 Roddy Piper (2009) | |||
| Imię i nazwisko | Roderick George Toombs | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 17 kwietnia 1954 | ||
| Data i miejsce śmierci | 31 lipca 2015 | ||
| Przyczyna śmierci | nagłe zatrzymanie krążenia spowodowanenadciśnieniem tętniczym | ||
| Współmałżonek | Kitty Jo Dittrich | ||
| Dzieci | 4 | ||
| Karierawrestlera | |||
| Pseudonimy ringowe | „Rowdy” Roddy Piper | ||
| Wzrost | 188 cm | ||
| Masa ciała | 104 kg | ||
| Zapowiadany z | |||
| Trenerzy | Gene LeBell | ||
| Debiut | 1969 | ||
| Emerytura | 2011 | ||
| |||
| Strona internetowa | |||
Roddy Piper, właśc.Roderick George Toombs (ur. 17 kwietnia 1954 wSaskatoon, prowincjaSaskatchewan wKanadzie, zm.31 lipca2015 wLos Angeles) – kanadyjskiwrestler i aktor.
W wrestlingu występował jako Roddy Piper wgimmicku energicznegoSzkota pochodzącego zGlasgow, ubranego wkilt oraz występującego przy akompaniamencie muzyki odgrywanej nadudach[1][2]. PrzeztabloidThe Daily Telegraph określony jakonajwiększy wrestlingowyantagonista wszech czasów[3]. Członek galerii sławWWE Hall of Fame (2005)[4]. Jeden z najbardziej utytułowanych zawodników wrestlingu na terytoriach podległych organizacjiNational Wrestling Alliance (NWA) gdzie w trakcie kariery sięgnął po ok. 30 tytułów mistrzowskich[5]. Będąc aktorem sukces odniósł dzięki głównej roli Johna Nady w filmiescience fiction pt.Oni żyją z 1988, a cytat wypowiadany przez niego w tym filmie „I have come here to chew bubble gum and kick ass. And I’m all out of bubble gum” (pol. „Wpadłem tu żuć sobiegumę i skopać nieco tyłków. Ale guma już mi się skończyła”) wszedł do kanonupopkultury jako ikoniczny[6][7][8].
Urodził się wSaskatoon, a wychowywał się wWinnipeg – tam też uczęszczał do szkoły średniej Windsor Park Collegiate. Jego ojciec Stanley Baird Toombs był funkcjonariuszemKanadyjskiej Królewskiej Policji Konnej przy przewoźniku kolejowymCanadian National Railway[9], matka zaś – Eileen Anderson miała pochodzenie szkocko-kanadyjskie. Jeszcze w okresie gimnazjum został wydalony ze szkoły za posiadanienoża sprężynowego, który nosił przy sobie podczas lekcji[10]. Po wydaleniu z gimnazjum jego relacje z ojcem stały się napięte przez co opuścił rodzinny dom i wychowywał się wschroniskach młodzieżowych prowadzonych przezYMCA[11]. Imał się również dorywczych prac podejmowanych w lokalnychsiłowniach w Kanadzie oraz zaczął grywać nadudach osiągając biegłość w grze na tym instrumencie muzycznym[12]. Przyjaźnił się również z późniejszym hokeistąNHLCamem Connorem[13].
Jeszcze w okresie szkoły średniej trenowałzapasy[14] (sięgnął po szkolne mistrzostwo w kategorii do 76 kg[15]). Trenowałpięściarstwo w klubieLandsdown Boxing Club wToronto[16], a później utrzymywał również, że został laureatem turnieju pięściarskiegoGolden Gloves, jednak sam Toombs nie figuruje w zestawieniu mistrzów Golden Gloves ani pod jego prawdziwym imieniem i nazwiskiem ani też pod żadnym z jegopseudonimów ringowych[17]. Trenował równieżjudo pod okiemGene’a LeBella, który przyznał muczarny pas w tej sztuce walki[18].
