 Replika pierwszej strony „Trybuny Ludu” z14 grudnia1981: dzień po wprowadzeniustanu wojennego | |||
| Częstotliwość | |||
|---|---|---|---|
| Państwo | |||
| Adres | pl. Starynkiewicza 7/9 | ||
| Wydawca | Robotnicza Spółdzielnia Wydawnicza „Prasa” | ||
| Organ prasowy | Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej | ||
| Język | polski | ||
| Pierwszy numer | 16 grudnia 1948 | ||
| Ostatni numer | 28 stycznia 1990 | ||
| Redaktor naczelny | Jerzy Majka | ||
| Stali współpracownicy | |||
| Średni nakład | 1 500 000 egz. | ||
| OCLC | |||
| |||
Trybuna Ludu – dziennik społeczno-polityczny wydawany w Warszawie w latach 1948–1990, organ prasowyKomitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej o jednym z największych nakładów w Polsce – ok. 1,5 mln egz. w połowielat 70.[1] (większy nakład miewała tylko „Trybuna Robotnicza”, wychodząca naGórnym Śląsku i w zachodniejMałopolsce).
Gazeta miała siedzibę przypl. Starynkiewicza 7/9 wWarszawie[2].
Powstała z połączenia dwóch gazet: „Głosu Ludu”, organuPPR, oraz „Robotnika”, organuPPS[3]. Zaczęto ją wydawać w 1948 jako oficjalny organKCPZPR. Jej pierwszy numer ukazał się16 grudnia[4] w czasie kongresu zjednoczeniowego PPS i PPR, w wyniku którego powstałaPolska Zjednoczona Partia Robotnicza. Nakład „Trybuny Ludu” w 1949 wynosił ok. 250 000 egzemplarzy („Trybuny Robotniczej” w tym czasie ok. 500 000 egz.).
Gazeta była w pełni podporządkowana PZPR. Traktowała kolejnych I sekretarzy PZPR całkowicie bezkrytycznie i była główną tubą propagandy partii. Znaczenie gazety spadło nieznacznie od lat 70. XX wieku, kiedy główną rolę propagandy PRL przejęłaTelewizja Polska.
Do zadań „Trybuny Ludu” należało:
„Trybuna Ludu” patronowała od 1949 wraz zczechosłowacką gazetą „Rudé právo” ienerdowską „Neues Deutschland” kolarskiemuWyścigowi Pokoju[5].
WWarszawie od 1972 organizowała doroczne „Święto Trybuny Ludu”.
W czasie ostatniego zjazduPZPR gazeta 28 stycznia 1990 po raz ostatni ukazała się pod swoim tytułem. Następnego dnia doraźnie zmieniła tytuł na „Trybuna Kongresowa”, jej redaktorem naczelnym zaś zostałMarek Siwiec. Po przemianach demokratycznych w Polsce (1989) i likwidacji PZPR gazetę w 1990 oficjalnie zlikwidowano. Jednocześnie zaczęła się ukazywać „Trybuna”, która nie była formalnie organem żadnej partii (wydawana przez prywatną spółkę AdNovum) i uchodziła za nieoficjalny dziennik polskiejlewicy postkomunistycznej. Obecnie do tradycji pisma odwołuje się „Dziennik Trybuna”.
Osobny artykuł:Cenzura w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.WPRL informacje zawarte w gazecie, jak również publikowane na temat czasopisma podlegałycenzurze prewencyjnej. Dodatkowo nie można było w innych mediach krytycznie komentować informacji opublikowanych w „Trybunie Ludu” lub wdawać się z nimi w polemikę. Wszelkie krytyczne i polemiczne materiały cenzura eliminowała przed wydrukowaniem. Zalecenia cenzorskie zanotowałTomasz Strzyżewski, który w swojej książce opeerelowskiej cenzurze opublikował notkę informacyjną z 1975 rokuGłównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Wytyczne dla cenzorów głosiły: „Nie należy dopuszczać do żadnych polemik z materiałami opublikowanymi na łamach »Trybuny Ludu« i »Nowych Dróg«. Treść tego zapisu nie może być przekazywana redakcjom”[6].
