Jevreji su dugo smatrali Izrael svojim spiritualnim domom — Svetom zemljom i Obećanom zemljom. Izraelska zemlja ima posebno mesto u verskom životu Jevreja, uključujući ostatke drugogJevrejskog hrama. Ovo je takođe mesto gde je rođenohrišćanstvo a sadrži i mnoge druge lokacije od velikog duhovnog značaja zajudaizam, hrišćanstvo, iislam. U ovom regionu je u periodu od preko jednog milenijuma, sa prekidima, postojala čitava serija jevrejskih kraljevina i država, sve do propastiVelikog jevrejskog ustanka protivRimskog carstva sa čijim je gušenjem došlo do velikog isterivanja Jevreja iz njihove otadžbine i voljene prestonice,Jerusalima. (oko 25% jevrejske populacije, vidiRazaranje Jerusalima). Posle slomaUstanka Bar Kohbe (Bar Kokhba's revolt)135. godine, imperatorHadrian je preimenovaoProvincijuJudeju uProvincijuSiriju Palestinu, grčko ime izvedeno odPhilistine (hebrejski פלשתPəléšeṯ).[1]Arhivirano 2014-02-13 naWayback Machine-u Vidi takođeImena Levanta.
Muslimanskikalifat je osvojio ovu teritoriju odIstočnog Rimskog carstva (Vizantije) u sedmom veku, i privukao arapske doseljenike. Lokalni jezik,aramejski (jezik kojim je govorioIsus Hrist), je postepeno nestao. Tokom vekova je količina jevrejskog stanovništva u zemlji fluktuirala. Pre rođenja modernogcionizma, do ranog 19. veka, više od 10000 Jevreja je živelo na teritoriji današnjeg Izraela. (Dan Bahat,Dvadeset vekova jevrejskog života u svetoj zemlji,1976.)
Nakon vekova života u dijaspori, devetnaesti vek je doneo uzlet cionizma,Jevrejskog nacionalističkog pokreta, želje da se formira jevrejska država u Palestini i značajnuimigraciju. Cionizam je ostao manjinski pokret sve do usponanacizma1933. godine i pokušaja istrebljenja Jevreja uHolokaustu. U kasnom 19. veku veliki broj Jevreja se doselio u ovaj region koji su prvo kontrolisali Turci, a zatim Britanci.1917. Britanci su garantovali Jevrejima domovinu u Palestini, usvajanjemBalfurove deklaracije. Jevrejsko stanovništvo je povećalo svoj udeo u regionu sa početnih 7%1922. godine na 30%1940. godine.[2][mrtav link].
1937, posleVelikog arapskog ustanka, plan za podelu koji je predložilaPilova komisija, je odbacilo i palestinsko arapsko rukovodstvo i dvadeseti cionistički kongres. Kao rezultat,1939, Britanci su podlegli arapskom pritisku, zbog podrške koja im je bila potrebna uDrugom svetskom ratu, i napustili ideju o jevrejskoj nacionalnoj domovini, i podelu i pregovore u korist jednostrano nametnutogBelog dokumenta iz 1939. U ovom dokumentu je stajalo da treba uspostaviti sistem u kome će Jevreji i Arapi imati zajedničku vladu. Ovaj dokument je bio viđen kao značajan poraz jevrejske strane, jer je doneo oštre restrikcije za jevrejsku imigraciju, dok za arapsku imigraciju nije bilo nikakvih zabrana. Kako je arapsko stanovništvo brojčano prevazišlo jevrejsko u godinama nekontrolisanih migracija, očekivalo se da će ovoj zajedničkoj vladi dominirati Arapi. Zbog nadolazećeg Drugog svetskog rata, plan nije u potpunosti sproveden.
1947. godine, nakon porasta nasilja, terorizma i neuspešnih napora da se pomiri jevrejsko i arapsko stanovništvo, britanska vlada se povukla iz Palestine. IspunjavanjeUN plana za podelu iz 1947. bi dovelo do podele sporne teritorije na dve države, jevrejsku i arapsku, dajući oko polovine teritorije svakoj državi. Po ovom planu,Jerusalim je trebalo da bude međunarodna regija, da bi se izbegli sukobi oko njegovog statusa. Odmah nakon što je Generalna skupština UN usvojila plan za podelu, palestinsko arapsko rukovodstvo je odbacilo plan da se formira još neimenovana jevrejska država, i započelo gerilski rat.