Karierę zawodowego zapaśnika rozpoczął jeszcze w okresie gdy uczęszczał do szkoły średniej w 1969 (mając 15 lat)[19]. Jak sam wyznał wksiążce autobiograficznejIn the Pit With Piper wydanej w 2002, pseudonim Roddy Piper przyjął po tym jak podczas jednej z walk, konferansjer ringowy zapowiedział go przy akompaniamencie muzyki odgrywanej na dudach jakoRoddy the Piper (ang.RoddyDudziarz)[20]. Od 1973 do 1975 występował jakojobber w walkach dlaAmerican Wrestling Association (AWA) oraz organizacji podległych National Wrestling Alliance (NWA). Od 1975 zaczął sukcesywnie rozwijać swójgimmickRowdy – chuligańskiego, zadziornego Szkota, który łatwo wchodził w rywalizację z innymi zawodnikami, a także prowadził konflikt z lokalną społecznością meksykańską na terenieKalifornii, kiedy podczas wrestlingowych show Piper odgrywał na dudach na złość latynoskich widzówHymn Meksyku – później był zagłuszany przez samych widzów, którzy na wejście zaczęli akompaniować meksykańską piosenkę ludowąLa Cucaracha tworząc ogólny chaos podczas show[21].
Na terenie Kalifornii występował w rywalizacji zChavo Guerrero Sr. orazGorym Guerrero, później po przegraniu przez niego zakładu i ogolenia mu głowy nałyso zaczął występować wmasce jakoThe Masked Canadian wtag teamie u boku Chavo Guerrero Sr.[22] Na przełomie 1978 i 1979 Piper opuścił Kalifornię dołączając do konglomeratu organizacji wrestlingu skupionych pod szyldem Pacific Northwest Wrestling.
W 1980 dołączył do Mid-Atlantic Wrestling (późniejszeJim Crockett Promotions) prowadząc rywalizację zRickiem Flairem iJackiem Brisco. Występował również jako komentator walk wrestlingowych. W 1982 został zwolniony z Mid-Atlantic Wrestling ze względu na spóźnienie się na show. Następnie wyjechał naPortoryko by w 1983 z powrotem powrócić do różnych organizacji wrestlingu na terytoriumstanu Georgia gdzie ponownie toczył walki z Rickiem Flairem oraz wszedł w rywalizację zSgt. Slaughterem iGregiem Valentine’em – w szczególności jego walka z Valentine’em podczas galiStarrcade ’83: A Flare for the Gold w 1983 przeszła do historii pod nazwąThe Year of the Ear, ponieważ podczas tego starcia Valentine uszkodziłbłonę bębenkową Piperowi, atakując go psiąobrożą w dog collar matchu – w następstwie tej kontuzji Piper stracił od 50 do 75%słuchu lewego ucha[23][24].
Jeszcze w 1979 Piper stoczył kilka walk dlaWorld Wrestling Federation (WWF), jednakże pełny kontrakt na występy w tej organizacji podpisał dopiero w 1983 by zacząć w pełni występować od 1984. W WWF debiutował w 1984 jako menedżerDavida Schultza i"Mr. Wonderful" Paula Orndorffa jednak gimmick ten został szybko porzucony przez WWF na rzeczbookowania Pipera jako czynnego wrestlera[25].
Tuż po tym jak zaczął występować jako wrestler w WWF, nadano mu własnysegment o nazwie „Piper’s Pit” (ang.Nora Pipera) odbywający się podczas telewizyjnych programów wrestlingowych produkowanych przez WWF[26]. Wywiady przeprowadzane przez Pipera w ramach Piper’s Pit z innymi zawodnikami WWF ustawiały karierę Pipera jako głównego antagonisty WWF lat 80., stając się z czasemkultowymi[27]. Podczas Piper’s Pit, Roddy Piper zapraszał do wywiadu innych zawodników WWF, a następnie antagonizował ich przeciwko sobie podważając kariery lub wprost obrażając ich lub nawet fizycznie atakując[28].
