 | |||
| Dane podstawowe | |||
| Państwo | |||
|---|---|---|---|
| Producent | |||
| Typ | |||
| Konstrukcja | dwusilnikowydwupłatowiec o konstrukcji metalowej ze skrzydłami krytymi płótnem | ||
| Załoga | 6 osób | ||
| Historia | |||
| Data oblotu | 24 października 1934 | ||
| Lata produkcji | 1936-1939 | ||
| Wycofanie ze służby | 1946 | ||
| Dane techniczne | |||
| Napęd | 2silniki gwiazdowe Bristol Pegasus X | ||
| Moc | 875 KM (652 kW) każdy | ||
| Wymiary | |||
| Rozpiętość | 25,91 m | ||
| Długość | 16,71 m | ||
| Wysokość | 6,63 m | ||
| Powierzchnia nośna | 135,36 m² | ||
| Masa | |||
| Własna | 5 103 kg | ||
| Startowa | 8 618 kg | ||
| Osiągi | |||
| Prędkość maks. | 266 km/h | ||
| Prędkość przelotowa | 169 km/h | ||
| Pułap | 5 640 m | ||
| Zasięg | 1 609 km | ||
| Dane operacyjne | |||
| Uzbrojenie | |||
| 3karabiny maszynowe Lewis kal. 7,7 mm bomby lotnicze lubbomby głębinowe o łącznej masie do 454 kg | |||
| Użytkownicy | |||
| Wielka Brytania,Kanada | |||
| |||
Supermarine Stranraer –brytyjskarozpoznawczałódź latająca, zaprojektowana i zbudowana w wytwórni lotniczejSupermarine.
Supermarine Stranraer został zaprojektowany według wymagań brytyjskiego Ministerstwa Lotniczego nr R.24/31 na dwusilnikową rozpoznawczą łódź latającą przez R. J. Mitchella, bardziej znanego później jako konstruktormyśliwcaSupermarine Spitfire. Pierwszyprototyp, oblatany 24 czerwca 1934 roku, otrzymał w wytwórni nazwę wcześniejszego typuSouthampton Mk V. Po oblocie prototyp został przekazany do użytkuRoyal Air Force celem przetestowania w warunkach eksploatacyjnych.
29 sierpnia 1935 roku Ministerstwo Lotnicze złożyło zamówienie na serię 17 samolotów pod nazwą zmienioną na Stranraer. Dodatkowe zamówienie na sześć kolejnych egzemplarzy zostało złożone w maju następnego roku. Samoloty seryjne były napędzanesilnikami gwiazdowymiBristol Pegasus X w miejsce silnikówBristol Pegasus III M w prototypie. Pierwsze łodzie latające dostarczono do 228 dywizjonu RAF w kwietniu 1937 roku, ostatni samolot serii zbudowano na początku 1939 roku.
W 1938 roku zakładyCanadian Vickers(inne języki) rozpoczęły licencyjną budowę Supermarine Stranraer na potrzebyRoyal Canadian Air Force. Do 1941 roku zbudowano tam 40 samolotów.
W RAF w łodzie latające Supermarine Stranraer wyposażono 4 dywizjonyCoastal Command: 201, 209, 228 i 240. Były one wciąż w linii w chwili wybuchuII wojny światowej, jednak jako przestarzałe wycofano je ze służby już na początku 1941 roku. Nieco dłużej, do października 1942 roku przetrwały w roli samolotu treningowego.
RCAF rozpoczął użytkowanie Stranraerów w końcu 1938 roku. Wyposażone w nie były dywizjony patrolowo - bombowe nr 4, 5, 6, 7 i 9. Ich służba liniowa potrwała do 1944 roku, do zakończenia II wojny światowej pełniły funkcje treningowe. Trzynaście egzemplarzy zostało sprzedane przez rządKanady dla użytkowników cywilnych, latając jeszcze do 1957 roku.
Supermarine Stranraer był, obok zaprojektowanej według tych samych założeń łodzi latającejSaro London, ostatnią dużądwupłatową łodzią latającą w służbie operacyjnej RAF. Z powodu słabych osiągów nie był lubiany przez załogi i personel naziemny.
Dwusilnikowa dwupłatowa łódź latająca konstrukcji metalowej ze skrzydłami krytymi płótnem. Napęd stanowiły silnikiBristol Pegasus X o mocy 875 KM każdy. Uzbrojenie obronne składało się z trzech ruchomychkarabinów maszynowych Lewisakal. 7,7 mm umieszczonych na stanowiskach strzeleckich na dziobie i grzbiecie kadłuba oraz ogonowym. Samolot mógł przenosić do 454 kgbomb lubbomb głębinowych.
| Samoloty myśliwskie | |
|---|---|
| Samoloty bombowe itorpedowe | |
| Samoloty rozpoznawcze iłącznikowe | |
| Samoloty iszybowce transportowe | |
| Samoloty szkolno-treningowe | |
| Samoloty doświadczalne i prototypy |
