Widok Wolina w X wieku. Wizerunek umieszczony jest na jednym z bloków mieszkalnych w centrum miasta.Panorama miasta zWielkiej Mapy Księstwa PomorskiegoLubinusa (1618 r.)Wolin z lotu ptaka (XX w.)Wolin z lotu ptaka (widok z północy w 2021)
Nazwa miasta jest taka sama jak nazwawyspy Wolin, na której jest położone. Pierwotne brzmienie nazwy jest trudne obecnie do odtworzenia. Na ogół nazwę wywodzi się zprasłowiańskiego rdzenia „vel”, „vol” („mokry”, „wilgotny”, „wodny”), mogła więc brzmiećWołyń (identycznie jak nazabużańskim pograniczu polsko-ruskim). W źródłach występuje pod nazwami:Julin[24],Volin[24],Willin[24],Wolin[24],Wollyn[24],Wolyn[24],Wulin[24], wsagach nordyckich:Jomsborg[24],Wynnieborg[24]; uAdama z Bremy:Jumine[24] orazJumne[24]. Spotykane są też nazwyJumneta iWineta[24]. Wszystkie te nazwy powstały na bazie nazwy pierwotnej, ulegając różnym przekształceniom w pisowni[5][25].
Przez krótki okres tuż poII wojnie światowej[26][27][28] w języku polskim używano nazwyWołyń, mającej jeszcze tradycję przedwojenną[5]. W 1946 r. ustalono urzędowo obecną nazwę miastaWolin[29].
Zapisy źródłowe[24] od wczesnego średniowiecza wymieniają:
wiatrak holenderski z 1850 r. (ul. Jaracza), znajdujący się na zachodnim krańcu Wolina, za cmentarzem. Ma 3 kondygnacje, zbudowany został na rzucie koła,
ratusz w styluneogotyckim z lat 1880–1881[31] na miejscu zamku książęcego i późniejszego klasztoru cysterek. Usytuowany jest przy ulicy Zamkowej na północ od Rynku. Obecnie mieści się tu Urząd Miejski.
fragmenty murów obronnych z XIV–XV wieku, które zachowały się na długości ok. 50 metrów. Stoją za ratuszem, w północno-wschodniej części miasta. Mają wysokość 3 metrów i niejednolitą konstrukcję. Zbudowane są z kamienia.
zabytkowe domy – znajdują się przy ul. Wojska Polskiego (nr 2, 4, 6, 8 i 10) oraz przy ul. Zamkowej (nr 4, 5, 16, 18, 19, 20), i pochodzą z XIX wieku. Te pierwsze, w zachodniej pierzei rynku, stoją jednak na miejscu znacznie starszej zabudowy. Widać to choćby po wąskich, szczytowych kamieniczkach, przykrytych naczółkowymi dachami,
dom z początku XX wieku, obecnie budynek poczty (ul. Zamkowa 22),
przykłady dobrze zachowanej zabudowy znaleźć można również na terenie dawnego przedmieścia rybackiego przy ulicach Konopnickiej, Niedamira, Mostowej i Rybackiej. Odmienny typ zabudowy, pochodzącej z przełomu wieków XIX i XX znajduje się w okolicydworca kolejowego i przy ulicy Gryfitów.
bastion na dawnymWzgórzu Chyrowym, między ulicami Mostową i Konopnickiej. Bastion ma formę platformy górującej nad terenem. Pochodzi z wieku XVII, a zbudowany został przez Szwedów jako fortyfikacje. Zostały z niego jedynie ceglane resztki.
bastion przy ulicy Ogrodowej. Jest on znacznie mniejszy. Zbudowany przez Szwedów w XVII wieku.
na pagórkuMłynówka, na zachód od grodziska,cmentarzysko szkieletowe i ciałopalne z IX–XII w.
naGołogórze znane jako stanowiskoWzgórze Wisielców, nad Zalewem Szczecińskim, w skrajnie południowej części miasta, na tzw. osada i cmentarzysko kurhanowe ciałopalne z IX–X wieku. Nieopodal wieża widokowa z 2022 o wysokości 32 m[32].
