Valerio Massimo Manfredi (ur. 8 marca 1943 w Piumazzo diCastelfranco Emilia, wprowincji Modena) –włoskipisarz,filolog klasyczny iarcheolog (specjalista wtopografii świataantycznego).
Wykłada m.in. wMediolanie (Katolicki Uniwersytet Najświętszego Serca),Wenecji,Paryżu,Chicago, ponadto jestpublicystą iscenarzystą filmowym. Mieszka w swoim wiejskim domu w Modenie razem z żoną Christine Fedderson Manfredi, która tłumaczy jego dzieła naangielski.
W jego literackim dorobku znajduje się kilkanaściepowieści historycznych:
- Trylogia Alexandros
- Dziecko snu (Il figlio del sogno, 1998)
- Piaski Ammona (Le sabbie di Amon, 1998)
- Kraniec Świata (Il confine del mondo, 1998)
- Pozostałe dzieła
- Palladion (1988)
- Spartanin (Lo scudo di Talos, 1990)
- Wyrocznia (L'oracolo, 1992)
- Herosi (Le paludi di Hesperia, 1995)
- Wieża (La torre della solitudine, 1997)
- Faraon (Il faraone delle sabbie, 1998)
- Vignola 1575 -Un oscuro delitto (1999)
- Akropolis. La grande epopea di Atene (2000)
- Chimaira (2001)
- I cento cavalieri - krótki zbiór opowiadań (2002)
- Ostatni legion (L'ultima legione, 2002)
- Tyran (Il tiranno, 2003)
- L'isola dei morti (2004)
- Imperium smoków (L'impero dei draghi, 2005)
- Eseje
- Morze Greckie (Mare Greco. Eroi ed esploratori del mondo antico, 1994)
- Celtowie w Italii (I Celti in Italia, 1999)
- Grecy Zachodni (I Greci d'occidente, 2000)
- Etruskowie w Dolinie Padana (Gli Etruschi in Val Padana, 2003)