Posle rata, samo 14-25% (zavisno od procena) arapskog stanovništva je ostalo u Izraelu, dok su izbegli pre i za vreme rata. Kad je Izrael odbio povratak većine, i kada su potonje ponude o delimičnoj repatrijaciji odbijene, oni su postali izbeglice; vidipalestinske izbeglice ipalestinski egzodus za raspravu o okolnostima. U narednoj deceniji, 600000 Sefardskih Jevrejaemigrirali su iz okolnih arapskih zemalja u Izrael, udvostručivši broj stanovnika ove zemlje samo godinu dana od sticanja nezavisnosti. Kasnije su Jevreji počeli da pristižu i izIrana iEvrope. Jevrejska populacija u Izraelu je nastavila da raste vrlo visokom stopom još nekoliko godina, usled talasa jevrejskeimigracije iz celog sveta, od kojih je najznačajniji skorašnji, po raspaduSSSR-a.
23. maja,1967, Egipat je zatvorio Tiranski moreuz (glavnu izraelsku pomorsku rutu ka Aziji i ostalim trgovinskim destinacijama) za izraelske brodove, a takođe je blokirao i lukuEilat. Egipat je naredio mirovnim snagama UN-a da napuste Sinaj, a umesto njih, su na granici sa Izraelom koncentrisani egipatski tenkovi i trupe. U skladu sa međunarodnim pravom, Izrael je smatrao blokadu svojih luka aktom rata, i izvršio napad na Egipat, a posebno egipatsku avijaciju. U neprijateljstba je uključen i Jordan (pošto je uz ustezanje odlučio da odbaci izraelske apele za neutralnost, i započeo granatiranjeTel Aviva u skladu sa odbrambenim savezom koji je imao sklopljen sa Egiptom), Sirija, i iračka avijacija. Ovo je bioŠestodnevni rat (5. jun -10. jun,1967.), za vreme koga je Izrael zauzeoIstočni Jerusalim,Zapadnu obalu,Pojas Gaze,Golansku visoravan, iPoluostrvo Sinaj. Izrael je1978. vratio Sinaj Eigptu u skladu sasporazumu iz Kemp Dejvida, a1981, Izrael je anektirao Istočni Jerusalim. Status Zapadne obale i Pojasa Gaze, koji su naseljeni mahom Palestincima uz nešto izraelskog stanovništva, je još neodređen, i bio je tema više neuspešnih mirovnih konferencija (vidiGeografiju ispod za više detalja).
Status Golanske visoravni je trenutno subjekt teritorijalnog spora između Izraela i Sirije, koji su tehnički još uvek u ratu. Visoravan, koja je prvo bila u sastavu britanske Palestine, a potom ustupljena francuskoj Siriji u ranim dvadesetim godinama XX veka, Izrael je zvanično anektirao 1981, mada je Savet Bezbednosti UN-a rezolucijom 497 proglasio ovaj akt Izraela "ništavnim i ispraznim i bez međunarodnog pravnog efekta."
U godinama nakon 1948, Izrael i UN su često imali suprotstavljene odnose.Rezolucija 194 (donesena u decembru1948.) (Rezolucije Generalne Skupštine nisu pravno obavezujuće), koja dozvoljava uslovno "pravo na povratak" palestinskim izbeglicama;rezolucija 242 (novembar1967.), poziva na "povlačenje izraelskih oružanih snaga sa teritorija okupiranih u nedavnom sukobu" (Šestodnevni rat); irezolucija 446 (mart1979.), koja proglašavaIzraelska naselja na Zapadnoj obali i u Pojasu Gaze "ilegalnim". Mada je većina od 65 rezolucija Saveta bezbednosti i Generalne Skupštine UN koje osuđuju izraelske akcije, i 41 rezolucija Saveta bezbednosti na koju su SAD stavileveto, imale gotovo univerzalnu podršku u UN-u (često su glasovi SAD i Izraela bili gotovo usamljeni), pristalice Izraela tvrde da ove rezolucije često pogrešno tumače međunarodno pravo, da ih njihove pristalice selektivno primenjuju, i da su same sednice pristrasne.
