Udinese Calcio –włoskiklub piłkarski z siedzibą w mieścieUdine w północnej części kraju. Obecnie występuje w rozgrywkachSerie A. Swoje mecze rozgrywa naStadio Friuli liczącym 25 132 miejsc siedzących. Drużyna do tej pory nie odnosiła żadnych większych sukcesów, ich najważniejsze osiągnięcia to wygranie rozgrywekSerie B w1925,1956 i1979 roku oraz zwycięstwo wPucharze Intertoto w 2000 roku. Wcześniej klub wywalczył kilka krajowych trofeów, jednak żadne z nich nie było organizowane przezWłoski Związek Piłki Nożnej i nie jest uważane za oficjalne osiągnięcie.
Wsezonie 1954/1955 zespół wywalczył wicemistrzostwo Włoch, jednak Włoski Związek Piłki Nożnej zdegradował klub dodrugiej ligi za rzekomą korupcję. Taka sama kara spotkała wówczas drużynęCatanii. Udinese jednak już po roku powróciło do najwyższej klasy rozgrywek w kraju.
Zespół domowe spotkania rozgrywa w koszulkach w biało-czarne pasy, białych spodenkach oraz białych skarpetach. Kolory te wywodzą się od herbu miasta, który widnieje również w herbie klubu. Udinese posiada kilka przydomków, między innymi "Zebrette" (małe zebry) oraz "Bianconeri" (biało-czarni). Na Udinese często mówi się również "Friulani", bowiem miastoUdine leży w regionieFriuli-Wenecja Julijska. Odsezonu 1995/1996 zespół nieprzerwanie występuje w Serie A.
Klub Udinese Calcio został założony w 1896 roku jako część istniejącego już od roku stowarzyszenia sportowego o nazwieSocietà Udinese di Ginnastica e Scherma[2][3]. W swoim pierwszym sezonie zespół wywalczył Torneo FNGI pokonując wTreviso klubFerrara Calcio 2:0, jednak ten tytuł nie jest uznawany za oficjalny[2]. 5 lipca 1911 roku grupa sportowców ze stowarzyszenia założyła klub o nazwieAC Udinese i drużyna kierowana przezLuigiego Dal Dana została przyjęta doWłoskiego Związku Piłki Nożnej[2]. Pierwszy oficjalny mecz rozegrała z Juventusem Palmanova i towarzyskie spotkanie zakończyło się zwycięstwem "Friulanich" 6:0[2].
Wsezonie 1912/1913 Udinese po raz pierwszy w swojej historii przystąpiło do oficjalnych rozgrywek organizowanych przez FIGC. Klub wziął udział w Campionato Veneto di Promozione, w którym oprócz niego rywalizowały równieżPetrarca orazPadova. Udinese zajęło w końcowej tabeli drugie miejsce i awansowało do najwyższej klasy rozgrywek w kraju –Prima Categoria. W tej lidze klub z Udine nie radził sobie jednak najlepiej i zawsze odpadał już w grupie eliminacyjnej. Po zakończeniuI wojny światowej, 22 kwietnia 1919 roku AC Udinese przyłączyło się doAssociazione Sportiva Udinese, którego prezesem był wówczas hrabia Alessandro del Torso[2].
Podczasrozgrywek 1920/1921 Udinese również zostało wyeliminowane w rundzie eliminacyjnej. Był to pierwszy sezon, w którym w ekipie "Friulianich" grałGino Bellotto. Gracz ten spędził w Udine łącznie siedemnaście sezonów, co do tej pory pozostaje klubowym rekordem[2]. W 1922 roku po raz pierwszy w historii zostały zorganizowane rozgrywki oPuchar Włoch. Do turnieju nie przystąpiły najlepsze drużyny w kraju, a pod ich nieobecność "Zebrette" dotarli do finału. W decydującym spotkaniu rozegranym 16 lipca Udinese przegrało jednak 0:1 z klubemFC Vado[2]. W lidze Udinese zajęło drugą lokatę w Girone Eliminatorio Veneto, co pozwoliło im na awans do wyższej klasy rozgrywek. Stało się tak mimo tego, że według reformy przeprowadzonej przez Włoski Związek Piłki Nożnej została zmniejszona liczba zespołów biorących udział w lidze.
Sezon 1922/1923 był dla klubu zupełnie nieudany. Udinese zajęło ostatnie miejsce w grupie B Prima Divisione i spadło do drugiej ligi, a oprócz tego jego sytuacja finansowa znacznie się pogorszyła[2]. 24 sierpnia 1923 roku AC Udinese zostało oddzielone od AC Udinese Friuli i klub został zmuszony do utworzenia własnego budżetu[2]. Wszystkie długi zespołu zostały spłacone przez prezesa Alessandro Del Torso, który sprzedał część swoich obrazów na aukcji[2]. Udinese w końcowej tabeli drugiej ligi uplasowało się na drugim miejscu. Wsezonie 1924/1925 Udinese w grupie D Seconda Divisione zajęło również drugą lokatę, jednak zdobyło tyle samo punktów coVicenza Calcio oraz Olympia River. Do rozstrzygnięcia potrzebne były play-offy, które zwyciężyli "Friulani". Najpierw Udinese pokonało Olympię 1:0, a później zremisowało z Vicenzą 1:1 i dzięki temu awansowało do Prima Divisione.
Prima Divisione wsezonie 1925/1926 było podzielone na dwie grupy, w których grało po dwanaście zespołów. Udinese trafiło do grupy A, jednak w 22 meczach wywalczyło tylko 13 punktów i zajęło w końcowej tabeli dziesiąte miejsce. Kolejne rozgrywki "Zebrette" rozpoczęli więc w drugiej lidze, a dokładnie w Prima Divisione Cadetta, które zajęło miejsce wcześniejszych rozgrywek o nazwie Seconda Divisione. Piłkarze Udinese rywalizowali w grupie B, jednak uplasowali się w niej na ostatniej pozycji. Włoski Związek Piłki Nożnej przeprowadził jednak kolejną reformę ligowych rozgrywek i dzięki niej Udinese uniknęło spadku do trzeciej ligi[2]. Następnie we Włoszech doszło do kolejnej zmiany, od czasu której rozgrywki pierwszej ligi nosiły nazwęSerie A, natomiast drugiej ligiSerie B. Wsezonie 1929/1930 Udinese dzięki zajęciu pierwszego miejsca w swojej grupie w Prima Divisione uzyskało awans do Serie B.
Pobyt Udinese w Serie B trwał tylko przez dwa lata, w trakcie których drużyna ponownie znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej[4]. Wsezonie 1930/1931 "Bianconeri" szczęśliwie uniknęli spadku zajmując w końcowej tabeli piętnaste miejsce i tylko dzięki lepszej sytuacji bramkowej odLucchese pozostali w gronie drugoligowców[4]. W kolejnych rozgrywkach Udinese uplasowało się na szesnastej pozycji i razem zLecce iParmą spadło do trzeciej ligi. Wsezonie 1933/1934 Udinese zajęło w swojej grupie w Prima Divisione drugie miejsce. Następnie w lidze zostały utworzone cztery grupy i w każdej rywalizowały cztery kluby. "Friulani" w swojej grupie zdobyli siedem punktów w sześciu meczach, tyle samo coPisa Calcio. Z każdej grupy do Serie B awansowała tylko jedna drużyna, więc do rozstrzygnięcia potrzebne było spotkanie barażowe[4]. 22 lipca 1934 roku w rozegranym w Rzymie pojedynku Udinese przegrało jednak z Pisą 3:1 i pozostało w trzeciej lidze. Spotkaniu temu towarzyszyło sporo kontrowersji, ponieważ początkowo mecz miał zostać rozegrany w Mediolanie[4]. Sytuacja ta była powodem rezygnacji prezydenta drużyny – Menazziego Morettiego[4].
W 1935 roku zmieniono nazwę rozgrywek Prima Divisione naSerie C i podzielono je na cztery grupy. "Zebrette" początkowo zajęli w Serie C trzecią pozycję, później uplasowali się natomiast na dziesiątym oraz szóstym miejscu. Kluczowym momentem byłsezon 1938/1939, kiedy to zawodnicy Udinese najpierw zwyciężyli w grupie A, po czym zapewnili sobie awans do Serie B dzięki zajęciu drugiego miejsca w jednej z grup finałowych[4].
