West End – popularne określenie grupy teatrów ulokowanych w centralnymLondynie, w okolicyo tej samej nazwie, o łącznej rocznej liczbie widzów przekraczającej 13 milionów osób[1]. Teatry West Endu uważane są powszechnie za mekkę i najbardziej lukratywną, z ekonomicznego punktu widzenia, część brytyjskiego teatru komercyjnego. W świecie brytyjskiej kultury pojęcie to ma znaczenie analogiczne jak nowojorskiBroadway w USA.
Pierwszy teatr w tym rejonie, Theatre Royal, powstał tu w roku 1663[2]. Obecnie około czterdziestu teatrów znajduje się w rejonie ograniczonym ulicami:
Najwięcej teatrów znajduje się przy ulicach:
W repertuarze dominują głównie lżejsze formy teatralne, jakmusicale, komedie i farsy.Większość teatrów powstało wepoce wiktoriańskiej oraz następującej po niej edwardiańskiej. Są własnością prywatną. Ponieważ w większości są zabytkami, proces ich dostosowania do współczesnych wymagań bezpieczeństwa, wygody widzów (toalety, miejsca dla niepełnosprawnych, bary) jest kosztowny i skomplikowany. W roku 2004 był szacowany na kwotę 250 milionów funtów.
Siedem teatrów West Endu jest zarządzane przezReally Useful Group[3], spółkę której jedynym udziałowcem jest kompozytorAndrew Lloyd Webber. Drugim dużym zarządcą teatrów jest spółkaDelfont Mackintosh[4] (będąca własnością producentaCamerona Mackintosha), która zarządza również siedmioma teatrami.
Długość grania przedstawień nie zależy wyłącznie od sprzedaży biletów (przy czym musicale są zwykle dłużej grane niż przedstawienia dramatyczne). Na West Endzie zostało ustanowione większość rekordów frekwencyjnych w historii teatru, m.in.:
Innymi znanymi z West Endu spektaklami są m.in.:
W ostatnich latach nasila się tendencja do przerabiania na musicale hitów filmowych. Przykładem takich musicali są m.in.:Król lew,Priscilla, Królowa Pustyni,Lakier do Włosów czyBilly Elliot.
Kilka nagród teatralnych jest związanych bezpośrednio z West Endem. Są to: