Pozostawał pod wpływem autorów, takich jakKsenofont iPlaton, opisujących postać i nauczanieSokratesa, potem pobierał nauki ucyników (Krates z Teb), których obyczaje go zraziły. Jego szkoła miała być odpowiedzią na ogródEpikura. Za życia stał się najsławniejszym filozofem wAtenach, a na jego wykłady ściągali uczniowie ze wszystkich stron Grecji. Dał początek kierunkowi zwanemu stoicyzmem, który nakazuje zachować spokój zarówno w cierpieniu jak i w szczęściu. Nie należy poddawać się emocjom i namiętnościom. Jego powiedzenie: "Fortuna kołem się toczy".
Wizerunek Zenona z Kition został umieszczony na cypryjskichmonetach obiegowych o nominale 20centów bitych z przerwami w latach 1989-2004[2][3].
Laertios tak relacjonuje jego śmierć: Gdy wychodził ze szkoły, potknął się i upadł, łamiąc sobie palec u nogi. Uderzając pięścią w ziemię, zacytował wers z Niobe:Przychodzę, przychodzę, czemu mnie wołasz? Zmarł na miejscu wskutek wstrzymania oddechu[4].
Zenon w etyce przyjmował, że szczęście daje człowiekowi tylko cnota, uniezależniająca go od wszelkich okoliczności oraz ucząca życia zgodnego z rozumem i naturą. Powinna ona prowadzić do obojętności wobec wszystkiego, co nie jest moralnie dobre ani złe (adiafora). Postulował wyzbycie się szkodliwych namiętności (apatheia), które uważał za źródło zła; wartość moralną uczynków uzależniał od intencji.
Stoicy byli przekonani o celowości świata i o istnieniu przeznaczenia. W warstwie etycznej przekłada się to na ich postulat dążenia do osiągnięcia cnoty, który rozumieli jako dostrojenie się do rozumnego biegu wydarzeń.
