Stare Państwo – okres w dziejachstarożytnego Egiptu obejmujący lata ok. 2675 – 2170 p.n.e., przypadający na rządy III – VI dynastii.
Podstawy potęgi politycznej i ekonomicznej Starego Państwa stworzyłDżoser, założycielIII dynastii. W ramach reformy administracyjnej poddał cały obszar kraju sprawnej i scentralizowanej strukturze urzędniczej. Jego najbliższym współpracownikiem byłImhotep, uzdolniony inżynier, architekt i lekarz, który wzniósł dla Dżosera wielki kompleks grobowy zpiramidą schodkową wSakkarze.Faraon rozpoczął systematyczną penetrację DolnejNubii oraz ziem na półwyspieSynaj.
Apogeum świetności osiągnąłStarożytny Egipt za czasówIV dynastii, założonej przezSnofru, energicznego zdobywcę i sprawnego administratora (zwycięskie ekspedycje doLibii, Nubii oraz na Synaj, podbój Dolnej Nubii). Snofru doprowadził do całkowitej centralizacji zarządzania krajem. Z osiągnięć faraona korzystali jego następcy,Cheops,Chefren iMykerinos, budowniczypiramid wGizie, którzy skupili się na sprawach wewnętrznych i zaniechali podbojów. Egipt cieszył się wówczas wewnętrznym i zewnętrznym spokojem.
Ogromne koszty ekonomiczne poniesione na wzniesieniepiramid nadwerężyły gospodarkę kraju. Skutki ujawniły się w czasachV dynastii np. w postaci osłabienia wszechwładzyfaraonów i uzyskania ogromnych wpływów kapłanów świątyni bogaRe wHeliopolis. Najwybitniejszym przedstawicielem dynastii „heliopolitańskiej” byłSahure, który doprowadził na krótko do zrównoważenia ekonomicznego kraju (zaprzestał ogromnych rujnujących robót publicznych, przeprowadził udane wyprawy do Libii, Nubii i na Synaj). Pod koniec panowania dynastii zaznaczyły się negatywne skutki osłabienia władzy centralnej i umocnienia się naczelników poszczególnychnomów.
Przejęcie władzy przezVI dynastię początkowo nie zapowiadało większych zmian ani nadchodzącego upadku. Postępowało jednak uniezależnianie sięnomarchów w połączeniu z coraz częstszym dziedziczeniem tego stanowiska. Zaczęło to z wolna doprowadzać do powstawania na prowincji układów quasi-dynastycznych. Nawet osiągane pewne sukcesy w polityce zewnętrznej nie zatrzymały tego procesu. Katastrofa nastąpiła w czasach długiego panowaniaPepiego II (według tradycji trwało ono 94 lata). Nastąpił upadek autorytetu władcy, paraliż administracji centralnej i faktyczne uniezależnienie się nomarchów. Doprowadziło to doanarchii społecznej, wojen domowych, utraty zdobyczy terytorialnych oraz ostatecznego upadku kraju, który pogrążył się w chaosie ciemnych wiekówPierwszego Okresu Przejściowego.