W 1985 Piper prowadził rywalizację z Hulkiem Hoganem o tytułWWF Championship. W tym samym czasie WWF zaczęła również promować swoją pierwszą dużą galę w systemiepay-per-view sygnowaną nazwą„WrestleMania”, którą zapowiedziano w haliMadison Square Garden wNowym Jorku. Rywalizacja Pipera i Hogana zaprowadziła obu zawodników do starcia podczas ww.WrestleManii I, gdzie obaj zmierzyli się w tag teamowej walce wieczoru gali –Hulk Hogan iMr. T vs Roddy Piper iPaul Orndorff, w której zwycięstwo odnieśli Hogan i Mr. T[29]. Rok później podczas galiWrestleMania 2 Piper zmierzył się w walce bokserskiej z Misterem T, którą również przegrał, będąc zdyskwalifikowanym za wykonanie rzutu swoim przeciwniku[30].
W 1987 ogłosił zakończenie kariery wrestlera ogłaszając przejście do aktorstwa – jego „walką pożegnalną” z zawodowymi zapasami było starcie z zakładem „włosy kontra włosy” przeciwkoAdrianowi Adonisowi podczas galiWrestleMania III, którą Piper wygrał[31].
Po dwuletniej przerwie Piper powrócił do zawodowych zapasów w WWF. Nadal prowadził segment Piper’s Pit oraz regularnie występował w kolejnych programach i galach pay-per-view produkowanych przez WWF. W styczniu 1992 podczas galiRoyal Rumble (1992) sięgnął po swój jedyny indywidualny tytuł jaki zdobył w ramach organizacji WWF –WWF Intercontinental Championship, tracąc go następnie podczas galiWrestleMania VIII niespełna trzy miesiące później na rzeczBreta Harta[32]. W latach 1994–1996 prowadził różne rywalizacje – m.in. zJerrym „The Kingiem” Lawlerem[33] oraz komentował wydarzenia rozgrywane w WWF podczas panelu „The Bottom Line” w programieAll-American Wrestling.
Od końca stycznia 1996 zaczął odgrywać rolę „tymczasowego przewodniczącego WWF” po tym jakGorilla Monsoon został odsunięty z występów po ataku na niego przezVadera[34]. Rozpoczął też rywalizację zGoldustem. Na początku września 1996 po raz ostatni pojawił się w WWF podczas odcinkaMonday Night RAW, który miał miejsce w kanadyjskim mieścieToronto[35].
Jesienią 1996 zadebiutował wWorld Championship Wrestling (WCW) i zaczął występować jako protagonista atakując stajnięnWo oraz samegoHulka Hogana, który w WCW odgrywał wtedy rolę antagonisty[36]. Następnie Piper dołączył doRicka Flaira i stajniThe Four Horseman przeciwkonWo. W czerwcu 1997 został zaatakowany przez stajnię The Four Horseman, a następnie wycofany z telewizji[37]. Na początku września 1997 został komisarzem WCW (WCW Commissioner) prowadząc nadal rywalizację z Hoganem, a także pomniejszą rywalizację zBretem Hartem[38].
Od 1999 rozpoczął kolejne rywalizacje z Rickiem Flairem orazBuffem Bagwellem. W lutym 2000 po raz ostatni pojawił się w WCW podczas galiSuperBrawl 2000 jako sędzia specjalny walki o tytuł WCW World Heavyweight Championship pomiędzySidem Viciousem,Jeffem Jarrettem iScottem Hallem[39]. W lipcu 2000 jego kontrakt z WCW wygasł, przez co Piper odszedł z organizacji[40].
W 2001 i 2002 odgrywał rolę komisarza w federacji niezależnej Xcitement Wrestling Federation (XWF)[41]. Na początku grudnia 2002 zadebiutował wTotal Nonstop Action Wrestling (TNA), gdzie prowadził feud zVince’em Russo, a także zaczął prowadzić segmentIn the Pit with Piper[42]. W styczniu 2005 po raz ostatni pojawił się w TNA podczas galiFinal Resolution (2005)[43].
