Historycznie stała Plancka pojawiła się w pracyMaxa Plancka na temat wyjaśnienia przyczyn tzw.katastrofy w nadfiolecie w prawie promieniowaniaciała doskonale czarnego. Planck stwierdził, że energia nie może być wypromieniowywana w dowolnych ciągłych ilościach, a jedynie w postaci „paczek” (kwantów) o wartościhν, gdzieν jest częstotliwością.
Do 20 maja 2019 roku stała Plancka wukładzie SI była równa[2]:
20 maja 2019 roku weszły w życie nowe definicjejednostek podstawowych układu SI. Kilogram został tak zdefiniowany, aby wartość stałej Plancka była równadokładnie:
Stała Plancka została sformułowana jako część udanych wysiłków Maxa Plancka, aby wytworzyć wyrażenie matematyczne, które dokładnie przewidziało obserwowany rozkład widmowy promieniowania cieplnego z zamkniętego pieca (promieniowanieciała doskonale czarnego)[4]. To matematyczne wyrażenie jest obecnie znane jakoprawo Plancka.
W ostatnich latach XIX wieku Max Planck badał problem promieniowania ciała doskonale czarnego, który po raz pierwszy przedstawiłGustav Kirchhoff około 40 lat wcześniej. Każdeciało spontanicznie i nieprzerwanie emitujepromieniowanie elektromagnetyczne. Nie było żadnego wyrażenia ani wyjaśnienia ogólnego kształtu obserwowanego widma emisyjnego. W tamtym czasie prawoWiena okazało się poprawne do danych dla fal krótkich i wysokich temperatur, ale było całkowicie błędne dla fal długich[4]. Planck nie wiedział, iż w tym czasieLord Rayleigh również zaproponował prawo znane obecnie jakoPrawo Rayleigha-Jeansa, które można było zastosować do przewidywania długich fal, ale drastycznie zawodziło przy krótkichdługościach fal.
Podchodząc do tego problemu, Planck postawił hipotezę, że równania ruchu światła opisują zestawoscylatorów harmonicznych, po jednym dla każdej możliwej częstotliwości. Zbadał, jakentropia oscylatorów zmieniała się wraz z temperaturą ciała, próbując dopasowaćprawo Wiena, i był w stanie wyprowadzić przybliżoną funkcję matematyczną dla widma ciała doskonale czarnego[5], która dała prosty empiryczny wzór dla długich fal.
O wiele częściej niż stałej Plancka używa się wielkości nazywanejh kreślone (zredukowana stała Plancka albostała Diraca):
jestkwantemmomentu pędu, a więc tym samym ispinu. Z tego też powodu przez wielu uważana za stałą bardziej podstawową niż sama stała Plancka. Oznaczenie to wprowadził brytyjski fizykPaul A.M. Dirac.
↑Peter J.P.J.MohrPeter J.P.J.,David B.D.B.NewellDavid B.D.B.,Barry N.B.N.TaylorBarry N.B.N.,CODATA recommended values of the fundamental physical constants: 2014, „Reviews of Modern Physics”, 88 (3), 2016,DOI: 10.1103/RevModPhys.88.035009,arXiv:1507.07956,ISSN0034-6861,ISSN1539-0756 [dostęp 2018-06-13].
.jpg)