Izrael nije član ni jedne od pet geografskih grupacija koje bi ga kvalifikovale za članstvo u Savetu Bezbednosti po prihvaćenoj praksi. Ima vremenski neodređeno privremeno članstvo u grupi "Zapadna Evropa i Drugi" ali se složio da ne traži članstvo u UNSB po toj osnovi. Više od polovine hitnih sednica UN-a su bile odgovor na regionalne krize.
Zbog čestih izraelsko-arapskih sukoba, vojska je izuzetno bitna za državu Izrael.
„Cahal“ (hebrejski: צה"ל Cahal) iliIzraelske sigurnosne snage (hebrejski: צבא ההגנה לישראלC'va Ha-Ha'gana Le-Jisrael: „Snaga za obranu Izraela“) je naziv za izraelske oružane snage koje se sastoje od izraelske vojske, zračnih snaga i ratne mornarice. Zadaća ovih snaga je "braniti" Izrael od napada arapskih susjeda i terorista.
Izrael je podjeljen u tri zborna područja: Sjever, Jug i Središnje područje. Postoji i četvrto područje koje pokriva cijeli Izrael, no služba je civilnog karaktera.
Vojska je obvezna za Židove iDruze, dok se muslimani i kršćani mogu dobrovoljno javiti.Muškarci služe vojni rok 36 mjeseci, a žene 21 mjesec[1].
Uspostavljanje države Izrael,1948. godine, i njegovo postojanje je bilo uzrok čestim ratovima i drugim sukobima sa arapskim zemljama poput Sirije, Libana, Jordana, Egipta, Iraka i Saudijske Arabije. Ratno stanje između Egipta i Izraela je okončano potpisivanjemIzraelsko-egipatskog mirovnog sporazuma26. marta,1979. Ratno stanje sa Jordanom je zvanično okončano potpisivanjemIzraelsko-jordanskog mirovnog sporazuma26. oktobra,1994. Sporadični pregovori sa Libanom i Sirijom, preostalim susedima sa kojima Izrael nije potpisao mirovne sporazume, su još bez rezultata. Izrael je trenutno umešan i utekući sukob saPalestincima u teritorijama koje kontroliše od Šestodnevnog rata, 1967, uprkos potpisivanjuSporazuma iz Osla13. septembra,1993, i naporima Izraela, Palestinaca i svetskih mirotvoraca.
Izraelska policija je zadužena za osiguravanje javnog reda i mira, nadgledanje granica te borbu protiv kriminala. Osim temeljne policije djelujju:
Pogranična policija (MAGAV) koja osim nadgledanja granica djeluje i na područjuZapadne obale. Pograničnu policiju uvježbavaju stručnjaci Tzahala, a ona djeluje kao pomoćna snaga izraelske vojske.
Unutar policije djeluju i elitne protuterorističke postrojbeYAMAM iYASSAM.
Civilna garda djeluje kao civilna dobrovoljna organizacija građana koji pomažu policiji u svakodnevnom radu.
Shin Bet je glavna sigurnosna agencija u Izraelu čije su zadaće održavati državnu sigurnost, briga za sigurnost ministara i visokih državnih službenika , otkrivati terorističke djelatnosti izraelskih građana, pružati obavještajnu potporu za protuterorističke djelatnosti u Pojasu Gaze i Zapadnoj obali te uništavanje terorističkih čelija. Operacije Shin Beta-a su povjerljive.
Mossad- Ha-Mossad le-Modiin ule-Tafkidim Meyuhadim (hebrejski: המוסד למודיעין ולתפקידים מיוחדים, "Institut za obavještajne i specijalne zadaće"). Mossad je izraelska obavavještajna agencija. Dok Sin Bet djeluje na izraelskom tlu Mossad je zadužen za djelovanje u inozemstvu: skupljanje obavještajnih podataka, tajne operacije i protuterorističke akcije.
