Wybory w Izraelu – ten artykuł omawia temat wyborów w państwieIzrael.
Osobny artykuł:Kneset.Posłowie są wybierani wedługordynacji proporcjonalnej, która przewiduje 3,25% próg wyborczy. SpecyfikąIzraela jest to, że całepaństwo tworzy jedenokręg wyborczy.Czynne prawo wyborcze przysługujeobywatelom, którzy ukończyli 18 lat, abierne – 21 lat. Mandaty dodatkowe są przydzielane wedługmetody D’Hondta.
Przed wyborami parlamentarnymi wIzraelu odbywają się wewnętrzne wybory w poszczególnychpartiach politycznych i listach wyborczych, które pokazują, kto ewentualnie zajmie konkretne miejsca w parlamencie i rządzie po wyborach. W praktyce polega na tym, że do rządu wchodzą osoby z pierwszych miejsc na liście zwycięskiej partii.
Nigdy w historii izraelskiego parlamentaryzmu nie zdarzyło się, żeby któraś z partii zdobyła zdecydowaną większość (więcej niż 50%). Wszystkie rządy musiały powstawać na zasadzie zawieranych koalicji, bardzo często z małymi ugrupowaniami politycznymi (mającymi zaledwie kilka mandatów). Zawarta w ten sposób koalicja musi dysponować przynajmniej 61 miejscami w Knesecie. Wymusza to na partii zwycięskiej podejmowanie czasami dziwnych sojuszy i prowadzenie polityki kompromisu. W ten sposób, nawet małe polityczne ugrupowania mogą wetować i dyktować warunki ważnych decyzji politycznych podejmowanych w państwie. A wszystko tylko w imię utrzymania koalicji rządowej.
Taka sytuacja kilka razy umożliwiła prawicowym ekstremistycznym działaczom zablokowanie inicjatyw pokojowych. Nie dopuszczono także do rozdzieleniapaństwa odreligii.
Do 2015 roku próg wyborczy wynosił 2%. Obecnie partia, aby uzyskać choćby jedno miejsce w parlamencie, musi przekroczyć próg 3,25%. Ten wymóg wprowadzono, aby zmniejszyć rozdrobnienie partyjne Knesetu.
Prawo nie zezwala na rejestrację wIzraelu partii lub listy wyborczej, która miałaby w programie hasła antydemokratyczne alborasistowskie.
Osobny artykuł:Premierzy Izraela.W 1992 roku wIzraelu wprowadzono bardzo oryginalny system wyłaniania osobypremiera. Od uchwalenia w tymże rokuUstawy ZasadniczejO Rządzie, każdy wyborca oddawał dwa głosy. Jeden napartię polityczną, a drugą na osobępremiera. W tym systemie odbyły się trzy wyborypremiera: 1996, 1999 i w 2001 roku. W tym ostatnim przypadku wybory szefa rządu odbywały się niezależnie od wyborów do parlamentu (z tego powodu, w latach 2001–2003Ariel Szaron (wówczasLikud) był premierem, pomimo żePartia Pracy posiadała większość wKnescie). Po wyborze premier elekt miał 45 dni na uformowanie rządu, przedstawienieKnesetowi składu i programu działania.
Stwierdzono jednak, iż taki system nie sprawdził się, ponieważ wygrywająca partia mogła nie tworzyć rządu. W2001 roku wprowadzono więc nowąUstawę Zasadniczą, przywracającą stare uregulowania. Dzięki temu, od wyborów w 2003 roku,premier jest liderem najsilniejszej partii wKnesecie.
