Teoria relacji z obiektem – grupa teorii traktujących o rozwojurelacji między obiektem (zazwyczaj matką) a dzieckiem. Część teorii relacji z obiektem akcentuje kluczową rolę fantazji dziecka (Melanie Klein,psychoanaliza brytyjska) w konstytuowaniu się i przechodzeniu kolejnych stadiów relacji z obiektem. W innych natomiast teoriach (William Ronald Dodds Fairbairn), odnajdujemy większe zaabsorbowanie rzeczywistymi aniżeli wyobrażeniowymi zdarzeniami.
Obiekt jest celem dla kształtującego się popędu, a odpowiednia relacja umożliwia rozwój aparatu psychicznego. Pierwotnym obiektem jest pierś matki z uwagi na to, że jako pierwsza zaspokaja potrzebę głodu i popęd. W wyobraźni dziecka może istnieć kilka wyobrażeńself, jak iobiektu. Wyobrażenia te mogą być nawet sprzeczne ze sobą. W celu osiągnięcia odpowiedniej spójności dziecko stosuje rozmaitemechanizmy obronne, np.rozszczepienie,idealizacja i inne.
Przedstawicielami teorii relacji z obiektem byliMelanie Klein iDonald Winnicott w Wielkiej Brytanii orazMargaret Mahler wStanach Zjednoczonych. Do innych autorów działających w ramach tej koncepcji zalicza się między innymiOtto Kernberg,Erik Erikson,Harry Sullivan iWilliam Ronald Fairbairn.