Ali kako se Caracas odavno proširio izvan tih granica, i na terenDržave Miranda gdje se nalazeopćine; Chacao (77,713), Baruta (366,376), Sucre (698,452) i El Hatillo (91,462)[2] umetropolitanskom Caracasu živi 3,725,000stanovnika[3]
Vrhoviplanina uz more uzdižu se do visine od 2,600metara (Pico Oriental).[1]
Glavnarijekadoline jeGuaire, nekada relativno velik, alikanaliziran i pretvoren prekomjernim zagađenjem ukanalizacioni odvod, ništa bolje ne stoje ni negovepritoke; Río El Valle, Quebrada Baruta i Quebrada Anauco.[1]
I pored toga što leži utropima, zbog visine na kojoj leži Caracas ima neobično blagu i ugodnuklimu.
Temperature se kreću od sredine40-ih oko 7 do 33°C, a godišnji prosjek iznosi oko 21°C. Nasuprot tome, prosječna temperatura uLa Guairi uzmore koja je udaljena samo 16km, iznosi oko 27°C. Sezonski raspon temperature u Caracasu između prosječno najhladnijegmjeseca (januar) i najtoplijeg mjeseca (maj) iznosi samo 1°C, što je znatno manje od normalnog dnevnog raspona.[1]
Godišnja količina oborina iznosi oko 800mm. Postojikišna sezona, koja traje odmaj donovembra, tad padne četiri petine ukupne godišnje količine oborina. Nasuprot tome usušnoj sezoni, odjanuara doaprila, vlada ugodno prohladno vrijeme sa kristalno čistim nebom.[1]
Caracas je sjedište nacionalne vlade, njene izvršne, zakonodavne i pravosudne vlasti. Gradskaadministracija upravlja uzDistrikt glavnog grada i sa četiri općine u susjednoj državiMiranda. Velik utjecaj na lokalnupolitiku, još od ranihkolonijalnih vremena ima Općinsko vijeće Caracasa.[1]
Caracas je podignut nakon više od 40 godina nakonCumaná (1523) naistoku, iCora (1527) nazapadu. Nukleus današnjeg grada bio je ranč kog je1557. osnovao - Francisco Fajardo,sinšpanjolskogkapetana ikćerkeindijanskogpoglavice u tada zelenojdolini.[1] Na tom mjestu je1561. Juan Rodríguez Suárez podigaonaselje, koje je uskoro uništeno indijanskim napadima. Ponovno naseljavanje doline započelo je1566., pa se [[Diego de Losada|Diegu de Losadi pripisuje osnivanje grada1567. Nazvao ga jeSantiago de León de Caracas, da obilježi nekoliko stvari.Santiago u častApostola Jakova (šp.Santiago el Mayor ili samo Santiago) koji jesvetac zaštitnik Španjolske,Leon po tadašnjemguverneru Pedro Ponce de Leónu iCaracas po lokalnomindijanskomplemenu.[1]
Caracas je1578. bio četverokut od 24km², koncentriran okotrga. Naselje jednokatnihkuća i popločenihulica, sa kanalima za oborinske vode uz rubove. Ispočetka se grad širio uz cestu premasjeveru, nakon tog premajugu, kasnije se počelo graditi i premazapadu iistoku.[1]
Cabildo ili Gradsko vijeće Caracasa postajao je sve više autoritet nad cijelom centralnom Venezuelom, a njeni članovielita koja je upravljalapolitičkim iekonomskim poslovima grada. Od1577. Caracas ima status provincijskogadministrativnog centra. Grad su orobiliengleskiBukaniri1595., akuće su stradale u dva potresa1755. i1812. Tokom17. i18. vijeka - Caracas je postepeno izrastao u dominantniurbani centar Venezuele. Indijanski otpor je slomljen, ponaviše zahvaljujućiepidemijiboginja koja ih je desetkovala. Kako je dolina bila relativno slobodna odpiratskih napada, sa zdravom i ugodnom klimom uz obiljepitke vode, privukla je brojne novekoloniste. Ispočetka je glavni prihod bio iskapanjezlata, a kasnije uzgojkakaa začokoladu.[1]
Urbanistička transformacija Caracasa započela je1870. zapredsjednikovanjaAntonia Guzmána Blanca. On je čak i kad nije boravio u Caracasu, već uParizu kog je obožavao, vladao Venezuelom preko svojihmarionetskihpremijera.Guzmán Blanco prihvatio se teškog zadatka da Caracas izgradi kao replikufrancuskeprijestolnice. Francuski arhitektonski okus tog vremena zamijenio je španjolski kolonijalni stil. Tad su podignuti prvibulevari, kako bi se potaknuo rast grada, koji je do1881. već imao gotovo 56.000 stanovnika. Uz veliku pompu je1883. puštena u prometželjeznička pruga Caracas iLa Guaira, podignuta na teškom i strmomplaninskom terenu koja je povezala Caracas saKaripskim morem.[1] Početkom20. vijeka, podignuto je prvostambeno naselje za višu klasu upredgrađu El Paraíso, nedugo nakon tog podignuto je slično naselje za srednju klasu u Catiji.[1]