W marcu 2003 powrócił do WWE jako antagonista atakując Hulka Hogana i sprzymierzając się zSeanem O’Haire[44]. Nadal prowadził rywalizację z Hoganem, który przybrał nowygimmick zamaskowanegoluchadora o imieniuMr. America. W czerwcu 2003 został zwolniony z WWE ze względu na wywiad przeprowadzony pozakayfabe w programieReal Sports with Bryant Gumbel gdzie Piper ujawnił mroczną stronę biznesu wrestlingu[45]. Jeszcze w latach 2005–2012 zaliczał nieregularne występy na scenie niezależnej. Pojawiał się w federacjach takich jak WrestleReunion czy Pro Wrestling Guerrilla (PWG).
W lutym 2005 WWE ogłosiło, że Piper zostanie wprowadzony do galerii sławWWE Hall of Fame – został wprowadzony przez Ricka Flaira w dniu 2 kwietnia 2005[46]. Przez 2005 rok prowadził nieregularnie segment Piper’s Pit podczas odcinków RAW. Na początku listopada 2006 sięgnął wraz z Rickiem Flairem po swój ostatni tytuł w ramach WWE –World Tag Team Championship na galiCyber Sunday (2006)[47]. W dniu 13 listopada 2006 Flair i Piper utracili tytuły tag teamowe na rzeczRated-RKO (Edge iRandy Orton)[48].
W latach 2007–2015 pojawiał się nieregularnie w WWE – prowadził różne krótkie rywalizacje (m.in. zChrisem Jericho w 2009), a w 2010 wprowadziłWendi Richter do galerii sław WWE Hall of Fame[49], a także okresowo pojawiał się podczas odcinków Raw i SmackDown by prowadzić swój kultowy segment Piper’s Pit.
W 2011 stoczył swój ostatni pojedynek w wrestlingu, jednak nie wycofał się w pełni z biznesu zawodowych zapasów, gdyż w 2012 utworzył Portland Wrestling Uncut nawiązując do tradycji organizacji Portland Wrestling, w której znaleźli się starsi zawodnicy występujący w przeszłości w Portland Wrestling oraz nowe twarze sceny niezależnej, a Piper występował w swojej federacji jako konferansjer[50].
W lipcu 2015 Ric Flair wyznał, że Piper utracił swój kontrakt legend w WWE ze względu na konflikt jaki toczył w przestrzeni publicznej (poza wrestlingowymkayfabe) zeStone Coldem Steve’em Austinem[51], jednak na trzy tygodnie przed swoją śmiercią sam Piper przeprosił Austina za prowadzenie z nim publicznego sporu[52].
Oprócz kariery zawodowego zapaśnika, występował jako aktor filmowy i telewizyjny, a także udzielał się w rolachdubbingowych. W latach 80. wystąpił wteledyskuCyndi Lauper pt.The Goonies ’R’ Good Enough oraz nagrał utwór pt.For Everybody, który znalazł się na muzycznym albumie studyjnym wydanym przez World Wrestling Federation pt.The Wrestling Album. W 1992 nagrał utwór muzyczny pt.I’m Your Man, który wydano tylko na terytorium Wielkiej Brytanii i do którego nakręcono teledysk – na stronie Bsingla znalazł się jego drugi utwór pt.Judy Come Back[53].
Jako aktor sławę uzyskał dzięki roli Johna Nady whorrorzeSFJohna Carpentera pt.Oni żyją, w którym Piper wypowiada zdanie „I have come here to chew bubble gum and kick ass. And I’m all out of bubble gum” (pol. „Wpadłem tu żuć sobie gumę i skopać nieco tyłków. Ale guma już mi się skończyła”) stał się kultowym. Podobnie za ikoniczną uznano uliczną bójkę na przedmieściachLos Angeles Johna Nady (odgrywanego w filmie przez Pipera) z Frankiem Armitage’em (w którego wcielił sięKeith David) – zarówno scenę cytatu jak i bójkiparodiowano w serialach animowanychMiasteczko South Park iPora na przygodę! oraz w grach komputerowychDuke Nukem 3D iSaints Row IV[54].