Przez trzy lata z rzędu włoski zespół plasował się w środkowych rejonach tabeli drugiej ligi, a klubem kierował były gimnastyk – Pietro Piselli[4]. Wsezonie 1942/1943 Udinese zajęło jednak dopiero piętnaste miejsce w Serie B i miało spaść do trzeciej ligi. W latach 1944–1945 wszystkie oficjalne rozgrywki piłkarskie we Włoszech zostały zawieszone z powoduII wojny światowej[4]. Po zakończeniu wojny rozgrywki ponownie wystartowały, jednak dzięki zmianom przeprowadzonym przez Włoski Związek Piłki Nożnej Udinese pozostało w drugiej lidze[5]. Jedyna różnica polegała na tym, że Serie B nosząca już nazwę "Serie B Alta Italia" została podzielona na trzy grupy i w każdej rywalizowało po dwanaście drużyn. Następnie w nazwie rozgrywek pozbyto się członu "Alta Italia", a Udinese zakończyło zmagania w swojej grupie na jedenastym miejscu. Później przeprowadzono kolejną reformę rozgrywek i zdecydowano o likwidacji trzech grup w Serie B i utworzenie jednej, tak jak to miało miejsce w Serie A[5]. W tym celu z drugiej ligi musiały spaść łącznie 33 zespoły, po 11 z każdej grupy. Wśród tych klubów znalazło się również Udinese, któremu jedenasta lokata nie zapewniła utrzymania w Serie B. Już wsezonie 1948/1949 "Frulani" powrócili jednak do grona drugoligowców. Wcześniej Guido Cappelletto złożył rezygnację z funkcji prezydenta Udinese[5]. Jego miejsce zajął Giuseppe Bertoli – kierownik firmy Officine di Paderno mającej siedzibę na północy Udine, który spłacił długi klubu sięgające niemal dziewięciu milionów funtów[5].
Wsezonie 1949/1950 "Bianconeri" zajęli drugie miejsce w Serie B tracąc jeden punkt doSSC Napoli i po raz pierwszy w historii klubu awansowali do Serie A[5]. W swoim pierwszym meczu w najwyższej klasie rozgrywek w kraju przegrali zMilanem 6:2. W końcowej tabeli Udinese zajęło dziewiątą lokatę gromadząc 38 punktów w 35 pojedynkach. Najlepszym strzelcem zespołu był DuńczykErling Sørensen – autor 10 trafień. Później prezydent drużyny – Giuseppe Bertoli mianował na swojego następcę własnego syna – Dino Bruseschiego[5], a sam został honorowym prezesem klubu[5]. W kolejnych latach Udinese w lidze zajęło kolejno dwunaste, dziesiąte i szesnaste miejsce. Podczasrozgrywek 1954/1955 drużyna wywalczyła wicemistrzostwo Włoch[6], aLorenzo Bettini z 20 bramkami na koncie zajął drugą lokatę w klasyfikacji najlepszych strzelców. Tytuł wicemistrzowski został jednak Udinese odebrany, natomiast klub zdegradowany z powodu korupcji jakiej miał się dopuścić 31 maja 1953 roku[6]. Udinese przystąpiło więc do rozgrywek Serie B[6] i wsezonie 1955/1956 zajęło w nich pierwsze miejsce. Po powrocie do Serie A zespół uplasował się na czwartej pozycji zaMilanem,Fiorentiną iS.S. Lazio.Giuseppe Secchi wspólnie zLuisem Vinicio z Napoli zajął drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców. W kolejnym roku Udinese skończyło ligowe rozgrywki na dziewiątej pozycji, a przez kolejne trzy sezony z rzędu zajmowało w Serie A piętnaste miejsce.
Podczas rozgrywek Serie A1961/1962 "Friulani" zajęli w tabeli ostatnią pozycję i spadli do drugiej ligi. W niej także radzili sobie nie najlepiej i już wsezonie 1963/1964 zajmując dziewiętnaste miejsce w tabeli spadli do Serie C[6]. Udinese było blisko powrotu do Serie B podczasrozgrywek 1965/1966, jednak w swojej grupie zajęło drugą lokatę zaSavoną[6]. Z roku na rok klub zajmował w ligowej tabeli coraz niższe pozycję, jednak nigdy nie uplasował się na gorszym miejscu niż dziesiąte. Następnie przez cztery lata z rzędu Udinese zajmowało lokatę w pierwszej trójce swojej grupy, po czym zakończyło ligowe rozgrywki na siódmej pozycji. Wsezonie 1976/1977 Udinese uplasowało się na drugim miejscu tracąc cztery punkty doCremonese[6]. Przełomowy dla ekipy "Zebrette" byłsezon 1977/1978. Zespół wreszcie zwyciężył w grupie A Serie C i powrócił do drugiej ligi[7]. Oprócz tego wywalczyłPuchar Serie C pokonując w meczu finałowymRegginę[7], a także zdobyłPuchar Anglo-Włoski wygrywając zBath City[7]. Już w pierwszym roku po awansie do Serie B Udinese zajęło w lidze pierwsze miejsce i po ponad dwóch dekadach powróciło do pierwszej ligi[7].
