Po podróży doIndii Wschodnich wstąpił do marynarki rosyjskiej. W 1724 rokuPiotr I mianował go liderem wyprawy mającej ustalić, czy istnieje połączenie lądowe pomiędzyAzją aAmeryką Północną. Po pokonaniuSyberii, 13 lipca 1728 roku wypłynął zKamczatki i w sierpniu przepłynął przezCieśninę Beringa doOceanu Arktycznego. Niesprzyjająca pogoda uniemożliwiła dokładną obserwację[4]. Pomimo niezauważenia wybrzeża Ameryki Północnej, Bering uznał, że Syberia nie jest połączona z Ameryką, potwierdzając tym samym zapomniane odkrycieSiemiona Dieżniowa z 1648 roku[4][5]. Z powodu mgły, Bering nie dostrzegłWysp Komandorskich. W 1730 roku Bering wraz z załogą powrócił doSankt Petersburga[6].
Druga wyprawa (znana jakoWielka Ekspedycja Północna, lub też Polarna) odbyła się w latach 1733–1743. W wyprawie uczestniczyło ponad sto osób (głównie Rosjan, Niemców i Skandynawów). Druga wyprawa składała się z trzech ekspedycji, mającej na celu zbadania rosyjskiego wybrzeża północnego, eksploracji wódOceanu Spokojnego międzyJaponią iStanami Zjednoczonymi oraz Syberii Wschodniej iDalekiego Wschodu. Bering wziął udział w drugiej ekspedycji, badającej wody Pacyfiku[6]. W załodze Beringa znaleźli się między innymi:Siemion Czeluskin (odkrywca i badaczPrzylądka Czeluskin, najbardziej na północ wysuniętego punktuEurazji) orazChariton iDmitrij Łaptiewowie (autorzy opisu brzegów Arktyki oraz części Oceanu Północnego, nazwanego później na ich cześćMorzem Łaptiewów)[7] oraz, w roli lekarza wyprawy, niemiecki przyrodnikGeorg Steller.
W 1737 roku Vitus Bering iAleksiej Czirikow dotarli doOchocka, gdzie przygotowali się do wyprawy. Budowa okrętów „Św. Piotr” i „Św. Paweł” trwała trzy lata[8]. Statki opuściły Ochock we wrześniu 1740 roku, kierując się doPietropawłowska Kamczackiego. Okręty odpłynęły z Pietropawłowska 4 czerwca 1741 roku. Po kilkunastu dniach żeglugi statki rozdzieliły się przez niesprzyjającą pogodę.
Dowodzony przez Czirikowa „Św. Paweł” dotarł 15 lipca do wybrzeżyAlaski. W celu uzupełnienia zapasów wody i żywności Czirikow wysłał na ląd kolejno dwie szalupy z 15 ludźmi, ale żadna z nich nie wróciła. W trudnych warunkach, żeglując wzdłuż archipelaguAleutów, statek wrócił do Pietropawłowska 10 października[9]. Ostatecznie statek zdołał powrócić do Sankt Petersburga[4][10]. Dzięki wyprawie Czirikowa powstały mapy północnego Oceanu Spokojnego z usytuowaniem wybrzeży Ameryki Północnej.
Dowodzony przez Beringa „Św. Piotr” dotarł do wyspyKodiak, co umożliwiło uczestniczącym w wyprawie naukowcom zbadanie tamtejszej roślinności. W drodze powrotnej Bering płynął wzdłużWysp Aleuckich[10]. Chorując naszkorbut nie był w stanie dowodzić statkiem, zwłaszcza w czasie sztormowej pogody. Dowództwo oddał w ręce porucznika Svena Vaxela, a sam prawie nie opuszczał kajuty. Na początku listopada 1741 r. „Św. Piotr” rozbił się na brzeguWyspy Beringa. Znaczna część załogi zmarła na wyspie, a wśród nich i sam Bering (8 grudnia)[9]. Po przezimowaniu pozostali z materiału pochodzącego z wraku statku zbudowali barkę, którą 26 sierpnia 1742 r. 31 ocalałych marynarzy[9] powróciło do Pietropawłowska Kamczackiego[4].
Na wniosek angielskiego kapitanaJamesa Cooka, cieśninie, do której Bering dotarł podczas trzeciej wyprawy, nadano nazwę Cieśniny Beringa[11].
↑abcPaweł M. Madeyski. Na wyspach komandora Beringa. „Poznaj Świat”. R. XX (nr 9 (238)), s. 8-11, wrzesień 1972. Polskie Towarzystwo Geograficzne. (pol.).
Zbigniew Długosz: Historia odkryć geograficznych i poznania Ziemi. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001.ISBN 83-01-13522-0.
Przemysław J. Sieradzan. Wyspy Aleuckie i Komandorskie w kontekście rywalizacji wielkich mocarstw o hegemonię na Północnym Pacyfiku. „Nowa Polityka Wschodnia”. 2 (5), 2013.
