Movatterモバイル変換


[0]ホーム

URL:


Przejdź do zawartości
Wikipediawolna encyklopedia
Szukaj

Roy Orbison

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Roy Orbison
Ilustracja
Imię i nazwisko

Roy Kelton Orbison

Data i miejsce urodzenia

23 kwietnia 1936
Vernon

Data i miejsce śmierci

6 grudnia 1988
Hendersonville

Przyczyna śmierci

zawał serca

Instrumenty

gitara,wokal

Typ głosu

tenor

Gatunki

rock,pop,country

Zawód

muzyk, piosenkarz, autor piosenek

Aktywność

1953–1988

Wydawnictwo

Sun,Monument,MGM,London,Mercury,Asylum,PolyGram,Virgin

Powiązania

Traveling Wilburys, Teen Kings, The Wink Westerners,Class of '55

Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Okulary Orbisona w Rock and Roll Hall of Fame w Cleveland.
Gwiazda Roya Orbisona w Hollywood Walk of Fame.
Orbison w Nowym Jorku, 1987

Roy Kelton Orbison (ur.23 kwietnia1936 wVernon, zm.6 grudnia1988 wHendersonville[1]) –amerykańskipiosenkarz, autor tekstów imuzyk.

Był znany przede wszystkim ze swojego charakterystycznego stylu śpiewania, złożonych strukturalniepiosenek, i ciemnych, emocjonującychballad. Jego muzyka została opisana przez krytyków jakooperowa, zyskując pseudonim „Carusarocka” i „The Big O.”. Wiele utworów Orbisona wyrażały wrażliwość w czasach, gdy większość wykonawców rock and rollowych decydowała się na wyzywającą męskość. Największymi przebojami w jego karierze były: „Blue Bayou”, „I Drove All Night”, „Running Scared”, „Crying”, „In Dreams”, „It’s Over”, „Dream Baby (How Long Must I Dream)”, „Only the Lonely”, „Mean Woman Blues”, „You Got It”, „California Blue” i „Oh, Pretty Woman”. Znany był także ze swojej wstydliwości i traumy, które zwalczał, nosząc ciemne okulary przeciwsłoneczne.

Życiorys

[edytuj |edytuj kod]

Nie posiadając charyzmy scenicznej ani okazałej prezencji, skupił się na stronie muzycznej i tekstowej swych piosenek. Był obdarzony operowym głosem, śpiewał miłosne piosenki, stawiając się w pozycji odrzuconego. Łącząc to ze swymi cechami fizycznymi, udało mu się wykreować obraz „sympatycznego przegranego”.

Od połowy lat 60. do końca 80. kariera artysty uległa załamaniu, a jego albumy nie cieszyły się popularnością. Nie udały się także próby kariery aktorskiej. Na scenę powrócił niespodziewanie, zaproszony do udziału w nagraniachsupergrupyfolkrockowejTraveling Wilburys, w której obokBoba Dylana,Toma Petty’ego,George’a Harrisona iJeffa Lynne’a nagrał znakomicie sprzedający się album z przebojem „Handle With Care”. Przypomniany publiczności, nagrał solowy album pt.Mystery Girl, który został bardzo dobrze przyjęty przez krytyków i słuchaczy. 4 grudnia 1988 w Highland Heights wCleveland zagrał swój ostatni koncert w życiu. Zmarł dwa dni później w wynikuzawału serca[2].

Inspiracje i dziedzictwo

[edytuj |edytuj kod]

Twórczość Orbisona była inspiracją dla członków grupyThe Beatles, grupa ta w początkowym okresie swojej twórczości wzorowała się na licznych melodiach z piosenek Orbisona.

W roku 1987 został wprowadzony doRock and Roll Hall of Fame[3], a w styczniu 2010 otrzymał gwiazdę naHollywood Walk of Fame.

Barbara Orbison po śmierci męża poświęciła się trosce o spuściznę po artyście. Nakładem założonej przez nią wytwórni Orbison Records ukazało się pośmiertnie kilka płyt kompilacyjnych z nagraniami studyjnymi i koncertowymi Orbisona.

Życie prywatne

[edytuj |edytuj kod]

Z Claudette Orbison (zginęła potrącona przez ciężarówkę w 1966) miał trzech synów, najstarsi spłonęli w pożarze ich domu rodzinnego w Tennessee w 1968, najmłodszego (Wesley Orbison, ur. 1965) wychowywali rodzice Roya. Następnie poślubił poznaną w brytyjskim klubie Niemkę,Barbarę Wilhonnen Jacobs(inne języki), z którą miał dwóch synów.

Dyskografia: albumy studyjne

[edytuj |edytuj kod]
  • 1961Roy Orbison at the Rock House
  • 1961Lonely and Blue
  • 1962Crying
  • 1963In Dreams
  • 1964Oh, Pretty Woman
  • 1965Orbisongs
  • 1965There Is Only One Roy Orbison
  • 1966The Orbison Way
  • 1966The Classic Roy Orbison
  • 1967Roy Orbison Sings Don Gibson
  • 1967The Fastest Guitar Alive
  • 1967Cry Softly Lonely One
  • 1969Roy Orbison’s Many Moods
  • 1970Hank Williams the Roy Orbison Way
  • 1970The Big O
  • 1972Roy Orbison Sings
  • 1972Memphis
  • 1973Milestones
  • 1975I’m Still in Love with You
  • 1976Regeneration
  • 1979Laminar Flow
  • 1987In Dreams: The Greatest Hits
  • 1989Mystery Girl
  • 1992King of Hearts
  • 2014Mystery Girl(25. rocznica albumu)
  • 2015One of the Lonely Ones

Przypisy

[edytuj |edytuj kod]
  1. Richie Unterberger: Roy Orbison Biography. www.allmusic.com. [dostęp 2016-07-02]. (ang.).
  2. Roy Orbison – Songwriter, Singer, Guitarist. Biography: Historical & Celebrity Profiles, 17 kwietnia 2019. (ang.).
  3. Roy Orbison: inducted in 1987. The Rock and Roll Hall of Fame and Museum, Inc.. [dostęp 2016-07-01]. [zarchiwizowane ztego adresu (2016-07-05)]. (ang.).

Linki zewnętrzne

[edytuj |edytuj kod]
Grammy Lifetime Achievement Award
1960–1969
1970–1979
1980–1989
1990–1999
2000–2009
2010–2019
2020–2029

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Roy_Orbison&oldid=77654544
Kategorie:
Ukryte kategorie:

[8]ページ先頭

©2009-2026 Movatter.jp