Entertainment Weekly wskazywał, że rola Pipera w filmie „Oni żyją” ustawiła Pipera jako „ikonę popkultury” i „swego rodzaju legendę”[55]. MagazynRolling Stone opisał również na swoich łamach, iż Piper „miał niezapomnianą karierę aktora kultowego”, wspominając jego rolę w filmie „Oni żyją”[56].
Jego postać jako Roddy’ego Pipera pojawiła się w kilkudziesięciu odsłonach gier komputerowych:WWF WrestleMania: Steel Cage Challenge,WCW/nWo Revenge,WCW/nWo Thunder,Legends of Wrestling II,WWE SmackDown! Here Comes the Pain,Showdown: Legends of Wrestling,WWE Day of Reckoning,WWE SmackDown! vs. Raw,WWE SmackDown vs. Raw 2007,WWE SmackDown vs. Raw 2008,WWE All Stars (jako postać legendarna),WWE 2K14 (ukryta postać),WWE 2K16 iWWE 2K19 (postaćDLC), a także wWWE 2K20,WWE 2K Battlegrounds,WWE 2K22,WWE 2K23 orazWWE 2K24[57]. Jego postać pojawiła się równieżcameo w fabule grySaints Row IV, gdzie Piper użyczył również głosu swojemu bohaterowi[58].
Był równieżpodcasterem – swoje autorskiesłuchowisko (Piper’s Pit with Roddy Piper) prowadził na platformiePodcastOne od kwietnia 2014 do początku lipca 2015, kiedy wszedł w publiczny spór ze Stone Coldem Steve’em Austinem[59].
Ze swoją żoną Kitty Jo Dittrich (z którą był związany do śmierci) doczekał się czwórki dzieci (trzech córek i syna):Ariel Teal Toombs, Anastacia Shea Toombs, Falon Danika Toombs i Colton Baird Toombs. Jedna z jego córek – Ariel jest aktorką filmową, wokalistką, a także związana była z biznesem wrestlingu[60]. Jego jedyny syn z kolei (Colton) został zawodnikiem mieszanych sztuk walki[61]. Toombs określał siebiechrześcijaninem[62].
Piper wymieniał m.in.:Gene’a LeBella,Muhammada Ali iLou Thesza jako osób mających wpływ na jego karierę[63].
W 2002 wydał swoją książkę autobiograficzną pt.In The Pit with Piper, w której opisał swoje pochodzenie, życie osobiste oraz karierę wrestlera i aktora – w tej samej książce stwierdził, że jest spokrewniony zrodziną Hartów i że jest kuzynem Breta Harta[64]. Bruce Hart stwierdził, że on oraz jego rodzeństwo bylikuzynostwem w drugiej linii w stosunku do Toombsa[65].
W listopadzie 2006 WWE informowała o tym, że Piper choruje nachłoniaka Hodgkina i że przechodzichemioterapię (którą zakończył w połowie stycznia 2007)[66]. Toombs potwierdził następnie zmaganie się ze schorzeniem na swojej stronie internetowej.
W dniu 24 lipca 2015 Piper wystąpił w programieThe Rich Eisen Show. Podczas występu Piper miał trudności ze skupieniem się i często mówił na inny temat niż przedstawiane mu pytania[67]. Tydzień później, w dniu 31 lipca 2015 Toombs zmarł we śnie w swojej letniej rezydencji w Los Angeles. Obdukcja zwłok wykazała, że przyczyną zgonu Pipera było nagłe zatrzymanie krążenia spowodowane nadciśnieniem tętniczym. Tuż po jego śmierci, jego przyjacielBruce Prichard wyznał, że na noc przed śmiercią Pipera otrzymał od niego nagranie na skrzynkę głosową na której Piper mówił, że „nie czuje się zbyt dobrze, i że musi odespać zmęczenie” – podobną informację na skrzynkę głosową otrzymał Hulk Hogan od Roddy’ego Pipera, w której Piper mówił o tym że „podąża zChrystusem”[68]. W dniu 3 sierpnia 2015 podczas odcinka Raw, na początku show wykonano 10 symbolicznych uderzeń w gong, które tradycyjnie honorują zmarłych zawodowych zapaśników[69]. Ciało Pipera poddanokremacji, a jego prochy złożono na cmentarzuCrescent Grove Cemetery wTigard w stanieOregon[70].
