Stary Testament powstawał w ciągu wielu wieków, najstarszym tekstem w nim zawartym jest Pieśń Debory zKsięgi Sędziów, spisana wXII w. p.n.e. Całykan[1]on Starego Testamentu został ustalony pod koniecI w. n.e. Znanych jest kilka teorii co do wyboru ksiąg kanonicznych – uważa się np., że do kanonu weszły tylko te teksty, w których powstaniu dopatrywano się interwencji (natchnienia)Boga. Długotrwały proces formowania kanonu ST rozpoczął się w622 p.n.e., kiedykrólJozjasz wprowadził reformęreligijną.
Istnieje wiele opinii na temat momentu ostatecznego ukształtowania się kanonu hebrajskiego. Przyjmuje się, że nastąpiło to pomiędzyII w. p.n.e. aII w. n.e. Po ustaleniu kanonu hebrajskiego działalność rozpoczęliMasoreci, którzy bardzo dokładnie kopiowali księgi – dzięki temu dysponujemy dzisiajhebrajskimi tekstami, które są identyczne z tymi, których używano w czasachChrystusa. Tanach został napisany głównie w biblijnymhebrajskim, a niektóre części (zwłaszczaKsięga Daniela iKsięga Ezdrasza) w biblijnymaramejskim.
Chrześcijanie bardzo długo nie mieli ustalonego kanonu Starego Testamentu, gdyż uważali go za odziedziczony pojudaizmie i przezeń skompletowany. Ponadto – inaczej niż żydzi – tradycyjnie dzielili księgi Biblii na historyczne, dydaktyczne i prorockie.W V wieku n.e. powstałaWulgata, przekład Starego Testamentu zhebrajskiego igreki (orazNowego Testamentu z greki) nałacinę, dokonany przezHieronima, który za źródło przyjął hebrajskie oryginały pism, ale posiłkował sięSeptuagintą. Sam Hieronim nie uważał jednak ksiąg później nazwanych deuterokanonicznymi za część natchnionego kanonu.
Podobne opinie istniały wśród wielu chrześcijańskich uczonych i duchownych aż doXVI w.Jednym z podających w wątpliwość wartość I Księgi Machabejskiej (ale nie pozostałych ksiąg deuterokanonicznych) byłpapieżGrzegorz I („Moralia”, XIX.34-PL 76,119)[1].Wieluteologów chrześcijańskich przedstawiało bardzo różne koncepcje kanonu, jednak do rozłamu doszło dopiero w trakciereformacji.
W XVI w.Marcin Luter, podobnie jak niektórzy inni katoliccy bibliści owego czasu, przyjął założenie, że kanon hebrajski jest bardziej pierwotny niż zbiór ksiąg uznawanych dotychczas przez większość chrześcijaństwa. Odrzucił księgi w nim niewystępujące, zachowując tradycyjny chrześcijański układ pism. W chrześcijaństwie rozgorzała trwająca do dziś dyskusja, które księgi powinny należeć do kanonu. Pisma odrzucone przez Lutra nazwanodeuterokanonicznymi. Większa liczba ksiąg wynika z innego podziału (według podziału hebrajskiego prorocy mniejsi i niektóre inne księgi stanowią całość i dlatego kanon żydowski tradycyjnie liczy 24 księgi).
.jpg)
