Telewizja polega na przetworzeniu obrazu i dźwięku na sygnałelektroniczny i przesłaniu go za pomocąfal radiowych. Dziedzina zajmująca się rejestracją nagrań telewizyjnych towideo. Telewizję wprowadzono do powszechnego użytku poII wojnie światowej i ze względu na prymitywną elektronikę (braktranzystorów iukładów scalonych) stosowano wtedy najprostsze metody. Obraz był kodowanyanalogowo za pomocąmodulacji jednowstęgowej, początkowo bez kolorów, a dźwięk wmodulacji częstotliwości, monofonicznie, w sposób znany z radia FM (większośćtelewizorów mogła odbierać radio a nawet podsłuchiwaćtelefony NMT). Źródłem obrazu byłakamera telewizyjna działająca na zasadzie skanowania linii ułożonych poziomo, na warstwie materiału światłoczułego wlampie analizującej. Początkowo obraz nadawano głównie na żywo a do zapisu nagrań służyłotelekino, używającetaśmy filmowej. Przełomowym wynalazkiem byłmagnetowid, który zapewniał lepszą jakość obrazu. Nagrywał on obraz na taśmie magnetycznej dzięki rozwiązaniu zapewniającemu odpowiednio szerokiepasmo przenoszenia. Każdy półobraz nagrywano wirującągłowicą na oddzielnej, ukośnej ścieżce, dzięki czemu głowica mogła poruszać się bardzo szybko względem taśmy. Magnetowidy, będąc w latach 70. XX wieku jedynymi urządzeniami nagrywającymi szerokie pasmo (kilka MHz), odegrały potem ważną rolę w rozwoju innego wynalazku,płyty kompaktowej, umożliwiającej rejestrację dźwiękucyfrowego.
Urządzeniami do odbioru telewizji sątelewizory, które dawniej działały jak odwrócona stacja telewizyjna: demodulowały sygnał radiowy i skanowały poziome linie naluminoforzelampy kineskopowej, bombardując goelektronami w ilości proporcjonalnej do poziomu sygnału i wytwarzając zmiany światła odpowiadające obrazowi ze studia telewizyjnego. Tak działająca telewizja bardzo różniła się odfilmu, mając w zasadzie jedną cechę wspólną: obie techniki wykorzystują określonączęstotliwośćklatek, żeby zapisać animację. Telewizja, ze względówzdrowotnych (migotanie obrazu), stosuje większą częstotliwość ramki dzięki temu, że kolejne klatki są przeplatane, tak iż poszczególne linie z dwóch kolejnych klatek obrazu są rysowane na zmianę. Widz widzi (w telewizjiPAL) 50 „obrazów” na sekundę składających się z 576 linii, chociaż nadawana jest tylko połowa danych. Kolejne rozwiązania zostały potem zastosowane w kolorze. Był on nadawany napodnośnej wewnątrz normalnego pasma obrazu, jako sygnał różnicowy koloru czerwonego lub niebieskiego, albo obu zależnie od systemu kodowania koloru (trzy systemy NTSC, PAL i SECAM różniły się detalami takimi jak sposób modulacji czy obecność linii opóźniającej).
Po rozwinięciu techniki cyfrowej najpierw zastosowano w telewizji cyfrowy dźwięk (NICAM, 10bitADPCM, 32 kHz), a po opracowaniu wydajnych technik cyfrowego wideo (MPEG) zastąpiono analogową telewizjęmultipleksami cyfrowymi, w których jeden kanał telewizyjny może przenosić wiele stacji naraz. Jednocześnie popularność telewizji zaczęła spadać (w drugiej dekadzie XXI wieku odnotowano w Polsce 700 000 domów bez telewizora) z powodu rozpowszechnieniamultimediów.
Telewizor analogowy był urządzeniem zdolnym wyświetlić 288 linii (w systemie PAL/SECAM) i 50 Hz, z przeplotem dającym efekt dwukrotnie większejrozdzielczości, ale pogarszającym jakość. Przy pasmie sygnału 5 MHz, maksymalna rozdzielczość w poziomie wynosiła około 500pikseli – w praktyce mniej ze względu na zakłócenia pochodzące od kolorów oraz tzw. „overscan”, czyli zjawisko wyjeżdżania obrazu poza obszar ekranu, spowodowane m.in. kształtem kineskopów, które nie były idealnie prostokątne. Taki obraz nie nadawał się dokomputerów, które do wygodnej pracy wymagają wyświetlenia całej linii tekstu, czyli zgodnie z regułami składu publikacji co najmniej 60 znaków.Komputery osobiste z lat 80. wyświetlały 80 znaków, ale na specjalnych monitorach, które były droższe od telewizorów. Obraz był monochromatyczny, a komputer wydzielał prymitywne dźwięki, co dyskwalifikowało go w dziedzinierozrywki. Dlatego w domach stosowano inne komputery, które oferowały już w latach 80. ładny dźwięk i kolor, czyli namiastkęmultimediów, ale na telewizorze – czyli nie nadawały się do pracy. Pewien postęp w tej dziedzinie oferowały komputeryAmiga (na których można było tworzyć muzykę, animacje i grafikę, czyli multimedia) oraz późniejsze modeleApple. Granice między filmem, telewizją a komputerami udało się zatrzeć dopiero po wprowadzeniu techniki cyfrowej iHDTV na początku XXI wieku.
