Wielka Syria lubarab. الشام (trl.Aš-Šām, trb.Asz-Szam, co jest też potoczną nazwą Wielkiej Syrii iDamaszku) – nazwa regionu naBliskim Wschodzie, pokrywającego się w dużej mierze z (odnoszonym raczej do starożytności) pojęciemSyropalestyny i, poza granicą wschodnią, zpatriarchatem Antiochii sprzed wydzielenia z niejautokefalicznegobiskupstwaCypru ipatriarchatu jerozolimskiego.
Wielka Syria składa się z terenów dzisiejszych państw:Syrii,Libanu,Izraela/Palestyny, częściJordanii,półwyspu synajskiego i położonych wTurcji prowincjiHatay (z niegdysiejszą stolicą regionuAntiochią) iCylicji oraz innych tureckich ziem na północ od współczesnych granicSyryjskiej Republiki Arabskiej, którą określa się nazwąarab. سوريا (trl.Sūriyā, trb.Surija). Naturalnymi granicami Wielkiej Syrii sąMorze Śródziemne i graniceEgiptu na zachodzie aEufrat (oddzielający ją odDżeziry, czyli Górnej Mezopotamii) iPustynia Syryjska na wschodzie,góry Taurus na północy aPustynia Syryjska i, na krótkim odcinku,Morze Czerwone na południu.
Według syryjskiej ideologiinacjonalistycznej, rozwiniętej przez założycielaSyryjskiej Partii Socjalno-Narodowej,Antuna Sa’adę (1904–1949), Wielka Syria ma być „środowiskiem geograficznym, w którym rozwinęło się państwo syryjskie”. Sa’ada rozszerzył je dodatkowo o Irak,Kuwejt iCypr, zwany „Gwiazdą Syrii”. Tak poszerzony region nazywa się niekiedy „Syrakią”. Sa’ada twierdził, iż naturalnymi granicami terytorium Wielkiej Syrii są: góryTaurus na północy, góryZagros na północnym wschodzie,Morze Czerwone iPustynia Syryjska na południu,Morze Śródziemne iKanał Sueski na zachodzie orazWielki Nefud iZatoka Perska na południowym wschodzie. Tereny te znane są także jako tzw.Żyzny Półksiężyc.