Zdeklarowany przeciwnik reżimu faszystowskiego[2]. Represjonowany i kilkakrotnie skazywany za prowadzoną działalność. Pierwszy raz zatrzymany w 1925 za rozpowszechnianie opozycyjnej broszury, skazany na 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę darowano na mocy amnestii. W 1926 był w grupie opozycjonistów, którzy zorganizowali wyjazd socjalistycznego działaczaFilippa Turatiego doFrancji. Skazany za to na 5 lat pozbawienia wolności, zdołał sam również wyjechać do Francji. Pracował tam m.in. jako robotnik, był na emigracji również sądzony za prowadzoną działalność. W międzyczasie we Włoszech zaocznie skazany na 10 miesięcy pozbawienia wolności. W 1929 na podstawie podrobionego paszportu powrócił do Włoch, gdzie został aresztowany, a następnie orzeczono wobec niego karę 10 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności. Początkowo więziony, później osadzany w obozach internowania, został zwolniony w sierpniu 1943. Dołączył do kierownictwa socjalistów[3] oraz doComitato di Liberazione Nazionale[1]. Ujęty w październiku 1943 i następnie skazany na karę śmierci, zdołał w styczniu 1944 uciec i przedostać się doMediolanu. Kontynuował działalność w CLN jako jeden z jego przywódców. Był jednym z organizatorów powstania w Mediolanie z kwietnia 1945[1][2][3].
W 1945 pełnił funkcję sekretarza Włoskiej Partii Socjalistycznej (wówczas pod nazwą Partito Socialista Italiano di Unità Proletaria)[2][3]. W 1945 zasiadł w Consulta Nazionale, prowizorycznym parlamencie[4]. W latach 1946–1947 i 1947–1951 był dyrektorem „Avanti!”, czasopisma związanego z socjalistami[3]. W 1946 wybrany do konstytuanty[4]. W 1948 wszedł w składSenatu I kadencji[5]. W 1953 uzyskał mandat posła doIzby Deputowanych II kadencji. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w pięciu kolejnych wyborach w 1958, 1963, 1968, 1972 i 1976[4]. W 1963 objął funkcję wiceprzewodniczącego[3], a od lipca 1968 do czerwca 1976 byłprzewodniczącym Izby Deputowanych[4].
W lipcu 1978 w szesnastej turze głosowania został wybrany na urząd prezydenta Włoch[3]. Kadencję prezydencką rozpoczął 9 lipca tegoż roku, a zakończył 29 czerwca 1985[4]. Wszedł następnie w skład izby wyższej włoskiego parlamentu jakosenator dożywotni, w którym zasiadał do czasu swojej śmierci w 1990[5].
Był przyjacielemJana Pawła II. 13 maja 1981, po zamachu na papieża, odwiedził rannego w szpitalu klinicznymGemelli. Według relacji watykańskiego fotografaArtura Mariego (przekazanej kilkanaście lat później) umierający prezydent wyraził chęć zobaczenia się z papieżem, na co jednak nie zezwoliła jego żona[6]. Informacjom, aby to żona Sandra Pertiniengo podjęła taką decyzję, zaprzeczył natomiast przedstawiciel fundacji imienia zmarłego polityka[7].
↑Odznaczenie zostało nadane za czyny bojowe w trakciewalk nad Isonzo. Fakt ten został jednak ukryty przez włoskich faszystów ze względu na poglądy i antyreżimową działalność Sandra Pertiniego. Medal odebrał dopiero po zakończeniu kadencji prezydenckiej z rąk przewodniczącego SenatuGiovanniego Spadoliniego.
W latach 1939–1944 izba działała pod nazwą Camera dei fasci e delle corporazioni, a w latach 1945–1946 pod nazwą Consulta nazionale. W latach 1946–1948 jednoizbowy parlament działał jako Assemblea Costituente.
