 | |||
| Dane misji | |||
| IndeksCOSPAR | 1984-034A | ||
|---|---|---|---|
| Zaangażowani | |||
| Oznaczenie kodowe | STS-41-C | ||
| Pojazd | |||
| Wahadłowiec | |||
| Załoga | |||
 L-P: Crippen, Hart, van Hoften, Nelson i Scobee | |||
| Dowódca | |||
| Start | |||
| Miejsce startu | |||
| Początek misji | 6 kwietnia 1984 13:58:00UTC | ||
| Orbita okołoziemska | |||
| Apogeum | 468 km | ||
| Perygeum | 222 km | ||
| Okres orbitalny | 91,4 min | ||
| Inklinacja orbity | 28,5° | ||
| Lądowanie | |||
| Miejsce lądowania | Edwards AFB, pas startowy 17 | ||
| Lądowanie | 13 kwietnia 1984 13:38:07 UTC | ||
| Czas trwania misji | 6 dni, 23 godz, 40 min, 7 sek | ||
| Przebyta odległość | 4 619 000 km | ||
| Liczba okrążeń Ziemi | 108 | ||
| Program lotów wahadłowców | |||
| |||
STS-41-C (ang.Space Transportation System) – piąta misjaamerykańskiegowahadłowca kosmicznegoChallenger i jedenastaprogramu lotów wahadłowców. Wyprawa została przedłużona o jeden dzień z powodu problemów z przechwyceniem satelitySolar Max (dlatego lądowanie wahadłowca odbyło się w bazie wojskowejEdwards, a nie jak początkowo planowano wCentrum Kosmicznym imienia Johna F. Kennedy’ego)[1].
Przechwycenie, naprawa i ponowne umieszczenie na orbiciesatelity astronomicznegoSMM (Solar Maximum Mission, wyniesionego w lutym 1980 roku przy pomocy rakietyDelta), ponadto umieszczenie na orbicie satelityLDEF, największego z dotychczas wysłanych o masie 10 ton[1].
W czasie tej misji praktycznie wykorzystano odrzutowe plecaki. Chodziło o przechwycenie i naprawę satelity Solar Maximum Mission (Misja MaksimumAktywności Słonecznej). Satelita wprowadzony naorbitę w lutym 1980 roku miał działać przez 4 lata, ale po roku uległ awarii i zaczął obracać się wokół swej osi, co uniemożliwiło realizację zaprogramowanych badańSłońca. Wymagało to osiągnięcia pułapu 500 km. Była to największa wysokość, na jaką wzniósł się wahadłowiec w dotychczas przeprowadzonych misjach. Dr Nelson i dr van Hoften mieli za zadanie zahamować obroty satelity i sprowadzić go do wahadłowca, w celu naprawy, aby kosztujący 77 milionów dolarów satelita mógł się znowu stać użyteczny. Nelson kilkakrotnie daremnie próbował się zakotwiczyć do wirującego wolno obiektu, aby za pomocą silniczków własnego plecaka MMU przyhamować obracanie się satelity. Musiał przerwać te próby, by wrócić do wahadłowca w celu pobrania nowej porcji paliwa dla silników plecakowych. 10 kwietnia próbę ponowiono i po wyeliminowaniu powolnego ruchu obrotowego satelity o masie 2315 kg astronauta Nelson „przyholował” go w zasięgmanipulatora, którym satelitę umieszczono w ładowni. Po dokonaniu napraw (wymieniono uszkodzony zespół elektroniczny i naprawiono antenę) satelitę umieszczono w przestrzeni kosmicznej w celu wykonania prób z Ziemi. Po ponownym umieszczeniu w ładowni i domontowaniu dodatkowego przyrządu do badaniakorony słonecznej wahadłowiec wzniósł się na wysokość 503,83 km i tam pozostawił satelitę. Uprzednio, 8 kwietnia dla zrobienia miejsca w ładowni, wyniesiono z wnętrza wahadłowca na samodzielną orbitę największy obiekt, spośród dostarczonych w STS, sztucznego satelitę LDEF o masie 10 ton, w postaci platformy z zainstalowanymi urządzeniami dla przeprowadzenia 57 eksperymentów. Nad programami tych badań pracowało 200 specjalistów, głównie z USA. Po 10 miesiącach pobytu na orbicie platforma miała zostać sprowadzona na Ziemię[2]. Satelita został odszukany, przechwycony i sprowadzony na Ziemię przez załogęSTS-32.
Załoga za naprawę na orbicie satelity SMM została w 1985 roku wyróżniona przezFAI Dyplomami im. Komarowa[3].
