 | |
| Państwo | międzynarodowe |
|---|---|
| Oficjalny skrót | WSBK |
| Dyscyplina | Wyścigi motocyklowe |
| Organizator rozgrywek | FIM |
| Data założenia | 1988 |
| Zwycięzcy | |
| Pierwszy zwycięzca | |
| Obecny zwycięzca | |
| Najwięcej zwycięstw |
|
| Strona internetowa | |
World Superbike,Mistrzostwa Świata Superbike’ów – zawody motocyklowe organizowane przezMiędzynarodową Federację Motocyklową. Mistrzostwa Świata w tej klasie odbywają się na motocyklach czterosuwowych, produkowanych wyłącznie seryjnie.
Jest to jedna z najważniejszych imprez organizowanych przez FIM obokMotoGP, SGP czy EWC.
Obecni producenci rywalizujący w WSBK toDucati,BMW,MV Agusta,Aprilia,Honda,Kawasaki,Suzuki,Yamaha, a także nieobecni jużBenelli iKTM.
Pierwsze dwa tytuły w Mistrzostwach Świata w klasie Superbike zdobyłAmerykaninFred Merkel. W 1990 triumfowałFrancuzRaymond Roche, natomiast kolejne dwa lata to już dominacjaAmerykanina Douga Polena. W roku 1993 mistrzem został kolejny AmerykaninScott Russell. W latach 1994–1995 dwukrotnie zwyciężałCarl Fogarty, a kolejne dwa tytuły Mistrza Świata Brytyjczyk dołożył w roku 1998 i 1999. W międzyczasie po tytuły sięgali AustralijczykTroy Corser oraz kolejny z AmerykanówJohn Kocinski. W nowej dekadzie pierwszym mistrzem został TeksańczykColin Edwards. Rok później koronę odebrał mu reprezentant AntypodówTroy Bayliss.
Sezon 2002 to kolejny emocjonujący pojedynek o tytuł mistrzowski pomiędzy Baylissem i Edwardsem, którzy kompletnie zdominowali rywalizację. Świadczył o tym choćby fakt, że Australijczyk odniósł zwycięstwo w czternastu, natomiast Amerykanin w jedenastu wyścigach (jedyną wygraną wydarł im JapończykMakoto Tamada). Pierwsza połowa sezonu należała do Baylissa, jednak w drugiej Edwards skutecznie odrabiał straty. O końcowym wyniku zadecydował jeden nieukończony wyścig w Holandii przez Troya. Ostatecznie Edwards pokonał rywala różnicą zaledwie jedenastu punktów.
W sezonie 2003, po odejściu Edwardsa i Baylissa doMotoGP, schedę po nich przejęli kierowcy fabrycznegoDucati – AnglikNeil Hodgson i HiszpanRubén Xaus. Neil zdominował początek sezonu, wygrywają aż dziewięć wyścigów z rzędu. W drugiej połowie sezonu skuteczniejszy był Xaus, sięgając po siedem triumfów. Mimo to nie miał szans odrobić ogromnych strat punktowych, która wyniosła ostatecznie aż sto trzy punkty. Po sezonie obaj zawodnicy przenieśli się do MotoGP, gdzie zostali zakontraktowani jako kierowcy ekipy D’Antin Ducati.
W roku 2004 prym fabrycznegoDucati wiedli jego nowi zawodnicy – rodak HodgsonaJames Toseland oraz FrancuzRégis Laconi. Laconi wykazał się większą skutecznością w walce o zwycięstwa, gdyż odniósł ich łącznie siedem przy zaledwie trzech Anglika, jednak to ostatecznie Toseland sięgnął po tytuł, wykazując się wyższą skutecznością w liczbie ukończonych wyścigów i stawaniu na podium (Francuz pięciokrotnie nie dojeżdżał do mety, w tym dwukrotnie w inauguracyjnej rundzie, na torze w Walencji). Ostatecznie kierowców bolońskiej ekipy przedzieliła różnica zaledwie dziewięciu punktów.
Sezon 2005 w pierwszej jego połowie był popisemTroya Corsera, który w pierwszych siedmiu występach sięgnął po sześć wygranych. KierowcaSuzuki wypracował na tyle dużą przewagą, że nie był jej w stanie zniwelować jego rodakChris Vermeulen, który z kolei pięć wyścigów w siedmiu ostatnich startach, po czym przeszedł do królewskiej klasyMotoGP.
W 2006 rokuTroy Bayliss powrócił do wielu latach przerwy, spędzonych na startach w Grand Prix i zdominował rywalizację, sięgając po dwanaście zwycięstw w sezonie, w tym aż osiem z rzędu. O jego tegorocznej świadczy fakt, iż w gościnnym występie w wyścigach Grand Prix zdominował także kończący sezon GP Walencji. Podium klasyfikacji generalnej dopełnili Toseland i Haga – przedzieliła ich różnica zaledwie dziesięciu punktów.
W sezonie 2007 mieliśmy do czynienia z pasjonującym pojedynkiem pomiędzy AnglikiemJamesem Toselandem z fabrycznejHondy Ten Kate oraz JapończykiemNoriyuki Hagą zYamahy aż do ostatniej, finałowej rundy na francuskim torzeMagny-Cours. Mimo dubletu Hagi, siódme i szóste miejsce zapewniło drugie mistrzostwo Toselandowi w karierze. Pokonał Japończyka różnicą zaledwie dwóch punktów. O tym, że sezon był wyrównany, świadczy fakt, iż obrońca tytułu Bayliss mimo aż siedmiu zwycięstw (tyle co Toseland), zajął dopiero czwartą lokatę. Podium klasyfikacji generalnej dopełnił WłochMax Biaggi, który jeszcze dwa lata wcześniej startował wMotoGP. Do klasy królewskiej za to udał się w kolejnym roku Toseland.
