Figurka jelenia z brązu (symbol bóstwa), Alaca Hüyük, 2100-2000 p.n.e.
Sztuka hetycka – sztukaHetytów sięga początkami II tysiąclecia p.n.e. i wiąże się ściśle z kulturąludu Hattu (Protohetytów). Sztukę tę można podzielić na okresy:
wczesny – znalezione wnekropoliiAlaca Hüyük naczynia i ozdoby z metali szlachetnych, drobne figurki zbrązu igliny, tłoki pieczętne z kamienia ze scenami zeposu o Gilgameszu, okrągłe tarcze o motywach geometrycznych i zoomorficznych ;
Starego Państwa – sztuka tego okresu znana jest przede wszystkim z niewielkich rzeźb z brązu i starannie wykonanejceramiki;
Nowego Państwa – okres rozwoju monumentalnej architektury i rzeźby ;
nowohetycki – po upadku własnego imperium sztuka Hetytów rozwijała się w kilku niezależnych ośrodkach na obszarzeSyrii, gdzie wyraźnie podlegała wpływomfenickim iaramejskim.
Architektura hetycka w szczytowym okresie swego rozwoju, tj. w czasachNowego Państwa, charakteryzuje się monumentalnością, a zarazem dostosowaniem do ukształtowania terenu. Miasta lokowano na wzgórzach, otaczając je potężnymi fortyfikacjami (twierdzaHattusas – dzisiejsze Bogazköy/Bogazkale). Budynki mieszkalne dochodziły prawdopodobnie do wysokości kilku kondygnacji. Tematyką głębokich reliefów były sceny kultowe i mitologiczne. Charakterystyczne dla sztuki hetyckiej są głęboko kute reliefy naskalne. Sztukę Nowego Państwa dopełniają figurki brązowe, ceramika igliptyka.W okresienowohetyckim charakterystyczne sąortostaty przedstawiające sceny łowieckie i wyścigiwozów, a także motywy religijne. Wiele elementów sztuki Hetytów znalazło odbicie wsztuceasyryjskiej.