Srebrne Wzgórze – na wzniesieniu nadDziwną, pół km na północ od miasta znajdują się ślady grodziska (prawdopodobnie gród strażniczy) z IX–XII wieku, którego mieszkańcy kontrolowali ruch naDziwnie. Zachowane wały ziemne do 3 m wysokości ifosa[33].
Po zakończeniu misji chrystianizacyjnej w Wolinie w1124 rokuOtton z Bambergu ufundował dwie świątynie. Przed dalszą podróżą ograniczył się do poświęcenia ichołtarzy iprezbiteriów, natomiastkonsekracji ukończonych budowli dokonał późniejbiskup Wojciech[34]. Jedna z tych świątyń była dedykowanaśw. Wojciechowi, drugaśw. Wacławowi. W kościele św. Wojciecha, podpalonym podczas pogańskich obchodów julowych, po śmierci Adalberta złożono ciało pierwszego pomorskiego biskupa[34]. Obie świątynie uległy poważnym zniszczeniom w kolejnych pożarach miasta i ostatecznie nie przetrwały do czasów nowożytnych. Również trzeci kościół, pod wezwaniem św. Michała, zbudowany poza dawnym obszarem miejskim, nie zachował się. Czas jego wzniesienia nie jest znany, wiadomo jednak, że istniał jeszcze w okresie budowy kościołów św. Mikołaja i św. Jerzego w Wolinie[34].
Kościoły św. Mikołaja iśw. Jerzego w Wolinie po raz pierwszy wzmiankowano w dokumencie z1288 roku, w którym nowo założonemu klasztorowi norbertanek przekazanoprawo patronatu nad obiema świątyniami[35].Kościół św. Michała pojawia się jeszcze w źródłach z1490 roku, a wedługpanoramy Lubinusa z1617 Wolin posiadał cztery wieże kościelne, co pozwala przypuszczać, że świątynia ta istniała co najmniej do początkówXVII wieku[35].Kościół św. Mikołaja szczególnie ucierpiał podczas pożaru miasta w1628 roku. W trakcie odbudowy, na którą znaczne fundusze przekazali naczelny dowódca wojsk cesarskichJohann Tilly i jego oficerowie (według księgi kolekt), wieża kościelna otrzymała obecną formę zwieńczenia. Późniejsze prace restauracyjne przeprowadzano w1704,1860 oraz1898 roku[35]. We wnętrzu świątyni zachowały się licznepłyty nagrobne z lat 1637, 1682, 1687 i 1697. Ambona została ufundowana w1637 przez żony burmistrza Wolina Jakoba Schultzego i skarbnika miejskiego Szczecina Sachtlebena. Okazałyołtarz główny ufundowali testamentem z1668 mieszczanin Joachim Wolter i jego żona; inskrypcja na jego odwrociu potwierdza tę fundację[35].
Przynajmniej na początku XX wieku w kościele przechowywano skrzynię dębową z metalowymi okuciami, polichromowaną, pochodzącą z końca XVIII wieku, kolekcję obrazów olejnych i portretów dawnych duchownych parafii, a także dobrze zachowanąklepsydrę z początków XVIII stulecia[35].
co się produkuje w Wolinie, czy jest targowisko miejskie, gdzie skupiony jest handel, ile banków, placówek pocztowych.. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się wdyskusji tej sekcji. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon{{Dopracować}} z tej sekcji.
W mieście istniały Spółdzielnia Pracy Rękodzieła Ludowego i Artystycznego „Cepelianka”, Wolińska Spółdzielnia Mleczarska (zatrudniała blisko 100 osób), Spółdzielnia Inwalidów „Pokój”, masarnia i elewator zbożowy, przetwórnia „Centrali Rybnej”[36].
W mieście znajduje się piekarnia, mały młyn, tartak w ZGKiM w Wolinie, stolarnia, Zakłady Spożywcze Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”[36]. W mieście są trzy sklepy wielkopowierzchniowe:Biedronka,Dino iNetto.