W 2016 jego córka Ariel i syn Colton wydali drugą książkę biograficzną o swoim ojcu pt.Rowdy: The Roddy Piper Story[71]
Uznawany jest powszechnie zarówno wśród fanów, organizacji wrestlingu jak i mediów zajmujących się biznesem zawodowych zapasów za jednego z największych antagonistów w historii wrestlingu[72] – sama federacja WWE wymieniła go jako największyczarny charakter w historii profesjonalnego zapaśnictwa[73][74].
Dave Meltzer – dziennikarz sportowy oraz ekspert z zakresu wrestlingu opisał Pipera jako „jedną z kluczowych postaci mających wpływ na rozwój organizacji WWE, a w szczególności dzięki jego występowi w nakręceniu sukcesu galiWrestlemania I”[75].
Ric Flair nazwał Pipera „bez wyjątku największym artystą w historii wrestlingu”[76]. W podobnym tonie mówił o PiperzeVince McMahon, który wyznał po jego śmierci, że „Roddy Piper był jednym z najbardziej rozrywkowych, kontrowersyjnych i bombastycznychperformerów w historii WWE, uwielbianym przez miliony fanów na całym świecie”[77].
Tuż po śmierci Pipera głos zabrał reżyser filmowyJohn Carpenter, który skomentował odejście zawodnika w następujący sposób:„Jestem zdruzgotany dzisiejszą wiadomością o śmierci mojego przyjaciela Roddy’ego Pipera. Był świetnym zapaśnikiem, znakomitym artystą i dobrym przyjacielem”[78].
Jego osobistysegment będącywywiadem prowadzonym z różnymi postaciami w WWF/WWE, pod nazwąPiper’s Pit (ang.Nora Pipera) został uznany za innowacyjny, urozmaicający programy telewizyjne z zakresurozrywki sportowej (wrestlingu) produkowanych przez WWF/WWE[79]. Piper jest również pierwszym wrestlerem, który wchodził doringu przy akompaniamencie muzyki odgrywanej na żywo przez zespół muzyczny – w lutym 1985 Piper wszedł do walki przeciwkoHulkowi Hoganowi w haliMadison Square Garden, a jego motyw muzyczny odrywała wtedyorkiestra dętaNew York Police Department – NYPD Pipes and Drums[potrzebny przypis].
Menedżer wrestlingowyBobby Heenan twierdził, że Piper posiadał talent do wymyślania wrestlingowychpromo na poczekaniu. Heenan wyznał, że zostawiał Pipera samego w szatni, a po dwudziestu minutach wracał by usłyszeć promo, które Piper przygotował do występu na ringu[potrzebny przypis].
Zawodniczkamieszanych sztuk walki oraz wrestlerka –Ronda Rousey używała przydomkaRowdy, który nadany jej został przez przyjaciół, jednak nie korzystała z tego pseudonimu zawodowo aż do spotkania się z samym Piperem, który wyraził zgodę na oficjalne używanie przydomkaRowdy przez Rondę. W dniu 1 sierpnia 2015 – dzień po śmierci Pipera, Rousey zadedykowała swoją walkę przeciwkoBethe Correia na galiUFC 190 zmarłemu zawodnikowi, a w wywiadzie po walce z Correią wymieniła z nazwiska zmarłego Pipera[80].
W 2018 Rousey zadebiutowała w WWE jako wrestlerka, a w swoim gimmicku zaczęła występować wkilcie iskórzanej kurtce po Roddym Piperze, którą otrzymała od syna zmarłego zawodnika, oddając w ten sposób hołd karierze Pipera[81]. Zaczęła też używaćrzutu określanego nazwąPiper’s Pit jako akcję kończącą walkę[82].