Počevši od1936. godine, nakonsmrtigenerala Juana Vicente Gómeza, koji je biodiktator 27 godina, zemlja je doživjela novu eruprosperiteta, povezanu sa velikim prihodima od eksploatacijenafte. Tad se u Caracasu gradilo na sve strane, dokle god je prostor doline dopuštao. Tad jekvart El Silencio u centru grada pretvoren je u veliki stambeno - poslovni kompleks za ljude srednjih primanja. Taj projekt planiran je još1939. zajedno saurbanističkim planom regulacije Caracasa, kao prvi takav projekt u zemlji, on je označilo početak modernog [[arhitektura|arhitektonskog trenda grada. U to vrijeme se brojstanovnika više nego udvostručio, od oko 200.000 u1936. na 500.000 u1950., a u široj okolici na gotovo 700.000.[1]
Između1952. -57. Venezuelom je vladao još jedan vojni diktator -Marcos Pérez Jiménez, koji je bio članvojne hunte koja je vladala Venezuelom i u predhodnom periodu (1950.-52.). Jiménez je posvećivao primarnu pažnju modernizaciji Caracasa, uklonio jefavele a stanovnike preselio u pitoreskne stambenenebodere, i sagradioautoputeve prema moru i gradovima u unutrašnjosti. Promjena izgleda Caracasa bila je nagla i neodoljiva, stari grad je počeo nestajati dok su uredske i vladine zgrade nicale grozničavim tempom u dolini.[1]
Istovremeno su po strmim obroncimaKaripskih Andi doslovno preko noći nicali novikvartovi potleušica u kojih se slijavaloseosko stanovništvo u potrazi za poslom. Vremenom su prilike u tim sirotinjskim naseljima, nešto poboljšane, iako još uvijek brojna još uvijek nemajuvodovod ikanalizaciju. Pored tih teškoća, siromašni stanovnici tih naselja naročito su osjetljivi na poskupljenja i nestašice roba. Zbog poskupljenja i ukidanjaautobusnih linija -1989. izbili su veliki neredi koji su se proširili do centra grada sa brojnim poginulim. Pored toga sirotinjskikvartovi na strmim padinama naročito su osjetljivi na prirodne katastrofe, kao što je bio velikipotres koji je pogodio grad1967. i velikapoplava i klizanje tla1999., kad je poginulo više hiljade ljudi.[1]
Stanovništvo Caracasa brzo se povećavalo od50-ih do ranih70-ih, kad je gotovo 1,7 milijuna ljudi živjelo u gradu, uz nekih 500 000 poperiferiji. Stopa rasta usporila se, dijelom zbog vladinih nastojanja da se ograniči rast prijestolnice.[1]
I pored sve većeg broja očiglednih problema - Caracas je ostao dominantna snaga u venezuelanskom nacionalnom životu.[1]
Ostale visokoobrazovne ustanove uključuju javniUniverzitet Simóna Bolívara, orijentiran premanauci itehnologiji, te nekoliko privatnih, od Katoličkog univeziteta Andrés Bello, do Metropolitanskog i Univerziteta Santa María. Od ostalih obrazovnih institucija treba spomenuti Institut za higijenu, Politehnički institut, brojne škole za djevojke i mladiće i Vojnu akademiju.[1]
Kao što su to i brojne druge svjetske metropole, i Caracas jekulturna prijestolnica zemlje, sa brojnim ustanovama na tom polju, odteatara,muzeja dogalerija.
Najzačajniji je ultramoderniteatar Ateneo de Caracas, otvoren1983. Caracas je dom Nacionalnebiblioteke, i čak četiri Nacionalne Akademije (jezične, historijske, medicinske i političko društvene.
U Caracasu djeluju sve vodećetelevizijske,radijske inovinarske kuće. Prve venezuelske novine - Gaceta de Caracas, započele su objavljivanje1808., one izlaze još i danas, uz njih su danas još i Ultimas Noticias, El Nacional, El Mundo i El Universal.[1]
Caracas sa blagom klimom i izvrsnim sadržajima, pruža svojim građanima mogućnosti da se bavesportom irekreacijom.Bejzbol inogomet su najpopularniji sportovi. Grad također ima poznatihipodrom,koridu, brojnebazene i terene zagolf itenis. Planine i [[plaža|plaže dužkaripske obale također nude rekreacijske mogućnosti, a sam grad ima puno javnihparkova i zelenih površina.[1]
Javnitransport unutar grada odvija se i danas velikikim brojemautobusa, privatnihautomobila itaksijima, ali su zbog tog sve češći ogromni zastoji. Sistem javnog prijevoza, iako nedovoljan, uvelike je poboljšan inauguracijommetroa1983., iako je to nedovoljno zbog malog broja linija. Gužve su donekle smanjene izgradnjom sistema gradskihautoputeva.Željezničke pruge, koje su nekad povezivale Caracas salukama i ostalim gradovima Venezuele, napuštene su u koristautoputa.[1]
.svg)
