Puč 27. maja (turski:27 Mayıs Darbesi) jedržavni udar koji je 27. maja 1960. uTurskoj grupa visokih vojnih oficira sa vlasti svrgnula vladu premijeraAdnana Menderesa i uspostavila vojnu diktaturu koja će potrajati nekoliko godina. Puč 27. maja je bio prvi državni udar u historiji moderne Turske i prvi državni udar u zemlji-članiciNATO pakta.
Do puča je došlo u vrijeme političke i ekonomske krize koja je pogodila u Turskoj, nedugo nakon što su SAD, sa kojima je Turska kao članica NATO-a iZapadnog bloka bila u savezu, počele obustavljati financijsku pomoć prekoMarshallovog plana. Menderes je na vlast došao deset godina ranije, nakon što je njegovaliberalno-populističkaDemokratska stranka (DP) na izborima smijenilakemalističkuRepublikansku narodnu stranku (CHP) koja je bila vladala Turskom od uspostavljanja Republike. Iako je Menderes uveo Tursku u NATO 1952. godine i ispočetka uživao široku podršku u narodu, njegova ekonomska politika je imala loše rezultate, a sa čega je Menderesova vlada nastojala skrenuti pažnju inzistiranjem na sigurnosnim problemima i međunarodnim odnosima, prije svega kroz spor saGrčkom (također članicom NATO) okoCipra.
Do samog puča je došlo nedugo nakon što je Menderes najavio posjetSSSR-u, a što se tumači pokušajemreapprochementa sa sjevernim susjedom ikomunističkim predvodnikomIstočnog bloka, odnosno nastojanjem da se odhladnoratovskog suparnika zauzvrat ishode ekonomske povlastice. Istovremeno su se počeli bilježiti nasilni incidenti između pristaša DP i CHP, a 27. aprila 1960. je turski parlament, u kome je DP imala većinu, osnovao posebni istražni komitet sa pravom da hapsi i proganja članove opozicije.
Do puča je došlo 27. maja prema planu koga je bio izradio pukovnikAlparslan Türkeş, poznat po svojimradikalno desnim stavovima, ali i izuzetnoj bliskosti sa američkom vladom iCIA-om, koja ga je bila obučila za antisovjetskestay-behind operacija u okviru programa koji će kasnije postati poznat kaoKontrgerila. Vojska je puč izvela brzo i bez nasilja, a promjena vlasti je objavljena preko proglasa koji je pukovnik Türkeş bio pročitao preko radija. U njemu je vlastodršce optužio za korupciju i veleizdaju, ali čvrsto ponovio da Turska ostaje članica NATO-pakta. GeneralCemal Gürsel, koji je zapovijedao kopnenom vojskom, ispočetka nije sudjelovao u puču, ali mu se brzo pridružio, te je imenovan predsjednikomKomiteta nacionalnog jedinstva koga su činili najistaknutiji vojni oficiri i koji je preuzeo vlast kaoprivremena vlada, odnosnovojna hunta.
Pučisti su potom proveli masovnučistku u redovima vojske, državne uprave, ali i obrazovnih institucija, tako da je smijenjeno ili u prijevremenu penziju natjerano 235 generala i 3000 oficira, odnosno 500 sudaca i javnih tužitelja, te 1400 univerzitetskih profesora. Svrgnuti predsjednikCelal Bayar, Menderes i niz najviših državnih funkcionara su uhapšeni; u pritvoru je bivši ministar unutrašnjih poslovaNamik Gedik izvršiosamoubistvo. Potom su uhapšeni dovedeni pred specijalni vojni sud na otokuYassıada koji ih je osudio zbog veleizdaje i korupcije. 15. septembra 1961. su Menderes, ministar vanjskih poslovaFatin Rüştü Zorlu i ministar financijaHasan Polatkanpogubljeni.
Ubrzo je počelo razilaženje među pučistima, prije svega vezano oko toga koliko dugo bi trebali držati vlast. Türkeş, koji je inzistirao na tome da Komitet ostane duže vrijeme i svojim autoritetom nameće ekonomske i političke reforme, je 13. septembra iz njega izbačen, nakon što je prevagu odnio Gürsel, koji se zalagao za što brži povratak civilne demokratske vlasti. 15. oktobra su održaniparlamentarni izbori te je izabran parlament u kome su zajedno sjedili članovi CHP te novoosnovaneStranke pravde pod vodstvomSulejmana Demirela koju su vodili.Gürsel je izabran za novog predsjednika. Civilna vlast se održala u Turskoj do 1980. godine, kada je izvedenjoš jedan državni udar.