.jpg) | ||||||||||||||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 10 sierpnia 1937 | |||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Wzrost | 180 cm | |||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||
| Odznaczenia | ||||||||||||||||||||||||||||
 | ||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||
Valerie Isobel Margaret Young, z domuSloper (ur.10 sierpnia1937 wAshburton[1]) – nowozelandzkalekkoatletka, specjalistkarzutu dyskiem ipchnięcia kulą, zdobywczyni siedmiu medali w pchnięciu kulą oraz w rzucie dyskiem podczasIgrzysk Wspólnoty Narodów, trzykrotna olimpijka.
Zajęła 5. miejsce w pchnięciu kulą naigrzyskach olimpijskich w 1956 w Melbourne[1]. Naigrzyskach Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej w 1958 w Cardiff zwyciężyła w tej konkurencji, wyprzedzającSuzanne Allday z Anglii iJackie Gelling z Kanady, a także zdobyła brązowy medal w rzucie dyskiem, za Allday i swoją koleżanką z reprezentacji Nowej ZelandiiJennifer Thompson[2]. Zajęła 4. miejsce w pchnięciu kula i 10. miejsce w rzucie dyskiem naigrzyskach olimpijskich w 1960 w Rzymie[1].
Zwyciężyła w pchnięciu kulą (przedJean Roberts z Australii i Allday) oraz w rzucie dyskiem (przed AustralijkamiRosslyn Williams iMary McDonald) naigrzyskach Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej w 1962 w Perth[2]. Ponownie zajęła 4. miejsce w pchnięciu kulą, a także 13. miejsce w rzucie dyskiem naigrzyskach olimpijskich w 1964 w Tokio[1]. Obroniła tytuły mistrzowskie w pchnięciu kulą (wyprzedzającMary Peters z Irlandii Północnej iNancy McCredie z Kanady) i w rzucie dyskiem (przed Roberts iCarol Martin z Kanady) naigrzyskach Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej w 1966 wKingston[2]. Po tych igrzyskach wycofała się na kilka lat w wyczynowego uprawiania lekkiej atletyki.
Powróciła jako aktywna zawodniczka na początku następnej dekady. Zdobyła brązowy medal w pchnięciu kulą naigrzyskach Konferencji Pacyfiku w 1973 w Toronto[3], a następnie srebrny medal w tej konkurencji naigrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1974 wChristchurch (ulegającJane Haist z Kanady, a wyprzedzając Roberts)[2].
Young zdobyła 37 tytułów mistrzyni Nowej Zelandii (najwięcej spośród wszystkich zawodników), w tym 18 złotych medali w rzucie dyskiem i 17 w pchnięciu kulą[4]:
Piętnaście razy poprawiała rekord Nowej Zelandii w pchnięciu kulą do rezultatu 17,26 m, uzyskanego 20 października 1964 w Tokio. Rekord ten został poprawiony dopiero w 2002 przezValerie Adams. Young była również czterokrotną rekordzistką swego kraju w rzucie dyskiem do wyniku 53,77 m (17 listopada 1962 wGeraldton; rekord ten poprawiłaElizabeth Ryan w 1990) oraz dwukrotną w pięcioboju, do wyniku 4459 punktów (2 lutego 1964 w Christchurch)[5]. Według stanu na listopad 2023 Young zajmuje 5. miejsce w pchnięciu kulą i 9. miejsce w rzucie dyskiem na liście najlepszych nowozelandzkich zawodniczek w historii[6].
W 1987 roku Valerie Young została odznaczonaOrderem Imperium Brytyjskiego za zasługi w lekkoatletyce[7].
[