W kwietniu 2019 podczas wydarzeniaWrestleMania Axxess odsłonięto naBrooklynie w Nowym Jorku posąg zbrązu przedstawiający postać Roddy’ego Pipera[83].
| Zwycięzca (stawka) | Przegrany (stawka) | Lokalizacja | Gala | Data | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|
| Roddy Piper (włosy) | Luke Williams (włosy) | Portland,Oregon | gala na żywo | 1 marca 1980 | |
| Roddy Piper (włosy) | Adrian Adonis (włosy) | Pontiac,Michigan | WrestleMania III | 29 marca 1987 |
Poniższe tabele przedstawiają wybrane występy Pipera w filmie, telewizji orazInternecie:
| Rok | Tytuł | Rola | Uwagi |
|---|---|---|---|
| 1978 | The One and Only | Joe 'Leatherneck Joe' Grady | niewymieniony w napisach |
| 1986 | Trzaskające się ciała | Rick 'Quick Rick' Roberts | rola drugoplanowa |
| 1988 | Hell Comes to Frogtown | Sam Hell | główna rola |
| Oni żyją | John Nada | główna rola | |
| 1989 | Buy & Cell | Kowboj | rola drugoplanowa |
| 1991 | Tagteam | Rick McDonald | główna rola |
| 1992 | Immortal Combat | John Keller | główna rola |
| 1993 | Back in Action | Frank Rossi | główna rola |
| 1994 | No Contest | 'Ice' | rola drugoplanowa |
| Tough & Deadly | Elmo Freech | główna rola | |
| 1995 | Jungleground | porucznik Jacob Cornell | główna rola |
| 1996 | Terminal Rush | Bartel | główna rola |
| Marked Man | Frank Gibson | główna rola | |
| Sci-Fighters | detektyw Cameron Grayson | główna rola | |
| 1997 | First Encounter | porucznik Ed Ganz | główna rola |
| Dead Tides | Mick Leddy | główna rola | |
| The Bad Pack | Dash Simms | główna rola | |
| 1998 | Hard Time | Randy | rola drugoplanowa |
| Last to Surrender | Nick Ford | główna rola | |
| 1999 | Legless Larry & the Lipstick Lady | Larry 'Legless Larry' | główna rola |
| The Shepherd | Miles | alternatywny tytuł filmu:Cyber City | |
| 2000 | Jack of Hearts | detektyw Deeks | rola drugoplanowa |
| 2005 | Three Wise Guys | pastor Roberts | rola drugoplanowa |
| Honor | LT Tyrell | jedna z głównych ról | |
| 2006 | Domestic Import | Bill 'Bronco Bill' | alternatywny tytuł filmu:Nanny Insanity |
| Costa Chica: Confession of an Exorcist | Lucas McMurter | alternatywny tytuł filmu:Legion: The Final Exorcism | |
| Shut Up and Shoot! | barman Yokum | rola drugoplanowa | |
| Night Traveler | The Pyro Messiah | użyczył głosu, rola drugoplanowa | |
| Blind Eye | Fred Mears | główna rola | |
| 2007 | Ghosts of Goldfield | Jackson Smith | |
| Super Sweet 16: The Movie | Mitch | ||
| 2008 | Legion: The Final Exorcism | Nieznany | |
| 2009 | The Mystical Adventures of Billy Owens | William Thurgood | główna rola |
| A Gothic Tale | Narrator | ||
| 2010 | The Portal | George 'Homeless George' | |
| Lights Out | detektyw Callahan | główna rola | |
| Billy Owens and the Secret of the Runes | William Thurgood | ||
| Alien Opponent | ojciec Melluzzo | główna rola | |
| 2011 | Clear Lake | Wayne | główna rola |
| Pizza Man | Roderick | ||
| Fancypants | Smiley | główna rola | |
| Zielona Latarnia: Szmaragdowi wojownicy | Bolphunga | użyczył głosu | |