Aman je centralna izraelska vojnoobavještajna agencija.
Oko 66 % površine Izraela otpada na pustinju (Negev). Površinskih vodenih tokova osim rijeke Jordana gotovo i nema, ali se navodnavanjem ipak osiguravaju površine za poljoprivredu. Sjeverno područje obuhvaća Galilejski ravnjak (600 metara n.v.) koji se prema jugu nastavlja u nizinu Esdrelon.
Zemljopisni položaj:
Izrael se nalazi na Bliskom istoku, uz obalu Sredozemnog mora; kopnene granice su s Jordanom, Sirijom, Libanonom i Egiptom. Dvije trećine toga područja zauzima pustinja Negev.Mrtvo more najniža je točka na zemlji (408 m ispod morske razine).
Izrael je podijeljen na 6 regija: Sjeverni ( 3.490 km2, 1.130.000 stanovnika ) sa sjedištem uNazaretu, Haifa ( 854 km2, 990.000 stanovnika ) sa sjedištem uHaifi, Tel Aviv ( 170 km2, 1.730.000 stanovnika ) sa sjedištem uTel Avivu, Središnji ( 1.242 km2, 1.430.000 stanovnika ) sa sjedištem uRamli, Jeruzalem ( 557 km2, 820.000 stanovnika ) sa sjedištem uJeruzalemu te Južni ( 14.387 km2, 800.000 stanovnika ) sa sjedištem u graduBeer Ševa.
Izrael jeparlamentarnademokracija te postojitrodioba vlasti na zakonodavnu, sudsku i izvršnu vlast. Zakonodavnu vlaste predstavlja jednodomni parlamnetKneset kojeg čini 120 zastupnika biranih na četverogodišnji mandat. Zastupnici su birani u Kneset putem izbora preko političkih stranaka. Predsjednik Izraela je na čelu Izraela, a bira ga Kneset na petogodišnje razdoblje. Predsjedik ima više ceremonijalnu ulogu ali nakon izbora određuje čelnika pobjedničke stranke te mu povjeruje sastav vlade. Predsjednik Izraela je od 31. srpnja 2000.Moše Kacav.Premijer koji je odgovoran za sastav vlade također dijeluje u četverogodišnjem mandatu. Sadašnji izraelski premijer jeEhud Olmert (izabran2006.).
Proglašenjeneovisnosti: 14. svibnja (nacionalni praznik)14. svibnja 1948. Velikoj Britaniji ističe mandatGeneralne skupštine Ujedinjenih naroda od 29. studenoga 1947. te židovski narod proglašava Državu Izrael i taj datum slavi kao Dan proglašenja neovisnosti
Izrael je uspostaviodiplomatske odnose sa 161 zemljom i ima 94 diplomatske misije diljem svijeta. Od država članicaArapske lige sa samo tri su normalizirani odnosi s Izraelom: Egipat i Jordan potpisali su mirovni sporazum 1979, a1994, iMauritanija, koji se u 1999 odlučio za pune diplomatske odnose. Druga dva člana iz Arapske lige,Maroko iTunis, održavaju djelomične diplomatske odnose s Izraelom koji su bile prekinuti početkom intifade u 2000. Do ponovnog ojačavanja odnosa sa američkim sjevernoafričkim prijateljem Marokom dolazi 2003. godine tijekom posjeta Izraelskog ministra vanjskih poslova
Zbog rata rata u Gazi 2009. godine Mauritanija,Katar,Bolivija iVenezuela su zamrznuli političke i ekonomske veze s Izraelom dok su prema izraelskom zakonu, Libanon, Sirija, Saudijska Arabija, Irak i Jemen, neprijateljske države. Njih izraelski građani ne mogu posjetiti bez posebnog dopuštenja Ministarstva unutarnjih poslova. Od 1995, Izrael je član mediteranskog dijaloga, koja ima za cilj promicati suradnju među sedam zemalja.
