Urodził się w Monsummano Alto[3] wToskanii we Włoszech, jako syn Giuseppiny Simoni i Giovanniego Liviego, rok przed dojściem do władzyBenito Mussoliniego i ustanowieniem reżimufaszystowskiego. Był najmłodszym z trójki rodzeństwa; miał starszą siostrę Lydię (1915–2003) i starszego brat Giuliano „Juliena” (1917–1994). Pochodził z rodziny robotniczej i aktywistycznej, którą darzył przez całe życie szacunkiem i która przekazała mu przywiązanie dokomunizmu[4]. Jego ojciec, robotnik portowy, po długim okresie bezrobocia, w 1932 przeniósł się doMarsylii, po czym sprowadził tam rodzinę inaturalizował się we Francji. Montand skończył szkołę podstawową i mając 11 lat rozpoczął pracę zarobkową. Był gońcem, pomocnikiem w zakładzie fryzjerskim siostry i robotnikiem w fabrycemetalurgicznej. Od portowych piosenkarzy uczył się śpiewu. Jako 15–latek zaczął występować w knajpkach na przedmieściu Marsylii, imitując głosKaczora Donalda.
W 1938 debiutował w programie kabaretowym, pod pseudonimem Yves Montand. W czasieII wojny światowej jego brat dostał się do niewoli i Montand stał się jedynym żywicielem rodziny. Pracował jako tragarz portowy, a wieczorem śpiewał w kabaretach. Praca w środowisku marsylskichdokerów wpłynęła na jego światopogląd. W okresie wojny współpracując z ruchem oporu rozpoczął swoją działalność w szeregachFrancuskiej Partii Komunistycznej. Z tego okresu pozostały mu socjalistyczne, niemalskrajnie lewicowe przekonania i zaangażowanie w sprawy polityki.
Od 1942 występował na estradach Marsylii,Tuluzy iBordeaux, stając się najpopularniejszym śpiewakiem portowych estrad. W 1944 przyjechał doParyża i w ciągu kilku miesięcy zdobył sławę jednego z najlepszych piosenkarzy francuskich. Teksty piosenek pisał dla niegoJacques Prévert. WMoulin Rouge, dzięki koneksjom Émile’a Audiffreda, wystąpił jako support przedÉdith Piaf, z którą miał też romans w latach 1944–1946.
Zadebiutował na ekranie w roli Pierre’a w dramacieGwiazda bez światła (Étoile sans lumière, 1945) zÉdith Piaf. Rok później pojawił się jako Diego w melodramacie fantasyMarcela CarnéWrota nocy (Les Portes de la nuit, 1946)[5]. Pierwszy wielki sukces odniósł dzięki roli w dramacieHenri-Georges ClouzotaCena strachu (Le Salaire de la peur, 1953)[6][7]. Najwybitniejsze kreacje stworzył w filmach politycznychCosty Gavrasa oraz psychologicznychClaude’a Sauteta[8]. W adaptacji sztukiArthura MilleraCzarownice z Salem (Les sorcières de Salem, 1957) wcielił się w postać John Proctora, rozdartego między miłością do żony (Simone Signoret) a walką o swoje dobre imię. W trakcie swojej kariery grał wielokrotnie w amerykańskich filmach i na scenachBroadwayu[9]. Najwybitniejsze kreacje stworzył w filmach politycznychCosty Gavrasa oraz psychologicznychClaude’a Sauteta. Był dwukrotnie nominowany donagrody Cezara za rolę prokuratora Henriego Volneya, który prowadzi śledztwo w sprawie morderstwa prezydenta w dreszczowcuHenriego VerneuilaI... jak Ikar (I comme Icare, 1979) i jako Alex, były tancerzstepujący i kelner w dużej paryskiejkawiarni zbrowarem w komediodramacieClaude’a SautetaKelner! (Garçon!, 1983). Przewodniczył jury konkursu głównego na40. MFF w Cannes (1987).
Z nieformalnego związku z Anne Fleurange miał córkę Aurore Annę Antonellę (ur. 6 października 1975) i ze swoją asystentką Carole Amiel miał syna Valentina (ur. 31 grudnia 1988).
W końcowych latach życia mieszkał w swoim domu wProwansji.
Zmarł naatak serca na planie filmuIP5, już po nakręceniu wszystkich scen[12]. Ironią losu film ten opowiada o starszym człowieku, który również umiera na serce.
Został pochowany, obok wcześniej zmarłej żony, na paryskim cmentarzuPère Lachaise.
↑Michel Schneider: Marilyn, ostatnie seanse. Jacek Giszczak (tłum.). Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak”, 2012, s. 19–20, 284, 287.ISBN 978-83-240-1683-9.
↑Shirley Maclaine: Moje szczęśliwe gwiazdy. Wspomnienia hollywoodzkie. Barbara Korzon (tłum.). Wydawnictwo Videograf II, 1997, s. 298–299.ISBN 83-7183-048-3.
Portret na życzenie: Yves Montand. „Film”. nr 7/1955 (324) (X), s. 16, 13 lutego 1955. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN0137-463X.
Jan Słodowski, Andrzej Roman: Gwiazdy światowego kina. Leksykon. Warszawa: Editions Spotkania, 1992, s. 146.ISBN 83-85195-83-1.
Carole Amiel, Valentin Livi: Yves Montand – Il y a ceux qui rêvent les yeux ouverts et ceux qui vivent les yeux fermés. Paryż: Michel Lafon Publishing, 2011, s. 184.ISBN 978-2749914633.
