Windows 2.x – część rodzinygraficznych interfejsów użytkownika (GUI) firmyMicrosoft, następca edycjiWindows 1.0. Według opinii użytkowników, Windows 2.0 wyglądał podobnie do systemu operacyjnegoMac OS, przypominał również bardziej początkowe plany Microsoftu dotyczące wyglądu Windows 1.0.
Produkt ten na rynku pojawił się 1 listopada1987, pozwalając oknom zachodzić na siebie nawzajem, co było znaczącą zmianą od poprzednika – Windows 1.0 pozwalał oknom wyłącznie na sąsiadujące położenie, co spowodowane było pozwem wytoczonym Microsoftowi przez firmęApple, choć okna dialogowe i pozycje menu mogły w Windows 1.0 zasłaniać inne okna. Wersja 2.0 wprowadziła również operacje „Minimize” i „Maximize” w odniesieniu do okien, zastępując nazwy „Iconize” i „Zoom” edycji 1.0. Wprowadzono również bardziej skomplikowany mechanizm wywoływania funkcji nakładki kombinacjami klawiszy: jedna z liter polecenia była podkreślana, a komendę można było wywołać naciskając podkreślony znak wraz z klawiszemAlt. Zadania obsługi plików wywoływane były w programieMS-DOS Executive, którego działanie opierało się raczej na listach plików niż na ikonach.
W środowisku Windows 2.0 uruchomić można było pierwsze wersje programówMicrosoft Word iMicrosoft Excel, a wsparcie dla Windows ze strony firm trzecich na rynku programistycznym rosło – niektórzy producenci programów dostarczali klientom nie posiadającym Windows środowisko startoweWindows Runtime wraz ze swoimi tytułami. Większość firm programistycznych utrzymywała jednak swoje programy w „czystym”systemie operacyjnym MS-DOS, gdyż użytkownicy Windows stanowili wciąż wąskie grono.
WersjaWindows 2.03, zawierająca nieco ikon przywodzących na myśl styl komputerówMacintosh, pojawiła się w styczniu1988. 17 marca 1988 firmaApple Computer wytoczyła proces firmomMicrosoft iHewlett-Packard, zarzucając im naruszenie posiadanych przez siebie praw autorskich do systemu operacyjnego komputerów Macintosh[1].
W niecały rok po premierzeWindows 2.0, 27 maja1988, na rynku pojawiły się środowiskaWindows/286 2.1 iWindows/386 2.1. Wersje te mogły wykorzystać potencjał drzemiący w procesorach odpowiednio linii80286 i80386 firmyIntel. W marcu1989 wydano środowiskoWindows 2.11, w którym zmieniono nieznacznie kwestie zarządzania pamięcią, szybkością drukowania i sterowniki dla urządzeńPostScript.
NakładkaWindows/286 wykorzystywała obszar pamięciHMA, pozostawiając więcej pamięci dla programów uruchamianych przez użytkownika. W tym celu Microsoft wprowadził sterownik systemowyhimem.sys. Również w celu udostępnienia programom użytkownika większych ilości pamięci środowisko wykorzystywało kilka modeli kart rozszerzających pamięćEMS (choć obsługa tej technologii nie była bezpośrednio powiązana z procesorami80286). Segmentowa natura programów przeznaczonych dla Windows dobrze się wpasowywała w założenia technologii EMS, gdyż poszczególne segmenty danych i kodu programu można było umieścić w pierwszym megabajcie pamięci operacyjnej komputera, gdzie były widoczne dla aktywnych programów pracujących wtrybie rzeczywistym. Microsoft zachęcał użytkowników do konfigurowania systemów komputerowych wykorzystując tylko 256 kilobajtów pamięci operacyjnej, pozostawiając obszar między 256. a 640. kilobajtem dla dynamicznego mapowania pamięci EMS.
ŚrodowiskoWindows/386 było o wiele bardziej zaawansowane. Wprowadzono w nim jądro działające wtrybie chronionym, ponad którym interfejs użytkownika i aplikacje uruchamiane były we własnych wirtualnych maszynach typu 8086. Pozwalało to na równoległe uruchomienie kilku programów MS-DOS bez potrzeby zawieszania pracy tych aplikacji, które nie były na pierwszym planie (aplikacje Windows wtedy już miały możliwość działania równoległego w kooperatywnejwielozadaniowości). Każda aplikacja DOS-owa mogła zająć całą dostępną przed załadowaniem Windows pamięć podstawową (minus kilka kilobajtów narzutu). Środowisko Windows pozwalało również na emulację pamięci EMS, korzystając z mechanizmów zarządzania pamięcią oferowanych przezprocesor, które sprawiały, że pamięć powyżej granicy 640 kilobajtów zachowywała się jakby była podzielona na banki; taka pamięć dotychczas była dostępna wyłącznie poprzez odpowiednie karty rozszerzeń, wykorzystywane przez programy działające w MS-DOS. Zastępując plikwin200.com nacommand.com można było umożliwić emulację pamięci EMS w DOS-ie bez potrzeby uruchamiania graficznego interfejsu użytkownika.Windows/386 nie był wyposażony w oparte na zapisywaniu na dysk mechanizmypamięci wirtualnej, więc wszystkie uruchamiane programy MS-DOS musiały zmieścić się w dostępnej pamięci fizycznej. Microsoft sugerował dokupowanie pamięci i kart rozszerzeń użytkownikom swojego środowiska.
Żadna z opisanych w tej sekcji wersji Windows nie współpracowała poprawnie z działającymi w DOS-ie menedżerami pamięci, takimi jakQEMM czyCEMM, ani z rozszerzeniami DOS-u, które same korzystały z własnych technik zarządzania pamięcią i działały w trybie chronionym procesora. Niedogodność tę usunięto w wersji 3.0, kompatybilnej zVCPI w trybie standardowym iCPMI w trybie rozszerzonym procesorów 386.
Linia środowiskWindows 2.0 została zastąpiona przezWindows 3.0 w maju1990.