| Data i miejsce urodzenia | 31 października 1914 | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | 25 stycznia 1991 | ||
| Minister pracy, płacy i spraw socjalnych | |||
| Okres | od 29 marca 1972 | ||
| Przynależność polityczna | |||
| Następca | |||
| Prezes Głównego Urzędu Statystycznego | |||
| Okres | od 1 kwietnia 1965 | ||
| Poprzednik | |||
| Następca | |||
| Odznaczenia | |||
  | |||
| |||
Wincenty Władysław Kawalec (ur.31 października1914 wMęczennicach, zm.25 stycznia1991 wWarszawie) – polski ekonomista i polityk. PrezesGłównego Urzędu Statystycznego w latach 1965–1972 iminister pracy, płacy i spraw socjalnych (1972–1974).
Syn Józefa i Józefy. W 1935 zdał egzamin maturalny wSosnowcu. Uzyskał wykształcenie wyższe, w tym stopień doktora. Otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk ekonomicznych. W 1939 ranny wwojnie obronnej, następnie w niewoli niemieckiej. W 1943 uciekł zobozu jenieckiego w Dössel. W latach 1945–47 kierownik powiatowego oddziałuSpółdzielni „Społem” wStarachowicach. Następnie dyrektor Biura RegionalnegoPaństwowej Komisji Planowania Gospodarczego nawojewództwo kieleckie (1948–49).
W 1945 wstąpił doPolskiej Partii Socjalistycznej, a następnie doPolskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zastępca przewodniczącego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej wKielcach w latach 1950–1953, jednocześnie pełnił funkcję przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego. W okresie od 1953 do 1962 był dyrektorem departamentu w PKPG i wKomisji Planowania przy Radzie Ministrów.
W latach 1965–1972 był prezesemPrezes Głównego Urzędu Statystycznego[1]. Od marca 1972 do 21 listopada 1974 byłministrem pracy, płac i spraw socjalnych wrządzie Piotra Jaroszewicza. W maju 1972 został członkiem Rady Głównej Przyjaciół Harcerstwa[2].
Otrzymał m.in.Order Sztandaru Pracy II klasy (1969)[3], ZłotyKrzyż Zasługi (1954)[4],Medal 10-lecia Polski Ludowej (1954)[5]ZłotyMedal „Za zasługi dla obronności kraju” (1973)[6], Złotąodznakę honorową "Za Zasługi dla Warszawy" (1965)[7] oraz Odznakę Honorową I stopnia „Za szczególne zasługi dla rozwoju województwa bydgoskiego” (1969)[8].
W ramach serii wydawniczejBiblioteka Żółtego Tygrysa opublikował wspomnienia z ucieczki z niemieckiej niewoli − „Pięćdziesięciu z Dössel”[9].
|