Według danych z 2007 r. w mieście działało 654 prywatnychpodmiotów gospodarczych, z czego 564 stanowiły osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. Działalność prowadziło 5 spółdzielni oraz 8 spółek handlowych z udziałem kapitału zagranicznego[37]. W kwietniu 2008 r. 356 mieszkańców miasta było bezrobotnych.
Według danych z 30 czerwca 2012 roku miasto Wolin zamieszkiwało 4998 osób, z czego 2430 mężczyzn i 2568 kobiet[39]
Struktura demograficzna mieszkańców miasta Wolin według danych z 31 grudnia 2007 r.[37]:
Opis
Ogółem
Kobiety
Mężczyźni
Jednostka
osób
%
osób
%
osób
%
Populacja
4916
100
2524
51,34
2392
48,66
Wiek przedprodukcyjny (0–17 lat)
888
18,06
451
9,17
437
8,89
Wiek produkcyjny (18–65 lat)
3456
70,3
1664
33,85
1792
36,45
Wiek poprodukcyjny (powyżej 65 lat)
572
11,64
409
8,32
163
3,32
Ludność miasta Wolin od XVI wieku po lata dzisiejsze Źródło:
1812, 1816, 1831, 1843, 1852, 1861, 1864, 1871, 1875, 1880, 1885, 1890, 1895, 1900 –Gustaw Malkewitz: Geschichte der Stadt Wollin in Pommern. Stettin: Pommerichen Reichspost, 1904. Brak numerów stron w książce
Publiczna Szkoła Podstawowa w Wolinie rozpoczęła swoją działalność 1 kwietnia 1946 r. Naukę w przywróconym do stanu użytkowania budynku przez napływających do miasta mieszkańców rozpoczęło 15 uczniów.
Pierwszym kierownikiem szkoły był Antoni Liczmański, a zakończenie pierwszego powojennego roku szkolnego odbyło się 1 lipca 1947 r. Wraz z nowym rokiem szkolnym zwiększyła się liczba uczniów i nauczycieli. Staraniem rodziców, nauczycieli i władz lokalnych 27 marca 1959 r. wbudowano kamień węgielny pod budowę sali gimnastycznej, którą oddano do użytku w 1964 r.
Podczas obchodów 1000-lecia przyłączenia Wolina do Polski 21 września 1967 r. szkoła otrzymała od społeczności wolińskiejsztandar. W tym też toku szkoła otrzymała imięBolesława Krzywoustego. W roku 1971 – w 25-lecie istnienia – szkoła otrzymała Honorową Odznakę „Gryfa”, a w maju 1974 r. Medal Komisji Edukacji Narodowej za zasługi dla nauczycieli i uczniów. Od początku istnienia szkoły, funkcjonowała też podstawowa szkoła wieczorowa dla dorosłych oraz kursy eksternistyczne dla pracujących, a także filia liceum ogólnokształcącego.
14 maja 1996 r., w 50. rocznicę istnienia wolińskiej podstawówki, wmurowany zostałkamień węgielny pod rozbudowę szkoły. Nowe skrzydło – pierwotnie przeznaczone dla klas I-III – oddane zostało 11 marca 1998 roku. Nowe skrzydło poreformie edukacyjnej zostało w całości przeznaczone na szkołę podstawową, a pozostała część została przeznaczona na gimnazjum.
W roku szkolnym 2003/2004 szkoła otrzymała certyfikat Szkoły z Klasą.
W roku 2008 oddano do użytku nową salę gimnastyczną[40].
