 The Animals ok. 1964 r. | |
| Rok założenia | |
|---|---|
| Rok rozwiązania | |
| Pochodzenie | |
| Gatunek | |
| Aktywność | styczeń 1963- wrzesień 1966 |
| Powiązania | Alan Price R & B Combo,Eric Burdon & The Animals,Alan Price Set,War |
| Byli członkowie | |
| Eric Burdon,Alan Price,Hilton Valentine,Chas Chandler,John Steel,Mickey Gallagher,Dave Rowberry,Barry Jenkins | |
The Animals – brytyjski zespółrockowy, jeden z najważniejszych zespołów tzw.brytyjskiej inwazji[1].
Grupa powstała w 1957 z inicjatywy wokalisty i muzyka Alana Price’a[2]. Posługiwała się nazwami: The Pagans czy The Alan Price Combo, aż do ostatecznej zmiany na The Animals w 1963[2]. Od 1962 zespół tworzyli, poza Price’em: wokalistaEric Burdon, gitarzystaHilton Valentine, basistaChas Chandler i perkusistaJohn Steel[2]. Zespół grał przede wszystkimrhythm and blues, później takżerock psychodeliczny (cechy psychodeliczne – długie i powtarzaneriffy gitarowe oraz wibrujące pasażeorganowe – występowały jednak już we wczesnej twórczości grupy).
Formacja na początku działalności występowała m.in. w klubach „Downbeat” czy „Club a Go-Go” w Newcastle[2]. W grudniu 1963 muzycy zagrali wspólny koncert zSonnym Boyem Williamsonem, który wiele lat później został wydany w formie albumu koncertowego pt.the Animals and Sonny Boy Williamson, Newcastle-Upon-Tyne, December 1963 (1977)[2]. W 1964 członkowie grupy przenieśli się do Londynu, gdzie podpisali kontrakt płytowy z wytwórniąColumbia Records[2]. W tym okresie nagrali wielecoverów, m.in. własną interpretację standardufolkowego „Dom wschodzącego Słońca” – „The House of the Rising Sun”, która zdobyła międzynarodowe uznanie[2]. Z mniejszym powodzeniem lansowali własne piosenki[2]. Zagrali także w kilku filmach muzycznych, m.in.Pop Gear (1965) iGo Go Big Beat! (1965)[2]. W listopadzie 1965 zespół zagrał koncert wWarszawie[2].
Grupa cierpiała na typowy dla rockowego świata syndrom konfliktu indywidualności, a wokalistaEric Burdon, organistaAlan Price czy gitarzystaHilton Valentine często reprezentowali różne idee muzyczne. Sytuacja taka prowadziła do ciągłego napięcia w grupie, a w konsekwencji do zmian personalnych (w 1965 odszedł Price, którego miejsce zajął Dave Rowberry, a w 1966 za Steela do składu wszedł Barry Jenkins) i ostatecznego rozpadu grupy latem 1966[2].
Zespół próbował reanimować Burdon, tworząc po przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych w 1967 zespół Eric Burdon and the New Animals, w którym początkowo grali: Jenkins, John Weider, Tom Parker, Danny McCulloch[2]. Formacja przetrwała prawie dwa lata i w tym czasie muzycy nagrali kilka albumów, w tym debiutanckiEric Is Here (1967), wydany wyłącznie w USA, a w Wielkiej Brytanii promowany jedynie singlem „Help Me Girl”[2]. W 1968 wydali trzy albumy:The Twain Shall Meet, na którym umieścili m.in. przeboje „Monterey” i „Sky Pilot”, orazEvery One of Us iLove Is[2]. W zespole często dochodziło do roszad (w 1967 za Parkera do składu wszedł Vig Briggs, a w 1968 miejsce McCullocha i Briggsa zajęli Zoot Money i Andy Summers), aż doszło do ostatecznego rozpadu zespołu w grudniu 1968[2]. Po tym przedsięwzięciu Burdon utworzył grupęThe War. Inni muzycy związani z grupą albo rozpoczęli karierę solową, albo wtopili się w rockowy pejzaż, dołączając do innych grup.
Ostatnim epizodem w działalności grupy było ponowne połączenie się w oryginalnym składzie w 1976 i nagranie albumuBefore We Were So Rudely Interrupted (1977), oraz w 1983, kiedy to nagrali płyty:Ark (1983) iRip to the Shreds (Greatest Hits Live) (1984)[2].
W 1994 zespół został wprowadzony doRock and Roll Hall of Fame[3].
