nižu duž južne obale. Ti masivi pokriveni ravnimvapnenačkim blokovima, poznati kaoKrimske planine, postupno se uzdižu od sjevera prema jugu do najvišeg vrha na planinini Rimski-Koš od 1 545metara. Sjeverne padine Krimskih planina su blage, dok je potpuna suprotna stvar na jugu, gdje se strmo spuštaju prema moru i uskom dobro razvedenom obalnom pojasu.
Količinaoborina u toj regiji su znatno veće nego bilo gdje na Krimu. Prosječna godišnja količina oborina iznosi iznad 600 mm. Krimske planine imaju bujnu i raznolikušumskuvegetaciju, počevši odhrasta,bukve,graba,javora i drugih vrstadrveća, po nižim dijelovima, dosmreka i pojasatrava na višim nadmorskim visinama.
Regionalno rivalstvo između Rusije iOsmanskog carstva oko Krima, nastavilo je tinjati i nakon toga. Ono se ponovno razbukalo zaKrimskog rata (1853. -1856.), koji se proširio u širi evropski sukob, kad su se na osmansku stranu svrstaleFrancuska iBritanija. Anglo-francuski ekspedicioni korpus iskrcao se useptembru1854. uSevastopolju, ali kako nije imao teškeartiljerije trebalo mu je godinu dana da natjera ruske snage na povlačenje iz Sevastopolja. Nakon tog rata mnogiKrimski Tatari (zbog otvorene kolaboracije) su prisilno raseljeni po drugim dijelovima Rusije.[2]
Odnos između službenogKijeva i Krima je izuzetno složen. EtničkiRusi čine većinu stanovništva Krima, a kratkotrajni pokret za nezavisnost od Ukrajine, koji se razbuktao1994., doveo je do toga da je Kijev ukinuo funkcijupredsjednika autonomne republike. InteresiRusije na Krimu dodatno kompliciraju situaciju, kao i problemi okoCrnomorske vojne flote i korištenja baze uSevastopolju.[2]
Vila Latavičje gnijezdo iz1912. jedan od zaštitnih znakova Krima
Budimpeštanski memorandum, koji su potpisaliRusija,Ukrajina,Sjedinjene Američke Države iUjedinjeno Kraljevstvo udecembru1994., obavezao je zemlje potpisnice da će poštovati zatečene (sovjetske) granice Ukrajine. Ukrajina se obavezala da će sve svoje zatečene zalihenuklearnog oružja prenijeti u Rusiju na razgradnju i uništenje. Pitanje Crnomorske flote je riješeno tako, da je ona proporcionalno podjeljena između Ukrajine i Rusije. Rusiji je (uz potpisivanje Ugovora o prijateljstvu, suradnji i partnerstvu) omogućen zakup na lučke kapacitete uSevastopolju do1997. (uz mogućnost naknadnih produženja ugovora). Tako je Krim još jedamput dobio status ukrajinskog teritorija, a delikatna granična pitanja sa Rusijom i želje Ukrajine da se približievropskim naizgled je su izmirene. Ipak je pokušaj Rusije da izgradi branu uKerčkom prolazu izazvao je veliki diplomatski incident2003., jer su to ukrajinski politički lideri okarakterizirali kao povredu ukrajinskog teritorijalnog integriteta.[2]
Na početku21. vijeka, kad se ukrajinska politička scena ustalasala takozvanomNarančastom revolucijom, većinsko rusko stanovništvo Krima oprijedijelilo se zaViktora Janukoviča i njegovu prorusku Partiju regija.[2] Kad je Janukovič postao predsjednik2010., on je produžio Rusiji zakup za luku uSevastopolju do2042., istovremeno je po tom sporazumu Rusiji dozvoljeno da drži 25 000 vojnika uSevastopolju i par avio baza na Krimu. Nakon dugotrajnih protestnih akcija u Kijevu, Janukovič je februaru2014. u strahu za vlastiti život pobjegao iz Kijeva, pa su demonstranti srušili njegovu vladu.
Nakon tog se politička atmosfera na Krimu počela radikalizirati, naoružane osobe bez jasno vidljivih oznaka kojim snagama pripadaju, zauzele su krimskiparlament i druge važne državne institucije, aparlamentarci su sazvali hitnu sjednicu na kojoj su za premijera izbabraliSergeja Aksjonova, lidera proruske Partije jedinstva za svog premjera.[2] Istovremeno su organizirani i brojni mitinzi podrške proruskim političarima, ali i puno skromniji mitinziKrimskih Tatara, koji su se uglavnom držali stare politike, daljnjih veza sa Ukrajinom. Umartu je ruski predsjednikVladimir Putin dobio odobrenje vlastitog parlamenta da pošalje ruske vojnike na Krim, ukoliko bi to trebalo da zaštite ruske stanovnike. U svega nekoliko dana ruske (zapravo jedinice bez ikakvih oznaka) i lokalne proruske snage preuzele su kontrolu nad cijelim poluotokom. S druge strane Krimski parlament jednoglasno je izgasao otcjepljenje od Ukrajine i udruživanje sa Ruskom Federacijom.[2]
Referendum o statusu Krima održan je16. marta2014, iako ga je privremena vlada iz Kijeva proglasila neustavnim, a lideri krimskih Tatara pozvali svoje birače da ga bojkotiraju.[2] Na referendumu je 97% glasalo za otcjepljenje od Ukrajine i udruživanje sa Rusijom, od 83.1% glasača koliko ih je izašlo na izbore. Rezeltate tog referenduma ne priznaje prijelazna (privremena) vlada iz Kijeva, kao niSjedinjene Američke Države iEU, koji su istovremeno uveli i neke oblike sankcija protiv pojedinih ruskih lidera i članova samoproglašene krimske vlade.[2]