Publiczne gimnazjum w Wolinie rozpoczęło działalność 1 września 1999 r. w wynikureformy oświaty. W dniu 31 sierpnia 2019 roku zostało zlikwidowane w związku z kolejnąreformą oświaty. Budynek został przekazany Publicznej Szkole Podstawowej im. Bolesława Krzywoustego w Wolinie. Gimnazjum miało swoją siedzibę przy ulicy Spokojnej 1 w przedwojennym budynku pełniącym wcześniej rolę szpitala. Znajdowało się w nim 15 sal lekcyjnych, pracownia informatyczna, sala gimnastyczna, aula, biblioteka, świetlica oraz gabinet pedagoga, pielęgniarki i stołówka. Ostatnim dyrektorem była mgr Joanna Wojtczak, a wicedyrektorem mgr Edyta Racka[41].
Do szkoły uczęszczali uczniowie – absolwenci szkół podstawowychgminy Wolin: Publicznej Szkoły Podstawowej w Wolinie, Dargobądzu, Troszynie, Koniewie oraz Społecznej Szkoły Podstawowej w Ładzinie.
Uczniowie wolińskich szkół prowadzą współpracę z ich niemieckimi rówieśnikami zTorgelow (Niemcy). Wspólną platformę zainteresowań znaleziono w tradycjiwikingów. W Torgelow działa TowarzystwoUkranenland, aUkranen, to niemiecka nazwa plemieniaWkrzan zamieszkującego tamte ziemie[36].
Muzeum Regionalne im. Andrzeja Kaubego w Wolinie posiada zbiory archeologiczne, etnograficzne, artystyczno-historyczne i numizmatyczne, a także obszerne archiwum fotograficzne, fonotekę i bibliotekę. Od 2024 roku w placówce eksponowana jest wystawa stała „Wolin – więcej niż legenda” (w językach polskim i angielskim).
Kolegiata św. Mikołaja, w której odbywają się koncerty chórów zarówno polskich, jak i zagranicznych.
dodać ścieżki rowerowe i szlaki rowerowe (jeśli są). Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się wdyskusji tej sekcji. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon{{Dopracować}} z tej sekcji.
Na terenie miasta działa Taneczny Klub Sportowy „Jantar”[potrzebny przypis], Uczniowski Klub Sportowy „Albatros” mający sekcjężeglarską izapaśniczą[44] oraz klub piłkarski Vineta Wolin[45].
W miejscowości istnieje stadion[46] ze 150 miejscami siedzącymi[45] oraz zespół boisk wielofunkcyjnych –Orlik 2012 otwarty pod koniec września 2009[47].
Przez Wolin przebiega droga ekspresowa S3. Stanowi ona część międzynarodowej trasy europejskiejE65 zMalmö wSzwecji na południe Europy. Najbliższe lotnisko toport lotniczy Szczecin-Goleniów, znajdujący się 44 km od miasta.
W Wolinie znajduje sięport morski. WPorcie Wolin dokonywane są przeładunki głównie zboża oraz okresowo elementów budowlanych i innych. Pełni także funkcję portu rybackiego. CieśninąDziwną przechodzi morski tor wodny, łączącyZalew Kamieński zZalewem Szczecińskim. Maksymalna długość statków mogących zawijać do portu wynosi 90 m, a maksymalna szerokość 10 m. Ruch statków w mieście przez cieśninęDziwnę związany jest z czterema mostami łączącymi jej brzegi.
W mieście działa oczyszczalnia ścieków. W Wolinie znajduje się ujęcie wody o wydajności 219 000 m³/rok[48], z którego oprócz miasta korzystaMokrzyca Mała iMokrzyca Wielka.
Wolin korzysta z sieci napowietrznej 15kV zasilającej lokalne stacje transformatorowe 15/0,4 kV. W mieście funkcjonuje sieć kablowa (centrum miasta) i na obrzeżach sieć napowietrzna. Większość stacji transformatorowych zasilanych z sieci kablowej pracuje w układzie pierścieniowym, mając możliwość dwustronnego zasilania[49]. Operatorem elektroenergetycznym jestEnea.
↑Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski obejmujący dokumenta tak już drukowane, jak dotąd nie ogłoszone, sięgające do roku 1400, t. 4, Poznań 1881 – Mapa Wielkopolski, autor Dr. T. Szulc.
