 Carlo Battisti i Maria Pia Casilio w scenie z filmu. | |
| Gatunek | |
|---|---|
| Rok produkcji | |
| Data premiery | 20 stycznia 1952 |
| Kraj produkcji | |
| Język | |
| Czas trwania | 89 min |
| Reżyseria | |
| Scenariusz | |
| Główne role | Carlo Battisti |
| Muzyka | Alessandro Cicognini |
| Zdjęcia | Aldo Graziati |
| Scenografia | Virgilio Marchi |
| Montaż | Eraldo Da Roma |
| Produkcja | Giuseppe Amato |
Umberto D. –włoskidramat obyczajowy z1952 roku w reżyseriiVittoria De Siki, będący jednym z ostatnich filmów zaliczanych donurtu neorealizmu[1].
Akcja toczy się wRzymie, w latach 50. XX wieku. Umberto Domenico Ferrari jest emerytowanym urzędnikiem państwowym. Wiedzie samotne życie w wynajętym pokoju. Jego jedyną radością są ciepłe relacje ze służącą właścicielki mieszkania i towarzystwo pieska Flika. Bardzo skromna emerytura nie wystarcza Umberto nawet na podstawowe potrzeby. Narastające zaległości w opłacaniu czynszu, stawiają go w obliczu nieuchronnej bezdomności. Zdesperowany postanawia popełnić samobójstwo. Przedtem jednak chce zapewnić przyszłość swojemu czworonożnemu przyjacielowi.
Reżyser Vittorio De Sica i scenarzysta Cesare Zavattini pracowali razem w 1948 roku, tworząc poruszający filmZłodzieje rowerów, uznawany za arcydzieło neorealistycznego kina. W tym wypadku także chcieli opowiedzieć historię jednej osoby – bezradnego starszego pana zagubionego po przejściu na emeryturę, ukazując na jej przykładzie los ludzi walczących o godność i spotykających się z obojętnością społeczeństwa. Film kręcono na ulicach Rzymu, a udział brało wielu aktorów niezawodowych, co miało zwiększyć autentyczność opowiadanej historii[2][3].
| 1939–49 |
|
|---|---|
| 1950–59 |
|
| 1960–69 |
|
| 1970–79 |
|
.jpg)