W 2008 roku sezon od początku przebiegał pod dyktando Baylissa, który samym sięgnął po trzeci tytuł mistrzowski w karierze. Australijczyk reprezentującyDucati w pokonanym polu pozostawił fabrycznych zawodnikówYamahy – Corsera i Hagi. Blisko nich znajdowali się także HiszpanCarlos Checa zHondy i NiemiecMax Neukirschner zSuzuki.
W sezonie 2009 mieliśmy do czynienia z pasjonującym pojedynkiem pomiędzy JapończykiemNoriyuki Hagą, który zastąpił w ekipieDucati Baylissa, a rewelacyjnym debiutantem ze Stanów Zjednoczonych,Benem Spiesem. Ostatecznie Haga znowu musiał pogodzić się z porażką, tracąc na koniec sezonu do Amerykanina sześć punktów. Słaba postawa AnglikaToma Sykesa w stosunku do postawy WłochaMichela Fabrizio, pozwoliła jednak zachować bolońskiej marce tytuł w klasyfikacji konstruktorów. Spies jako pierwszy w historii debiutant (pomijając Merkela z pierwszego sezonu serii) wywalczył tytuł mistrzowski. Znakomite wyniki zapewniły mu angaż w zespole startującym w królewskiej klasieMotoGP.
W roku 2010 drugi rok współpracy fabrycznej ekipyAprilia z byłym czołowym zawodnikiem Grand Prix,Maxem Biaggim, zaowocował tytułem mistrzowskim. Włoch wyraźnie pokonał drugiego w klasyfikacji AnglikaLeona Haslama, reprezentującego ekipęSuzuki. Udany sezon zaliczył debiutantCal Crutchlow z ekipyYamahy, który po sezonie trafił doMotoGP. Nieudany rok zaliczyła fabryczna ekipaDucati, która postanowił zakończyć działalność w serii.
Mimo wycofania się fabrycznej ekipyDucati, bolońska marka wspierała prywatną ekipę Althea, która korzystała z ich motocykli. Dzięki temu HiszpanCarlos Checa zdominował rywalizację, detronizując Biaggiego i Aprilię. Checa w całym sezonie wygrał rekordową liczbę piętnastu zwycięstw.
Rok 2012 to wyrównany pojedynek o tytuł mistrzowski pomiędzy Biaggim,Tomem Sykesem iMarco Melandrim. Przez większą część sezonu w klasyfikacji prowadził ostatni z nich, jednak szereg błędów i awarii motocyklaBMW sprawił, że Włoch ostatecznie zajął trzecie miejsce. Ostatecznie po drugi tytuł w karierze sięgnął Biaggi, który pokonał Sykesa o zaledwie pół punktu.
W sezonie 2013, po zakończeniu kariery przez Biaggiego, rolę lidera zespołuAprilii pełnił IrlandczykEugene Laverty. Do ostatniej rundy sezonu walczył o tytuł z reprezentantem fabrycznej stajniKawasaki, AnglikiemTomem Sykes, który ostatecznie pokonał kierowcę Aprilii. Laverty opuścił serię na rzeczMotoGP, natomiast jego miejsce zająłSylvain Guintoli. Francuz dzięki znakomitej postawie końcowej fazie sezonu odebrał tytuł Sykesowi. Sięgnął po ostatnie mistrzostwo dla Aprilii, która po sezonie zakończyła działalność w serii.
Lata 2015–2017 to okres dominacji reprezentanta Irlandii Północnej,Jonathana Rei, który szybko objął pozycję lidera w fabrycznym zespoleKawasaki. W tym czasie regularnie pokonywał swojego zespołowego partnera,Toma Sykesa oraz reprezentantaDucati, SzkotaChaza Daviesa – swoich najgroźniejszych konkurentów. W roku 2017 wygrał szesnaście wyścigów, pobijając tym samym rekord Checi sprzed sześciu lat.
Aktualny system punktacji.
| Miejsce | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | od 16 | NU | DSQ |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Punkty | 25 | 20 | 16 | 13 | 11 | 10 | 9 | 8 | 7 | 6 | 5 | 4 | 3 | 2 | 1 | 0 | 0 | 0 |
Tory na których są obecnie rozgrywane wyścigi zaliczane do WSBK.
Phillip Island,Phillip Island Grand Prix Circuit
Alcañiz,Ciudad del Motor de Aragón
Assen,TT Circuit Assen
Imola,Autodromo Enzo e Dino Ferrari
Leicestershire,Donington Park
Kuala Lumpur,Sepang International CircuitMisano Adriatico,Misano World Circuit Marco Simoncelli
Estoril/Portimão,Autódromo Internacional do Algarve
Monterey,Mazda Raceway Laguna SecaJerez de la Frontera,Circuito Permanente de Jerez
Magny-Cours,Circuit de Nevers Magny-Cours
Welkom,Phakisa Freeway
Doha,Losail International CircuitTory ostatnio wycofane (były w 2013, ale nie ma w 2014):