| 2013 | Black Dynamite Teaches a Hard Way! | We własnej osobie | rolacameo |
| Pro Wrestlers vs Zombies | We własnej osobie | główna rola | |
| 2014 | Pogrzebać przeszłość | Eddie Starks | |
| 2015 | The Reconciler | Russ | |
| 2015 | Portal to Hell | Jack | główna rola |
| 2015 | The Masked Saint | Nicky Stone | |
| 2016 | The Bet | Mr. Jablonski | film wydano po śmierci Pipera |
| 2016 | The Chair | Murphy | film wydano po śmierci Pipera |
Źródło:[84]
| Rok | Tytuł | Rola | Uwagi |
|---|---|---|---|
| 1987 | The Highwayman | Kaznodzieja | odcinek pilotażowy |
| 1989 | The Super Mario Bros. Super Show! | We własnej osobie | występ gościnny – użyczył głosu |
| 1990 | The Love Boat: A Valentine Voyage | Maurice Steiger | film telewizyjny |
| 1992 | Jedwabne pończoszki | Jimmy Snow | odc. "Wild Card" (sezon 2, odc. 4) |
| 1993 | Nieśmiertelny | Anthony Gallen, Nieśmiertelny | odc. "Epitaph for Tommy" (sezon 2, odc. 10) |
| 1994 | RoboCop | Tex Jones/Commander Cash | odc. "Robocop vs. Commander Cash" |
| 1998 | Strażnik Teksasu | Cody 'The Crusader' Conway | odc. "Crusader" |
| 1999 | The Outer Limits | Marlon | odc. "Small Friends" (sezon 5, odc. 3) |
| Louis Theroux’s Weird Weekends | We własnej osobie | odc. "Wrestling" (sezon 2, odc. 6) | |
| Mentors | Daniel Boone | odc. "The Rescue" (sezon 1, odc. 13) | |
| 2003 | The Man Show | We własnej osobie | odc. "Apologizing" |
| 2006 | Robot Chicken | We własnej osobie | użyczył głosu; odc. "Metal Militia" (sezon 2, odc. 9) |
| 2009–2013 | U nas w Filadelfii | Da’’ Maniac | wystąpił w dwóch odcinkach |
| 2010 | Dowody zbrodni | "Sweet" Sil Tavern | odc. "One Fall" (sezon 7, odc. 16) |
| 2011 | Fantasy Factory | We własnej osobie | odc. "Kid Lightning" (sezon 4, odc. 7) |
| 2012 | Breaking In | Mr. Weller | odc. "The Contra Club" (sezon 2, odc. 1) |
| 2013 | Wojny magazynowe | We własnej osobie | odc. "Barry’s Angels" (sezon 4, odc. 11) |
| 2014 | Pora na przygodę! | Don John | użyczył głosu; odc. "The Red Throne" (sezon 5, odc. 47) |
| 2014 | WWE Legends’ House | We własnej osobie | wystąpił w 10 odcinkach – sezon 1 |
| 2015 | Food Factory USA | We własnej osobie | odc. "No Snout About It" (sezon 2, odc. 4) |
Źródło:[85]
| Rok | Tytuł | Rola | Uwagi |
|---|---|---|---|
| 2014–2015 | Piper’s Pit with Roddy Piper | We własnej osobie (prowadzący) | Podcast realizowany na platformiePodcastOne od kwietnia 2014 do lipca 2015 – dwa ostatnie odcinki pojawiły się w serwisieSoundCloud. |
| 2015 | Table for 3 | We własnej osobie | Reality show, w którym osobistości ze świata WWE dzielą się historiami przy obiedzie. Piper wystąpił w 2015 po raz ostatni w WWE w tym programie – emisja ostatniego odcinka z jego udziałem odbyła się już pośmiertnie w dniu 6 sierpnia 2015. |
| Pierwsze pokolenie | |
|---|---|
| Drugie pokolenie | |
| Trzecie pokolenie | |
| Spowinowaceni | |
| Dalsza rodzina | |
| tag teamy istajnie | |
| Inne powiązane tematy |
| 1993 | |
|---|---|
| 1994 | |
| 1995 | |
| 1996 |
| 2004 | |
|---|---|
| 2005 | |
| 2006 | |
| 2007 | |
| 2008 | |
| 2009 |
| 2020 | |
|---|---|
| 2021 |
