Vigneta de su caricaturista brasilianuCarlos Latuff in ue si predighet sa ruta de su guvernu deHosni Mubarak che aefetu dòmino de sarivolutzione de Tunisia.Istesiamentu o morte de su cabu de istaduCunflitos armados e càmbios in su guvernuCàmbiu de su primu ministruProtestas mannasProtestas minoresProtestas ligadasGherra tzivileAusèntzia de protestas
Isprotestas àrabas de su 2010-2012, connotas cheBeranu Àrabu[1], currespondent a una sèrie de manifestatziones populares in clamore de, segunde de is manifestantes, sa democratzia e is deretos sotziales, organizada dae sa populatzione àraba.
Si considerat su comintzu de custas manifestatziones su 17 de nadale de s 2010 in sa tzitade deSidi Bouzid (Tunisia), candu unu bendidore ambulante (Mohamed Bouazizi) fiat istadu privadu dae sa politzia de is mercantzias e contos e aurru suos e in resposta, si fiat immoladu in forma de protesta. Durante s'agonia sua millis de tunisinos si fiat rebellados contra de is cunditziones malas a chi fiant sutamìtidos, causende unu efetu dòminu in su restu de is istados àrabos. Dae su 1987,Zine el Abidine Ben Ali gobernaiat sa Tunisia cun unu guvernu cunsideradu autoritàriu. Is tunisinos, a in antis de sa situatzione Bouazizi, fiant bessidos a protestare contra de Ben Ali. Mohamed Bouazizi fiat mortu su 4 de ghennàrgiu de su2011. Deghe dies a pustis, su presidente Ben Ali si fiat dimìtidu. S'esempru de sa Tunisia fiat iastadu imitadu in su restu de su mundu àrabu. InEgitu, fiant bessidos a manifestare milliones de persones contra deHosni Mubarak chie fiat istadu 30 annos a su pòdere; islìbicos contra deMuʿammar Gheddafi (42 annos a su pòdere); inSìria contra deBashar Al Assad (15 annos tando); inJemen contra deAli Abdullah Saleh (21 annos tando); inAlgeria contra deAbdelaziz Buteflika (12 annos tando). Su sultanu deOmànQabus bin Said Al Said e su reHamad bin Isa Al Jalifa deBarhein aiat incrementadu su pòdere de is parlamentos e aiant promìtidu cunditziones de vida mèngius in ambaduos paisos;[2][3][4] inGiordània fiat destituidu su primu ministruSamir Rifai.[5] Intertantu inEgituHosni Mubarak fiat istadu depostu s'11 de freàrgiu. InLìbia, su guvernu de Gheddafi aiat acutu presuntamente a s'usu de is fortzas aèreaa pro reprimire a is manifestantes e, in resposta, saNATO aiat ghiadu una coalitzione aèrea pro ddu frenare. Is rebellos lìbicos, agudados dae sa NATO, aiant bogadu a Gheddafi daeTrìpoli, sa capitale, e aiant pigadu su controllu de su guvernu. Su 20 de santuaine de su 2011, Gheddafi fiat agatadu fuende·si·nche e fiat giustitziadu, dende fine a sa prima fase de sa gherra. In Jemen, su paisu prus pòburu de su mundu àrabu, is protestas contra deAli Abdullah Saleh fiant duradas prus de unu, fintzas a candu in su freàrgiu de su2012 fiat bogafu de su pòdere. InSìria si fiat prodùsida una àteragherra tzivile chi atualmente sighit chentza de solutzione. Duncas petziQatàr e isEmirados Àrabos Unidos fiant is solos chi no aiant tentu manifestatzione peruna, e chi esseret fintzas a nd'àere tentu, no aiant causadu repercussione peruna.
Calificados che a revolutziones dae s'imprenta internatzionale,[6] sa cadena de cunflitos aiat comintzadu cun sa rivolutzione tunisina, in su nadale de su 2010. Sende gasi,Noam Chomsky,filòsofu famadu e ativista istadounidense, considerat chi is protestas de su mese de santuaine de2010 inSahara Otzidentale fiant istadas su puntu de partida de is avolotos[7]. In unu primu momentu, s'imprenta otzidentale dd'aiat denominada fintzas cherivolutzione democràtica áraba.[8][9][10][11][12][13][14]
Pro àteru cantone, sunt istadas denuntziados ispriculitos e manipulatziones medas chi is potèntzias otzidentale diant àere esertzitadu in is paisos àrabes aprofitende de s'instabilidade polìtica batida dae is avolotos populares. Su càos creschende in is Istados àrabos fiat presupostu sufitziente pro su cumparimentu de s'Istadu Islàmicu.[15][16][17] Est de annodizare comente custos avolotos non agatant pretzedentes in su mundu àrabu[18], giai ca mancari in s'istòria de custu si contaiant rivolutziones làicas e republicanas medas, fintzas a tando si fiant caraterizadas pro nàschere a partire decorpos de Istadu militares e dare su passu a guvernos in tzerta mesura autoritàrios cun o chentza de apòmpiu populare,[19] mentras ca in custu casu si trataiat de acontessimentos caraterizados dae reclamosdemocràticos[20] e de megioros sustantziales de is cunditziones de vida. Pro sa naturalidade de is protestas issoro (libertades democràticas, càmbios polìticos, econòmicos e sotziales), unos cantos osservadores europeos ddas assòtziant cun is revolutziones europeas de su1830, de su1848[21] e de su1989 en s'estu europeu, a partire dae sa ruta de sumuru de Berlinu in su 1989[22].
Cun s'etzetzione de saTunisia, in paisu niunu is avolotos ant dadu passu a unu regìmene democràticu, mancari ant costituidu una tzeurra pro su chi annos a pustis diat èssere denumenaduSegundu beranu àrabu.[23]
