 | |||
| Dane misji | |||
| IndeksCOSPAR | 1985-063A | ||
|---|---|---|---|
| Zaangażowani | |||
| Oznaczenie kodowe | STS-51-F | ||
| Pojazd | |||
| Wahadłowiec | |||
| Załoga | |||
 Rząd z przodu L-P: England, Henize, Fullerton, Bridges. Z tyłu L-P: Musgrave, Acton, Bartoe | |||
| Dowódca | |||
| Start | |||
| Miejsce startu | |||
| Początek misji | 29 lipca 1985, 21:00:00 UTC | ||
| Orbita okołoziemska | |||
| Apogeum | 320 km | ||
| Lądowanie | |||
| Miejsce lądowania | Edwards AFB, Pas startowy 23 | ||
| Lądowanie | 6 sierpnia 1985, 19:45:26 UTC | ||
| Czas trwania misji | 7 dni, 22 godz, 45 min, 26 sek | ||
| Przebyta odległość | 5 284 350 km[1] | ||
| Liczba okrążeń Ziemi | 127 | ||
| Program lotów wahadłowców | |||
| |||
STS-51-F (ang.Space Transportation System) (Spacelab 2) – dziewiętnasta wyprawa w ramachprogramu lotów amerykańskich wahadłowców. W misji wziął udziałwahadłowiec kosmicznyChallenger, był to ósmy lot tego wahadłowca. Był to jednocześnie pięćdziesiąty lot załogowy USA[2].
źródło dla sekcji:[2]
źródło dla sekcji:[1]
Prowadzenie obserwacji astronomicznych i astrofizycznych w laboratoriumSpacelab-2. Większość jego oprzyrządowania naukowego służyła do obserwacjiSłońca iwiatru słonecznego. Prowadzenie badań z dziedziny biomedycyny kosmicznej.
Pierwsza próba startu 12 lipca 1985 roku nie powiodła się, gdyż komputer wkrótce po zapłonie silników wyłączył je[3].
Ostatecznie start odbył się 29 lipca 1985 roku. Przez 5 minut i 45 sekund przebiegał prawidłowo. Po tym czasie został wyłączony jeden z trzech silników głównych –SSME. Gdyby wyłączenie nastąpiło 33 sekundy wcześniej, Challenger nie byłby w stanie osiągnąć trwałej orbity wokółziemskiej. Po skoku nadAtlantykiem musiałby lądować awaryjnie wSaragossie wHiszpanii. Pozostałe silniki pracowały nadal i szansa na powodzenie misji rosła. By odciążyć prom, wyrzucono około 2000 kg z zapasu 11 000 kg materiałów pędnych dla silnikówOMS. Dodatkowy nieplanowany manewr tymi silnikami pochłonął dalsze 750 kg paliwa i utleniacza. Ostatecznie Challenger znalazł się na orbicie, lecz przebiegającej 71 km niżej (311–301 km), niż planowano. Nachylenie orbity wyniosło 49,5°. Jak się później okazało przyczyną kłopotów była nie awaria silnika SSME nr 1, a czujników temperatury w pompie turbinowej podającej ciekły wodór do komory spalania. Wadliwie działające czujniki sygnalizowały wzrost temperatury turbiny powyżej 1071 °C, co groziłoby jej uszkodzeniem, a w konsekwencji także całego pojazdu.
Tymczasem rozpoczęto wysiłki, by uratować naukowy charakter misji. W związku z mniejszą wysokością orbity trzeba było zaktualizować program badań i przeprogramować komputery. Przesłano w tym celu na pokład wahadłowca rekordową w historii wyprawSTS liczbę 12 932 instrukcji zmieniających programy komputerowe oraz zapełniono poleceniami dla załogi 140 m papieru dalekopisowego. Z kolei dane naukowe napływające ze Spacelaba 2 zostały zarejestrowane na około 430 km taśm magnetycznych. Za pomocą teleskopu słonecznego zarejestrowano w ciągu 16 godzin (pierwotnie planowano 50 godzin) planowane 12 000 obrazów Słońca o wysokiej rozdzielczości. Zebrano więcej informacji niż podczas trwających 171 dni obserwacji prowadzonych przez załogistacji kosmicznejSkylab.
Z kolei teleskop sprzężony zespektrografem dostarczył 4150 zdjęć metodą fotograficzną. Zebrano je w ciągu 20 okrążeń Ziemi. W ciągu poprzednich lat za pomocąrakiet sondażowych przeprowadzono podobne badania, lecz ich łączny czas obserwacji wyniósł zaledwie 16 minut.
Niestety, nie wszystkie doświadczenia i pomiary przebiegały pomyślnie. Część danych miała mniejszą dokładność, w związku z mniejszą wysokością orbity. Szereg przyrządów odmawiało posłuszeństwa – system pozycjonowania przyrządów astronomicznych IPS udało się uruchomić dopiero w ostatniej dobie – przedłużonej z siedmiu do ośmiu dni – wyprawy. Okazało się, że w programach komputerowych były błędy, które stopniowo wykrywano i korygowano.
OstatecznieNASA i współpracujące z nią instytucje naukowe USA i innych krajów oceniły misję Spacelaba 2 wieńczącą ośmioletni okres przygotowań pozytywnie. W międzynarodowych badaniach Słońca, których częścią była misja Spacelaba 2 brały udział – wśród około 50 placówek na całym świecie – także Instytut AstronomicznyUniwersytetu Wrocławskiego iCentrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk, prowadząc badania porównawcze.
Lot STS-51-F zakończył się po 127 okrążeniach Ziemi lądowaniem wKalifornii. Dla zmniejszenia prędkości w czasie powrotu na Ziemię Challenger zużył resztki materiałów pędnych. Powrót przez atmosferę odbywał się szerokimi zakosami, by zniwelować odchylenia płaszczyzny orbity od lądowiska, wynoszące około 1120 km.