Sezon 1979/1980 Udinese zakończyło na piętnastym miejscu w końcowej tabeli Serie A. Zostało także zwycięzcąPucharu Mitropa pokonując w grupie trzy drużyny –NK Čelik Zenica,Rudá Hvězda Cheb orazDebreczyn VSC[7]. W kolejnych latach włoski klub nie miał problemów z utrzymaniem się w pierwszej lidze i plasował się w środkowych rejonach tabeli. W tym czasie o sile Udinese stanowił między innymi BrazylijczykZico[8], który w sezonie1983/1984 strzelił 19 goli w 24 pojedynkach Serie A i pomógł Udinese w zajęciu dziewiątego miejsca w Serie A. Pod koniecrozgrywek 1985/1986 zespół został posądzony o korupcję[9] i władze ligi 28 lipca podjęły decyzję o degradacji Udinese do Serie B[9]. Działacze klubu odwołali się od tego wyroku i karę zmieniono[9]. Udinese pozostało w pierwszej lidze, jednakrozgrywki 1986/1987 rozpoczęło z dziewięcioma punktami na minusie[9]. "Friulani" zajęli w końcowej tabeli ostatnią lokatę i spadli do Serie B. Dziewięć punktów odebranych im na początku sezonu pozwoliłoby im na utrzymanie się w pierwszej lidze[9]. Następnie prezesGiampaolo Pozzo mianował nowym treneremMassimo Giacomini, jednak ten został zwolniony już 11 października[9]. Rolę szkoleniowca przejął tymczasowoMarino Lombardo i prowadził Udinese do czasu zatrudnieniaBory Milutinovica[9]. Serb w klubie pracował jednak też bardzo krótko i został zastąpiony przezNedo Sonettiego[9]. Nowy szkoleniowiec miał wprowadzić Udinese do Serie A, jednak ostatecznie zajął w drugiej lidze dziesiąte miejsce. Następnie drużyna została bardzo przebudowana, naStadio Friuli przybyli między innymi tacy zawodnicy jakGiuseppe Minaudo,Angelo Orlando,Settimio Lucci,Antonio Paganin,Claudio Garella orazMarco Branca[9]. Wsezonie 1988/1989 "Friulani" zajęli ostatecznie trzecią lokatę w tabeli i udało im się powrócić do Serie A[9].
Oliver Bierhoff – jeden z najlepszych strzelców w historii Udinese
Do Udinese zostali kupieni między innymi dwaj Argentyńczycy –Abel Balbo iRoberto Néstor Sensini oraz HiszpanRicardo Gallego grający wcześniej wRealu Madryt[9]. Spodziewane się sukcesy nie zostały jednak osiągnięte[9], a prezes Pozzo zwolnił ze stanowiska trenera Sonettiego i nowym szkoleniowcem zespołu zostałRino Marchesi[9]. Wsezonie 1990/1991 klubowi zostały odjęte cztery punkty za rozmowę z prezydentemS.S. Lazio –Gianmarco Callerim w przededniu meczu pomiędzy tymi dwoma zespołami (Udinese zostało posądzone o próbę przekupienia Calleriego)[9]. Początki lat 90. to dla Udinese ciągłe spadki do drugiej ligi i powroty do Serie A oraz częste zmiany trenerów. Działo się tak dosezonu 1995/1996, kiedy to drużyna wywalczyła sobie pewne miejsce w gronie pierwszoligowców już na dłuższy odcinek czasu[10].Rozgrywki 1996/1997 Udinese prowadzone już przezAlberto Zaccheroniego zakończyło na piątym miejscu i zapewniło sobie prawo gry wPucharze UEFA, w kolejnym sezonie w końcowej tabeli Serie A "Zebrette" dali się natomiast wyprzedzić tylkoJuventusowi iInterowi. Trzecia lokata była w dużym stopniu zasługą NiemcaOlivera Bierhoffa, który zdobywając 27 goli został najlepszym strzelcem ligi. Następnie trenerami klubu byli kolejnoFrancesco Guidolin iLuigi De Canio, jednak żaden nie zagościł na Stadio Friuli na dłużej[10].