Pierwsza transmisja telewizyjna odbyła się w 1926 roku wLondynie. Była to transmisja twarzy 40 naukowców zRoyal Institution. W dniu 3 lipca 1928 roku w Londynie odbyła się transmisjatelewizyjna w kolorze[1][2]. Twórcą obu wynalazków byłJohn Logie Baird. Prawdziwą popularność telewizja uzyskała poII wojnie światowej. Według danych szwajcarskiego departamentu poczty w 1960 r. było na świecie zarejestrowanych ok. 86 mln odbiorników telewizyjnych[3]. W 1989 roku w Japonii uruchomiono pierwszą na świecie telewizję wysokiej rozdzielczości (HDTV) pod nazwami MUSE oraz Hi-Vision.
Za telewizję międzynarodową uznaje się taką, która na mocy odpowiednich koncesji nadaje program na terytorium wielu państw. Telewizja międzynarodowa nadaje jednorodny program, dostępny jednocześnie we wszystkich krajach, które znajdują się w zasięgu jej odbioru. Najczęściej językiem podstawowym jestjęzyk angielski np. w stacjach takich jakBBC czyCNN. Jednak wiele telewizji międzynarodowych nadaje swój program nawet w kilkunastu językach narodowych. Na przykład stworzona weFrancji stacjaEurosport – to nadawany w 20 językach ogólnoeuropejski kanał sportowy, docierający do ponad 200 milionów widzów w 59 państwachEuropy iAfryki Północnej. Stacje tego typu posiadają swoje ośrodki w różnych krajach i na kontynentach. Na przykład główna siedziba CNN znajduje się wAtlancie, ale stacja ma również ośrodki wNowym Jorku,Londynie,Hongkongu oraz wielu innych miastach. Z koleiAl Jazeera English (pierwsza globalna angielskojęzyczna telewizja zBliskiego Wschodu) nadaje rotacyjnie z czterech centrów zlokalizowanych w:Kuala Lumpur,Doha, Londynie iWaszyngtonie w zależności od pory dnia. Program telewizji międzynarodowej ma charakter ponadlokalny, uniwersalny, mogący zainteresować widzów mieszkających w różnych krajach i kulturach. Do najbardziej znanych telewizji międzynarodowych należą:BBC News,CNN,Al Jazeera,National Geographic,Disney International Television,Fashion TV,Eurosport,ESPN Classic[4].
W związku z rosnącą rolą telewizji w życiu współczesnych rodzin i społeczeństwa coraz więcej ustawodawców, naukowców i rodziców sprzeciwia się bezkrytycznej akceptacji telewizji jako środka masowego przekazu. Narodowy Instytut Mediów i Rodziny (organizacja pozarządowa wUSA) wskazuje, że amerykańskie dzieci oglądają telewizję średnio 15 godzin w tygodniu, co negatywnie wpływa na ich edukację i dorastanie. W 1991 rządSzwecji wprowadził całkowity zakaz emitowania reklam skierowanych do dzieci poniżej 12. roku życia.
Badania wNowej Zelandii obejmujące 1000 osób (dzieci i młodzież do 26. roku życia) dowiodły, że „oglądanie telewizji w dzieciństwie i okresie dojrzewania wiąże się ze słabymi osiągnięciami edukacyjnymi w okresie do 26. roku życia”. Innymi słowy, im więcej dziecko ogląda telewizję, tym mniej prawdopodobne jest, że ukończy szkołę i podejmie studia.
WIslandii czas nadawania telewizji był ograniczony do 1984 – w tym okresie żadne programy nie były emitowane wczwartki lub podczas całego lipca.
Krytycy telewizji wskazują na jej wybiórczość, brak rzeczywistegopluralizmu idei (wynikający z wysokich kosztów, jakie trzeba ponieść, by założyć i prowadzić stację), schlebianie niskim gustom, niszczenieasertywności i oddziaływanie na zanikwięzi społecznych. Zachęcają do ograniczenia oglądania telewizji i uświadamiają wpływ, jaki ma (m.in. w postacireklam) naspołeczeństwo, zwłaszcza na dzieci.
Ośrodek Badania Opinii Publicznej doniósł w 1999 r., że 49% polskich dzieci ma telewizor w pokoju w którym się uczy, 37% tam gdzie śpi, a 14% tam gdzie spożywa posiłki.
WDziennikach pisarkiMarii Dąbrowskiej można znaleźć interesujące uwagi dotyczące jej stosunku do telewizji. Pod datą 22 sierpnia1956 środa zanotowała: „Anna przywiozła mi bukiet cudownych róż [...] Otrzymawszyhonorarium za drugi tomWójta wolborskiego kupiła telewizor. Mnie ta wiadomość czegoś spiorunowała. Nie tak dlatego, że to chyba ostatnia rzecz, którą pragnęłabym mieć w domu; ale zrobiło mi się jakoś przykro zaAnnę, że gdy zarobi więcej pieniędzy, nigdy nie przyjdzie jej do głowy, aby to włożyć w utrzymanie domu i mnie w tym ulżyć [...]”[5].
Zaś pod datą 3 września 1956 PoniedziałekMaria Dąbrowska w swychDziennikach zapisała: „DlaAnny i Tulci[6] ten telewizor to takie szczęście, że muszę się do tego przyzwyczaić, choćby dla świętego spokoju w domu. A może sama w tym zagustuję i będę się rwała, żeby oglądać te obrazki (choć już w dzieciństwie nie lubiłam tzw. »magicznej latarni«)”[7].
