| Kraj działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 1924 |
| Data i miejsce śmierci | |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Inkardynacja | |
| Prezbiterat | 1956 |
.svg) | |
| Odznaczenia | |
 | |
Zef Pllumi OFM właśc. Prenk Pllumi (ur.1924 we wsi Mali i Rencit k.Lezhy, zm.26 września2007 wRzymie) –albański ksiądz katolicki i pisarz.
Syn Gjeto i Luki[1]. W 1931 rozpoczął naukę w prowadzonej przez Franciszkanów szkole wSzkodrze. Wśród jego nauczycieli byli m.in.Gjergj Fishta iAlfons Tracki.
W latach 1943–1944 współpracował z pismemHylli i Dritës, w tym czasie był też sekretarzemMatiego Prennushiego,prowincjała zakonu franciszkanów. 15 września 1946 został aresztowany przez funkcjonariuszySigurimi, wraz z Prendushim i grupą duchownych franciszkańskich[1]. 8 stycznia 1948 został skazany przez Sąd Wojskowy na karę trzech lat więzienia[1]. Karę odbywał wobozach pracy w Bedenie i w Orman-Pojani. Więzienie opuścił w 1949 i przez dwa lata pracował jako pracownik techniczny w muzeum w Szkodrze.
W 1956, już w wieku 32 lat uzyskałświęcenia kapłańskie i do 1967 pracował wparafiach w krainie Dukagjini, na północy kraju. Po ogłoszeniu Albaniipaństwem ateistycznym w1967, Pllumi podjął pracę wkołchozie. Po kilku latach został aresztowany i skazany na 23 lata więzienia zauprawianie wrogiej propagandy. Karę odbywał w więzieniu wTiranie iBallshu, a także w obozach w Bedenie, Orman Pojan,Spaçu, Repsie, Skrofotinë i Shënkollu.
Zwolniony z więzienia, 24 grudnia 1990 odprawił pierwsząMszę św. wTiranie we franciszkańskim kościele Shen Ndout[2]. 28 grudnia w siedzibieLigi Pisarzy i Artystów Albanii odbyło się zorganizowane przez Pllumiego spotkanie poświęcone pamięciGjergji Fishty, potępianego w okresie dyktatury komunistycznej[2].
W 1993 znalazł się w grupie duchownych, którzy reaktywowali pismoHylli i Dritës. Lata 90. były dla Pllumiego okresem intensywnej pracy twórczej. Spośród wydanych przez niego dzieł, szczególne znaczenie mają trzytomowepamiętnikiRrno vetëm për me tregue (Żyję, aby to opowiedzieć), stanowiące zapis jego życia od czasów wczesnej młodości. Za tętrylogię Pllumi został w 2006 wyróżniony nagrodąZłotego Pióra (alb. Penda e Artë), przyznawaną przez ministerstwo kultury. W tym samym roku został uhonorowany przez prezydentaAlfreda Moisiu orderemHonor Narodu (alb. Nderi i Kombit).
W grudniu 2005 Pllumi udzielił kontrowersyjnego wywiadu dziennikowiShekulli, w którym wypowiedział się przeciwko dominacji w Kościele albańskim księży-cudzoziemców, co w jego opinii miało stanowić zagrożenie dla narodowego charakteru tej wspólnoty[3].
Zmarł w rzymskiej kliniceGemelli. Jego imieniem nazwano nagrodę przyznawaną najlepszym albańskim publicystom i pisarzom[4]. Imię Pllumiego nosi jedna z ulic w szkoderskiej dzielnicy Arra e Madhe i szkoła w Tiranie.