ËlFlamenco a l'é n'art tradissional andalusa ch'a uniss cant, mùsica (dzortut chitara), bal e espressività emossional. Nàit ant ël sud ëd laSpagna, a l'é stàit arconossù dël 2010 da l'UNESCO com patrimoni cultural imaterial ëd l'umanità. Ël Flamenco a l'ha d'orìgin ant la fusion ëd cultura gitan-a, àraba, ebraica e andalusa, e a l'é diventà un sìmbol ëd passion e resistensa. Ant ëlPiemont, costa dissiplin-a a l'ha trovà apressiament an tra j'assionista locaj e ant ij scambi culturaj.
Ël Flamenco a nass ant ël sécol XVIII ant le comunità gitan-andaluse, combinand element ëd mùsica popolar, sacra e danse tradissionaj. Soa evolussion a l'é marcà da tre perìod prinsipaj:
Orìgin (sécol XVIII–XIX): Fusion ëd cant gitan, son àrabo-andalus e influense african-e.
Età d'òr (sécol XIX): Apassionament dël pùblich grassie ai cafè cantant, locaj andoa ij musicista a esibisso ël Flamenco pur.
Era moderna (sécol XX–ancheuj): Globalisassion e fusion con jazz, rock e mùsica clàssica.
Ij nòm amportant a son Silverio Franconetti (cantor) e Camarón de la Isla (icon-a dël Flamenco modern).
Ël Flamenco a l'é pì che na mùsica: a l'é në spìrit, na manera ëd vive e arcordé. Ant ël Piemont, soa presensa a testimonja na ment duverta a le culture dël mond, ant un diàlogh ch'a uniss tradission e novità.