W marcu 2001 roku nowym szkoleniowcem Udinese został wybranyLuciano Spalletti, któremu udało się zapewnić klubowi utrzymanie w Serie A w przedostatniej kolejce sezonu[10]. W tym samym sezonie zespół wygrał równieżPuchar Intertoto[10]. Następnie trenerami Udinese byli kolejnoRoy Hodgson iGiampiero Ventura, jednak jeszcze w 2002 roku na stanowisko szkoleniowca powrócił Spalletti[10]. Pod jego wodzą drużyna zajęła w lidze szóste miejsce dające możliwość gry w Pucharze UEFA. Z niego Udinese zostało jednak wyeliminowane już w drugiej rundzie, kiedy to w dwumeczu okazało się gorsze odAustrii Salzburg. Latem 2004 roku do klubu został kupionyAntonio Di Natale, który z czasem stał się kapitanem Udinese i jednym z jego najlepszych strzelców w historii. Wsezonie 2004/2005 zespół niespodziewanie zajął w Serie A czwarte miejsce i po raz pierwszy zapewnił sobie prawo startu wLidze Mistrzów[10]. Po zakończeniu tego sezonu Luciano Spalletti odszedł z klubu i rozpoczął pracę trenerską wRomie. W rundzie eliminacyjnej Champions League "Bianconeri" wyeliminowaliSporting CP, jednak następnie zajęli trzecie miejsce w swojej grupie. Dzięki temu klub rozpoczął rywalizację w Pucharze UEFA[10]. W 1/16 finału Udinese pokonało w dwumeczuRC Lens, jednak w kolejnej rundzie zostało wyeliminowane przezLewski Sofia. W lidze "Zebrette" uplasowali się dopiero na dziesiątej pozycji, a to samo miejsce zajęli także w kolejnym sezonie.
Punktem zwrotnym było lato 2007 roku[10]. Wówczas włodarze Udinese wybrali na nowego treneraPasquale Marino oraz zakupili do drużyny takich graczy jakFabio Quagliarella iGökhan İnler[10]. W pierwszym spotkaniusezonu 2007/2008 Udinese niespodziewanie zremisowało na wyjeździe z obrońcą mistrzowskiego tytułu –Interem[10]. Już w drugiej kolejce "Friulani" przegrali jednak na własnym boisku 0:5 zSSC Napoli[10], by w trzeciej kolejce zwyciężyć naStadio Olimpico di Torino 1:0 zJuventusem. W dalszej części sezonu Udinese radziło sobie nadspodziewanie dobrze, trener Marino zmienił styl gry z 3-4-3 na 4-3-3 i przed końcem rozgrywek drużyna zajmowała w tabeli czwarte miejsce dające możliwość gry w eliminacjach Champions League. W ostatnich kolejkach zespół nie wytrzymał jednak tego tempa i ostatecznie uplasował się na siódmej pozycji w Serie A.
Na początkurozgrywek 2008/2009 na konferencji prasowej zaprezentowano nowe stroje Udinese oraz nową stronę internetową klubu. Bezwzględną nowością we włoskim futbolu został jednak dostępny na całym świecie kanał telewizyjny "Udinese Channel" w pełni poświęcony "Friulanim". Początek sezonu był dla Udinese całkiem udany i klub od razu włączył się do rywalizacji o miejsce gwarantujące udział w europejskich pucharach. Następnie drużyna znalazła się jednak w kryzysie i od dziesiątej do dwudziestej kolejki nie wygrała żadnego spotkania. Klub zwyciężył dopiero 28 stycznia zJuventusem i od tego momentu radził już sobie o wiele lepiej. W Pucharze UEFA Udinese najpierw wyeliminowało po rzutach karnychBorussię Dortmund, a następnie zajęło pierwszą lokatę w swojej grupie. W 1/16 finału "Friulani" trafili naLech Poznań, z którym wygrali w dwumeczu 4:3. W kolejnej rundzie wyeliminowaliZenit Petersburg wygrywając 2:0 i przegrywając 0:1. Zespół Udinese z Pucharu UEFA został wyeliminowany w ćwierćfinale przezWerder Brema, z którym na wyjeździe przegrał 1:3, a u siebie zremisował 3:3. W rozgrywkach Serie A Udinese zajęło siódme miejsce i nie zakwalifikowało się do europejskich pucharów. W ostatnim meczu sezonu pokonało 6:2Cagliari Calcio. 1 czerwca 2009 roku najlepszy strzelec drużyny w sezonie 2008/2009 – Fabio Quagliarella odszedł doSSC Napoli[11].
