Był synem Isaaka i Anny Herschelów. Ojciec,kapelmistrz gwardii hanowerskiej, zachęcał go do kariery muzycznej. Od najmłodszych lat uczył się gry naskrzypcach ioboju. W wieku 15 lat wstąpił do orkiestry pułku gwardii hanowerskiej, a w 1757 roku wyjechał z bratem doAnglii, gdzie pracował jako muzyk. Tam też w roku 1793 otrzymał obywatelstwo angielskie i przyjął imię William, którego odtąd używał jako jedynego. W 1766 roku wygrał konkurs na stanowisko organisty w Octagon Chapel w miejscowościBath. Później został powołany na stanowisko dyrygenta. Stale rozczytywał się w zagadnieniach harmoniki, matematyki i filozofii.
Cały czas rozwijał swoje zainteresowania astronomiczne, a od 1773 roku zaczął kupować i konstruowaćteleskopy. Zbudował teleskop o średnicy 120 cm. Rozwinął własną produkcję teleskopów, najpierw tylko na własny użytek, a później również na sprzedaż. Nauczył się sam szlifować zwierciadła do teleskopów. Zbudował w ciągu życia 400 teleskopów, w tym największy wówczas na świecie teleskop o długości 40 stóp (12 metrów), ustawiony w miejscowości Slough, niedalekoWindsoru, którego używał sam do własnych obserwacji. W 1772 roku do Anglii przybyła jego siostraCaroline, która pomagała mu w pracach astronomicznych (samodzielnie odkryła 8 komet m.in.kometę Enckego). W 1774 sporządził 5-stopowy teleskop i wszystkie noce poświęcił na obserwacje nieba.
W nocy 13 marca 1781 roku, obserwując gwiazdy wgwiazdozbiorze Bliźniąt przy użyciu swego 16,5-centymetrowego teleskopu, znalazł obiekt o kształcie dysku, poruszający się niezwykle wolno na tle gwiazd. W tym czasie przekonanie o tym, że Układ Słoneczny kończy się naSaturnie, było tak silne, że William Herschel sądził przez pewien czas, iż znalazł nowąkometę. Obserwował ją dzień po dniu jako jasną plamkę, poruszającą się powoli przez sklepienie niebieskie. Doniósł o swoich odkryciach Towarzystwu Filozoficznemu w Bath. Kiedy śledzony obiekt nie zaczął ciągnąć za sobą ogona, Herschel i współcześni mu uczeni powzięli podejrzenie, że jest to jednakplaneta. Wreszcie, kiedy się okazało, że nowo odkryte ciało podlega, przynajmniej w przybliżeniu,prawom Keplera, zdano sobie sprawę, że musi to być planeta[5]. W maju 1781 r. ogłoszono, że 42-letni amator astronomii odkrył nową planetę. Dla nowo odkrytego ciała proponowano wiele nazw, jak: Hypereronius (Nadsaturn), Minerwa oraz Herschel. Sam odkrywca proponował nazwęGeorgium Sidus (Planeta Jerzego) – dla przypochlebienia się królowi Anglii,Jerzemu III, a także Hanower – dla uczczenia miejsca swego urodzenia. Astronomowie w końcu zgodzili się na nazwę Uran[6]. Była to pierwsza nowa planeta odkryta od czasów starożytnych.
W grudniu 1781 został członkiemRoyal Society[3]. W roku 1782 król Jerzy III powołał go na stanowisko osobistego astronoma królewskiego oraz dał mu pensję roczną 200 funtów na dalsze badania.
W 1783 Herschel odkrył ruch własnyUkładu Słonecznego, zaś rok później (w 1784) stwierdził skończone rozmiaryGalaktyki. Kontynuując badania nowo odkrytej planety w roku 1787 odkrył dwa księżyceUrana –Tytanię iOberona.
Jego zaawansowane technicznie teleskopy umożliwiły mu odkrycie w 1789 roku szóstego i siódmego księżycaSaturna (Enceladus orazMimas) oraz obliczenie wysokości gór naKsiężycu. Stworzył i wydał listę ponad 850gwiazd podwójnych i wielokrotnych oraz opublikował trzy katalogi„mgławic” (w latach 1786, 1789 i 1802), których odkrył łącznie prawie 2500. W roku 1803 zaobserwował istnienie względnego ruchu gwiazd – składników układów podwójnych.
Najwięcej odkryć dokonał Herschel w dziedzinie astronomii gwiazd stałych. Ze swoich badań wyprowadził wiele ważnych wniosków, dotyczących budowy Wszechświata i kształtuDrogi Mlecznej.
Herschel jest także uważany za odkrywcępromieniowania podczerwonego. Badając temperaturę ciał nagrzanych przezpromieniowanie słoneczne w różnych pasmach światła widzialnegorozszczepionego wpryzmacie zauważył, że najwyższe wskazania uzyskuje się dla termometrów ustawionych tuż za czerwonym krańcem widma słonecznego. To odkrycie opisał w roku 1800 w pracyExperiments on the refrangibility of the invisible rays of the Sun[7][8].
W 1816 otrzymał angielski tytuł szlachecki „Sir”[8]. Pod koniec życia, w 1821 został pierwszym tytularnym prezydentem nowo utworzonego Towarzystwa Astronomicznego (późniejszeKrólewskie Towarzystwo Astronomiczne)[9].
Jest autorem przeszło 70 prac, drukowanych wPhilosophical Transactions (1780–1818). Zbiór jego dzieł wydano jakoScientific Papers (Londyn, 1912, 2 tomy).
Jego jedyny syn,John Herschel, także został astronomem.
14 maja 2009 roku Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) wysłała na orbitę największy w historii badań kosmosu teleskop (zwierciadło o średnicy 3,5 metra), nazwany właśnie imieniem tego słynnego astronoma:Kosmiczne Obserwatorium Herschela[14].
↑Paul Halpern: Łowcy planet. Warszawa: Amber, 1999, s. 68.ISBN 83-7245-468-X.
↑„Astronautyka”. 5, s. 13, 1986. Warszawa: Ossolineum.
↑WilliamW.HerschelWilliamW.,Experiments on the refrangibility of the invisible rays of the Sun, „Philosophical Transactions of the Royal Society of London”, 90, 1800, s. 284–292,JSTOR: 107057.
↑abJarosław Włodarczyk: William Herschel. [w:]Wirtualny Wszechświat wiw.pl [on-line]. Prószyński Media sp. z o.o. [dostęp 2019-07-10].
P.M. Millman. The Herschel Dynasty – Part One – Herschel, William. „Journal of the Royal Astronomical Society of Canada”. 74, s. 134, 1980.Bibcode: 1980JRASC..74..134M. (ang.).
.png)