Sharon i Bush na sastanku 2003
Politički odnosi sa SAD,Turske, Njemačka, Velika Britanija iIndiji su za Izrael politička i ekonomski iznimno važno. Sjedinjene Države su prve priznale Izrael kao samostalna država, a tek potom je uslijedile priznanjeSSSRa i drugih tadašnjih država. Sjedinjene Američke Države na područjuBliskom istoku zadržavaju najjače veze s Izraelom, zbog "zajedničke demokratske vrijednosti, vjerskih afinitete i sigurnosnih interese." tako da Izrael dobiva veću ekonomsku i vojnu američku pomoć od bilo koje druge države. Dobre odnose i zajedničke interese prikazane su u nekoliko drugih područja,a SAD djeluje kao "neutralni" posrednik u mirovnom dijaloga između Izraela i arapskih strani koji nikako da se pokrene s mrtve točke. Pogledi između dvije savezničke zemlje razilaze se u nekoliko važnij spornih pitanja, koja uključuju status Golanskoj visoravni, status Jeruzalema i židovskih naselja na okupiranim područjima, ali utjecaj moćnog jevrejskog lobija u SAD sprečava do dođe do raskida među bliskim prijateljima.
Izrael i Turska su uspostavile pune diplomatske odnose1991 i do zadnjih incidenata 2010. godine oni su bili najbliži bliskoistočni prijatelji od čega je s jedne strane Turska imala ekonomske koristi dok je Izrael mogao vršiti vojna testiranja i manevre na turskom području. Muslimanske države u regiji s kojima Turska ima dobar prijateljski odnos su u zadnjim decenijama više puta zatražio Turska slabljenje kontakata s Izraelom, ali do promjena dolazi tek u bliskoj historiji nakon rata u Gazi u 2009 i potom napada na turski humanitarni konvoj.
Nemačka i Izrael blisko surađujući u znanosti i obrazovanju, ali također imaju bliske veze u ekonomskim i vojnim područjima. Indija je uspostavila pune diplomatske odnose s Izraelom u1992. dok Velika Britanija održava snažne diplomatske odnose s Izraelom, još od njegovog nastanka. Odnosi između dviju zemalja su dodatno ojačani tijekom mandataTonija Blaira, koji je neuspješno pokušavao postaviti pitanje nastanka neovisne palestinske države. Razlog za snagu odnosa između dvije zemlje može se pripisati britanskog mandata nad Palestinom prije proglašenja neovisne države Izrael.Iran je s Izraelom održavao diplomatske kontakte samo u razdoblju proameričke vlade postavljene nakon američkog puča u pedesetim godinama. NakonIranske revolucije 1979. godine Iran je povukao priznanje o postojanju Izraela[2].
Najrasprostranjenija religija u Izraelu jejudaizam nakon čega dolazeislam ihrišćanstvo. Izrael je zemlja koja je osnovana1948. godine pod utjecajemcionističkog pokreta. Njen prvi premijer,David Ben Gurion ustanovio je sve simbole Izraela. Izrael je zemlja koju sviŽidovi to jest pripadnici judaizma smatraju domovinom, tako da je i na grbu Izraelamenora, a na zastaviDavidova zvijezda. Islam prevladava među palestincima koji danas čine 15 % stanovništva po službenim statistikama iako ih je u realnosti mnogo više dokhrišćani čine vjersku manjinu u odnosu na muslimane i Jevreje, što je direktan uzrok geopolitičkih previranja u zadnjih dvije tisuće godina; islamskih osvajanja te uspostave židovske države 1948. godine. Većina hrišćanskih svetišta poput (istočnog)Jeruzalema,Betlehema iliHebrona nalaze se formalno u susjednojpalestinskojZapadnoj obali, dok se u Izraelu nalazi samo gradNazaret. Sam grad Jeruzalem je sveti grad Judaizma, hrišćanstva i muslimana.
Dodatnom zakonskim promenama tijekom 2010. godine Izrael je postao država Jevreja to jest Judaizma i svi njegovi stanovnici moraju polagati zakletvu kojom priznaju tu činjenicu.
.jpg)
.svg)
