| Pełne imię i nazwisko | Rasmus Bele Åke Wranå | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Obywatelstwo | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Wzrost | 175 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Informacje klubowe | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Klub | Karlstad CK | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Rasmus Bele Åke Wranå (ur.15 listopada1994 wSztokholmie) – szwedzkicurler, mistrz olimpijski zPekinu 2022, wicemistrz olimpijski zPjongczangu 2018, mistrz świata i Europy.
Jestdrugim w drużynieNiklasa Edina.
Rasmus Wranå jest synem curleraMatsa Wrany. Dyscyplinę tę na poziomie międzynarodowym uprawia również jego siostraIsabella. Rasmus rozpoczął uprawiać curling w 2003. W 2017 odniósł kontuzję łąkotki w lewym kolanie.
Rasmus występuje również w konkurencji par mieszanych ze swoją siostrąIsabellą. Para wygrała swoje pierwsze zawody w Bernie w 2020 roku[2]. W 2022 roku reprezentowali Szwecję wmistrzostwach świata, gdzie awansowali do rundy play-off, ale zostali wyeliminowani przez niemiecką paręSchöll/Harsch[3].
W 2024 roku rodzeństwo po raz kolejny reprezentowało Szwecję namistrzostwach świata wÖstersund, tym razem zdobywając złoty medal. W finale pokonaliestońską paręKaldvee/Lill[4].
W 2025 roku Wranå/Wranå zajęli drugie miejsce w mistrzostwach Szwecji i na mistrzostwach świata kraj reprezentowała paraHasselborg/Eriksson[5]. Mimo tego to Isabella z bratem otrzymała nominację reprezentacyjną naZimowe Igrzyska Olimpijskie w Mediolanie–Cortinie[6]. Podczas Igrzysk para zakończyła rundę round-robin z bilansem 5-4 i awansowała do fazy play-off[7]. W półfinale pokonała reprezentantów Wielkiej Brytanii (Dodds/Mouat), natomiast w finale reprezentację Stanów Zjednoczonych (Thiesse/Dropkin), zdobywając złoty medal[8].
