Powierzchnia wysp wynosi 242km². Obejmuje ona 2 grupy wysp:Saint-Pierre (24 km²) iMiquelon (216 km²) oraz otaczające je liczne wysepki i skały.
Głównym elementemkrajobrazu wysp są rozległetorfowiska oraz skalistepłaskowyże (wysokość do 240 m n.p.m., Morne de la Grande Montagne). Na stromych i wysokich brzegach gniazdują liczneptaki morskie.
Terytorium zamieszkuje ponad 5500 osób (stan na rok 2017; liczba ta podlega nieznacznym wahaniom), z czego większość żyje wstolicy departamentuSaint-Pierre – 5,5 tys. mieszkańców[3].
Wyspy, odkryte w1535 przezJacques’a Cartiera, zostały zasiedlone wXVII w. przez rybaków z zachodniejFrancji, głównieBretończyków iBasków. Od tej pory są one posiadłością francuską, choć pretensje do nich zgłaszali również Brytyjczycy (w latach1713,1778,1793 i1803 okupowali wyspy). W1814 zostały oficjalnie uznane zakolonię francuską.
Emisjarównoważnika dwutlenku węgla z terytorium wysp wyniosła w 1990 roku 0,157 Mt, z czego 0,148 Mt stanowiła emisja dwutlenku węgla. W przeliczeniu na mieszkańca emisja wyniosła wówczas 23,556 t dwutlenku węgla. Następnie emisje znacznie spadły i od 2012 ponownie rosną. Głównym źródłem emisji przez cały czas była energetyka, choć na początku lat 90. XX w. znaczny udział miały emisje z budynków, które jednak wkrótce znacznie ograniczono. W 2018 emisja dwutlenku węgla pochodzenia kopalnego wyniosła 0,079 Mt, a w przeliczeniu na mieszkańca 12,492 t[7].
Ogólna liczba ludności wysp według spisu powszechnego ze stycznia 2011 roku wynosiła 6 080, z których 5 456 mieszkało w Saint-Pierre a 624 w Miquelon-Langlade[8]. Według spisu z 1999 roku, 76% ludności urodziło się na archipelagu, a 16,1% urodziło się we Francji, gwałtowny wzrost z 10,2% w 1990. W tym samym spisie, mniej niż 1% ludności określiło się jako cudzoziemcy. Archipelag ma wysoki poziom emigracji, zwłaszcza wśród młodych ludzi, którzy często wyjeżdżają na studia, nie wracając potem. Nawet w czasach wielkiego dobrobytu połowów dorsza, przyrost ludności zawsze był ograniczony z powodu geograficznego oddalenia, surowego klimatu i nieurodzajnych gleb[9].
Podczas gdy pewne ruiny wskazują na obecnośćIndian na archipelagu, to jednak jest mało prawdopodobne stałe osadnictwo na tych ziemiach poza sezonowymi i okazjonalnymi wyprawami łowieckimi i myśliwskimi. Obecna ludność jest wynikiem napływu imigrantów z portów francuskich, głównie zNormandii,Bretanii,Baskonii i z regionuSaintonge, a także z niedalekichAkadii iNowej Fundlandii[11].
Języki
Mieszkańcy mówią wjęzyku francuskim, a ich zwyczaje i tradycje są podobne do tych, które można znaleźć we Francji. Język francuski używany na archipelagu jest bliższy temu z Francji niż zKanady, ale posiada wiele unikatowych cech[12].Baskijski, wcześniej używany prywatnie w domach przez osoby o baskijskich korzeniach, zniknął z wyspy w końcu lat 50. XX wieku[13].