↑abRys historyczny. W: Danuta Jeżowska, Krzysztof Próchniewicz: Wolin – miasto i gmina. zdjęcia Bogdan Jakuczun. Wołczkowo: Oficyna In Plus, 1996, s. 7–9.ISBN 83-906309-0-7.
↑Mapa Polski 1:1000 000 Wojskowy Instytut Geograficzny Sztabu Generalnego W.P., Warszawa 1945[2].
↑Koleje Pomorza Przyodrzańskiego 1:1000 000 Dyr. Okręg. Kolei Państw. w Szczecinie, 1946[3].
↑Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. (M.P. z 1946 r. Nr 44, poz. 85, s. 2).
↑Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków, nr rej. 68 z 29.10.1955.
↑Turystyczne szlaki gminy Wolin. W: Danuta Jeżowska, Krzysztof Próchniewicz: Wolin – miasto i gmina. zdjęcia Gogdan Jakuczun. Wołczkowo: Oficyna In Plus na zlecenie Urzędu Miasta i Gminy Wolin, 1996, s. 43.ISBN 83-906309-0-7.
↑abcdDanuta Jeżowska, Krzysztof Próchniewicz: Wolin – miasto i gmina. Łódź: „In Plus”: na zlec. Urzędu Miasta i Gminy w Wolinie, 1996.ISBN 83-906309-0-7. Brak numerów stron w książce
↑1.5. Warunki społeczne. W: Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Wolin. Wolin: UM w Wolinie. (pol.). Brak numerów stron w książce
↑Urszula Wołowicz. Publiczna Szkoła w Wolinie. „Informator Rady Miejskiej w Wolinie i Burmistrza Wolina”. Październik 2006. nr 5(18)/2006. s. 9–10. (pol.).
↑6.1.5 Zaopatrzenie w wodę. W: Krzysztof Dąbrowski: Program Ochrony Środowiska Okres dla gminy Wolin (2005-2008). Związek Gmin Wyspy Wolin. Międzyzdroje: BIP UM w Wolinie, wrzesień 2005, s. 44. (pol.).
↑11.3 Pozostałe problemy analizowane w mniejszym stopniu szczegółowości. W: Krzysztof Dąbrowski: Program Ochrony Środowiska Okres dla gminy Wolin (2005-2008). Związek Gmin Wyspy Wolin. Międzyzdroje: BIP UM w Wolinie, wrzesień 2005, s. 106. (pol.).
Cnotliwy E.,Umocnienia obronne wczesnośredniowiecznego Wolina, [w:] (red.) B. Stanisławski, W. Filipowiak, Wolin wczesnośredniowieczny, cz. 2, Warszawa 2014
Danuta Jeżowska, Krzysztof Próchniewicz,Wolin – miasto i gmina, Wyd. Oficyna In Plus, Łódź, 1996,ISBN 83-906309-0-7.
Władysław Filipowiak: Wolin – największe miasto Słowiańszczyzny Zachodniej. W: pod redakcją Gerarda Labudy: Szkice z dziejów Pomorza. redaktorzy: L. Baumgarten i M. Cywińska, redaktor techniczny: Stanisław Szczerek, korektor: M. Filipowska. Warszawa: Książka i Wiedza, grudzień 1958. Brak numerów stron w książce
Ważniejsze ośrodki wczesnośredniowiecznej Polski. W: Aleksander Gardawski, Jerzy Gąssowski: Polska starożytna i średniowieczna. redaktor naczelny Lech Leciejewicz. Cz. Aneks. Warszawa: Państwowe Wydanie Wydawnictw Szkolnych, 1961. Brak numerów stron w książce
Kiersnowski R.,Kamień i Wolin,Przegląd Zachodni, R. 7, 1951, z. 9–10, s. 178–225
Wolinianie – plemię pomorskie czy wieleckie?, [w:] (red.) G. Labuda, S. Tabaczyński, Studia nad etnogenezą Słowian i kultury Europy wczesnośredniowiecznej, t. II, Wrocław–Warszawa–Kraków–Gdańsk–Łódź 1988, s. 65–76