Mierzący 206 cm wzrostu koszykarz studiował na Grambling State University. DoNBA został wybrany wdrafcie 1964 przezNew York Knicks. W tej drużynie spędził całą karierę (1964–1974). W pierwszym sezonie został wybranydebiutantem roku[2]. Początkowo grał głównie jakosilny skrzydłowy, później został przekwalifikowany na centra. Koszykarz leworęczny.
W sezonie 1968/1969 zajął drugie miejsce w głosowaniu naMVP fazy zasadniczej[3]. Rok później został jużMVP rozgrywek[4]. W tym samym roku zdobył swój pierwszy tytuł mistrzowski, ponownie wywalczył go w 1973. W obu wypadkach wybierano goMVP finałów. Do legendy przeszło zwłaszcza siódme spotkanie finałowe w 1970 – Reed grał z kontuzją, ale zdominował pod tablicamiWilta Chamberlaina.
Siedem razy brał udział wmeczu gwiazd NBA. W 1996 znalazł się wśród50 najlepszych graczy występujących kiedykolwiek w NBA. Po przedwczesnym (problemy zdrowotne) zakończeniu kariery pracował jako trener, m.in. w Knicks (1977–78) orazNew Jersey Nets (1988–89)[5]. Willis Reed był wysoki i szeroki zarazem, w sezonie 1969/1970 siła zespołu oparta była na jego umiejętnościach i na tym, co potrafiłWalt Frazier.New York Knicks, którymi z ławki szkoleniowej dyrygowałRed Holzman, byli prekursorem nowoczesnego podejścia do gry w ataku.
Łącznie na parkietach NBA zdobył 12183 punktów i 8414 zbiórek[6].
dwukrotnymistrz NBA (1970, 1973)[9]
Mistrzigrzysk panamerykańskich (1963)[21]
