Ten artykuł dotyczy polskiego duchownego, naukowca, pedagoga. Zobacz też:inne osoby o tym nazwisku. | |||
| Państwo działania | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 26 grudnia 1851 | ||
| Data i miejsce śmierci | 17 grudnia 1939 | ||
| Profesor nauk teologicznych[1] | |||
| Specjalność: Prawo kanoniczne | |||
| Alma Mater | |||
| Doktorat | 1879 – filozofia | ||
| 2. doktorat | 1889 – teologia | ||
| Habilitacja | 1891 – prawo kanoniczne | ||
| Profesura | 1891 | ||
| Dziekan | |||
| Wydział | Wydział Teologiczny UJ | ||
| Okres zatrudn. | 1895–1897, 1904–1905, 1907–1908, 1913–1914 | ||
| Rektor[2] | |||
| Uczelnia | |||
| Okres spraw. | 1902–1903 | ||
| Poprzednik | |||
| Następca | |||
| Odznaczenia | |||
 | |||
| |||
.jpg)
Tadeusz Gromnicki (ur.26 grudnia1851 wKopyczyńcach, zm.17 grudnia1939 wKrakowie) – polski naukowiec i duchowny, ksiądzkanonik, doktor filozofii, profesor teologii, historyk kościoła i prawa kanonicznego,rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1902–1903.
Urodził się 26 grudnia 1851 wKopyczyńcach[3] jako syn Antoniego Gromnickiego (oficjał wGalicyjskiej Kasie Oszczędności) oraz Tekli z domu Soleckiej herbu Ostoja. Pochodził ze szlacheckiegorodu Gromnickich z Omelan, pieczętującego sięherbem Prawdzic. KuzynStanisława Gromnickiego, proboszcza wBuczaczu. Ukończył gimnazjum we Lwowie igimnazjum w Brzeżanach (jako eksternista w 1875[4]). Następnie wstąpił do Seminarium we Lwowie i rozpoczął studia na Wydziale TeologiiUniwersytetu Lwowskiego. Po ukończeniu studiów, został w 1874 wyświęcony na księdza.
Podjął pracę w duszpasterstwie wKulikowie, a następnie weLwowie, gdzie przez sześć lat uczył religii w szkole miejskiej oraz studiował filozofię na Uniwersytecie Lwowskim. W 1879 ukończył studia na Wydziale Filozofii ze stopniem doktora. W 1880 podjął pracę na stanowiskuadiunkta Wydziału Teologicznego Uniwersytetu we Lwowie, aby po czterech latach zostać mianowanym profesorem nadzwyczajnym i objąć katedrę Wydziału Teologicznego naUniwersytecie Jagiellońskim wKrakowie. W 1889 uzyskał stopień doktora teologii naPapieskim Uniwersytecie Gregoriańskim wRzymie, a dwa lata później stopieńprofesora zwyczajnegoprawa kanonicznego.
Pięciokrotnie piastował funkcjędziekanaWydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego; w latach: 1895–1897, 1904–1905, 1907–1908, 1913–1914. W 1902 został obranyrektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego i tym samym był posłem wiralnym naSejmie Krajowym.
Był wieloletnim współpracownikiemAkademii Umiejętności. Dodatkowo pełnił funkcję sędziego pro- i synodalnego wkuriidiecezji krakowskiej. W 1919 mianowany przez papieżaBenedykta XVprałatem domowym papieskim. W 1921 uhonorowany został godnościąkanonika w tzw. kanonii uniwersyteckiej w katedrze krakowskiej. W 1923, podczassynodu diecezji krakowskiej, był przewodniczącym komisji prawniczej. W 1927 mianowany został profesorem honorowym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Zmarł 17 grudnia 1939 w Krakowie. Pochowany nacmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera PAS LD-zach-grob. Kapituły Metropolitalnej)[1].
Jego dorobek naukowy obejmuje liczne publikacje z zakresu prawa i historii[1].