22 grudnia 2009 roku zwolnionoPasquale Marino ze stanowiska trenera i nowym szkoleniowcem klubu zostałGianni De Biasi[12]. Udinese wciąż znajdowało się jednak w dolnej części tabeli i 21 lutego 2010 roku Marino powrócił na stanowisko trenera zespołu[13]. Udinese w końcowej tabeli sezonu2009/2010 zajęło 15. pozycję.Antonio Di Natale strzelając 29 goli w 35 występach został królem strzelców rozgrywek[14]. Po sezonie nowym trenerem Udinese zostałFrancesco Guidolin pracujący poprzednio wParmie, do której trafiłPasquale Marino[15].
Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Obecnie Udinese Calcio rozgrywa domowe mecze naStadio Friuli. Obiekt był budowany od 1971 roku i oddany do użytku w 1976 roku[17]. Inauguracja miała miejsce 26 września podczas pojedynku Udinese iSeregno[17]. Stadion mieści się w Rizzi, cztery kilometry od centrum Udine, jest położony blisko obwodnicy i autostrady A23. Może pomieścić 41 652 widzów[17], a wymiary boiska piłkarskiego to 105 × 68 metrów[17]. Na stadionie uprawa się również inne sporty –szermierkę,gimnastykę,sztuki walki orazlekkoatletykę, natomiast pod trybunami znajduje się równieżsiłownia. Stadio Friuli było jedną z arenMistrzostw Świata 1990[17]. W 2005 roku UEFA wyraziła zgodę na rozgrywanie na tym obiekcie meczów Ligi Mistrzów. 10 września 2008 roku na stadionie rozegrano meczeliminacji do Mistrzostw Świata 2010 pomiędzyreprezentacją Włoch orazGruzją. Na stadionie organizowane są również koncerty – regularnie występują tuLuciano Ligabue iVasco Rossi, a latem 2007 roku na Stadio Friuli zagrał zespółRed Hot Chili Peppers. W lipcu 2009 roku stadion będzie natomiast miejscem koncertuMadonny odbywającej swojąósmą trasę koncertową. Wcześniej Udinese rozgrywało swoje mecze naStadio Moretti[17].
Najważniejsze grupy kibicowskie w klubie to "Hooligans Teddy Boys", "Friulani Al Seguito" i "Nord Kaos"[18]. Fani zespołu wyznają poglądy prawicowe[19]. Swojego czasu protestowali przeciwko sprowadzeniu na Stadio Friuli izraelskiego piłkarza[19].
Zgody
Vicenza – zgoda między kibicami obu drużyn trwa już od wielu lat[20].
Siena – przyjaźń ta rozpoczęła się w 2005 roku, zgodę z Udinese mają jednak tylko dwa fankluby Sieny[21].
UC Sampdoria – konflikt między tymi klubami rozpoczął się na początku lat 80., kiedy to Sampdoria włączyła się do rywalizacji o miejsca gwarantujące udział w europejskich pucharach[20].
Bologna FC – przyjaźń między tymi drużynami przerodziła się w konflikt, kiedy to Bologna zapewniła sobie zwycięstwo nad Udinese dzięki golowi strzelonemu ręką[20].
SSC Napoli – rywalizacja między tymi klubami trwała już od wielu lat, a pogłębiła się wraz z powrotem Napoli do Serie A w 2007 roku[20].
Juventus F.C. – kibice "Friulanich" wspólnie z wieloma innymi włoskimi drużynami darzą Juventus nienawiścią[20].
Vincenzo Iaquinta strzelił dla Udinese 58 goli w 176 ligowych spotkaniachMartin Jørgensen przez siedem lat gry dla Udinese wystąpił w 201 meczach Serie AMarek Jankulovski po trzech sezonach spędzonych w Udinese odszedł do MilanuMarek Koźmiński zanotował dla Udinese prawie 100 ligowych występów
