| Państwo | |
|---|---|
| Dyscyplina | |
| Data założenia | |
| Data rozwiązania | |
| Zwycięzcy | |
| Pierwszy zwycięzca |
|
| Ostatni zwycięzca |
|
| Najwięcej zwycięstw |
|
Puchar Europy Środkowej to pierwsze w Europie międzynarodowe rozgrywki piłkarskie, które odbywały się w latach 1927-1960, w których o mistrzostwo rywalizowały między sobą reprezentacjeEuropy Środkowej.
Na początku XX wieku jednym z głównych ośrodków rozwoju piłki nożnej w Europie kontynentalnej były miastaAustro-Węgier, których czołowe kluby od 1897 roku grały w turnieju zwanymChallenge Cup. Po upadku imperium w wynikuI wojny światowej, państwa powstałe na jego terytorium nadal wiodły prym w rozwoju tego sportu. W szczególności niektóre z pierwszych profesjonalnych lig piłkarskich w Europie powstały wAustrii (1924), naWęgrzech (1925) iCzechosłowacji (1926).
W celu dalszej promocji piłki nożnej i przywrócenia sportu w regionie, Sekretarz GeneralnyAustriackiego Związku Piłki NożnejHugo Meisl w lipcu 1927 roku podjął szereg inicjatyw mających na celu organizację międzynarodowych turniejów z udziałem reprezentacji narodowych i niektórych klubów w krajach Europy Środkowej. Jedną z takich inicjatyw był Puchar Europy Środkowej z udziałem reprezentacji narodowych, którego pierwsze mecze odbyły się we wrześniu 1927 roku.
Turniej został pierwotnie nazwany imieniemAntonína Švehli (Pohár Švehla), premiera Czechosłowacji i jednego z założycieli turnieju, a od 1954 roku turniej stał się znany jakoDr. Gerö Cup, nazwany na cześć dyrektora Austriackiego Związku Piłki Nożnej, austriackiego ministra spraw zagranicznych i byłego sędziego pucharuJosef Gerö. W literaturze niektórych uczestniczących krajów Puchar był rozgrywany pod różnymi nazwami, w krajach niemieckojęzycznych nazywał sięEuropapokal lubEuropameisterschaft, na Węgrzech –Európa Kupa, we Włoszech –Coppa Internazionale, w Czechosłowacji –Mezinárodní póhar.
W pierwszym turnieju uczestniczyły reprezentacje założycieli: Austrii, Węgier, Czechosłowacji i Włoch[1]. Później do czterech krajów założycielskich dołączyła Szwajcaria, a następnie w 1955 roku Jugosławia. W turnieju wzięły udział także drużyny z Polski i Rumunii, ale ich związki piłkarskie odmówiły udziału w meczach z profesjonalistami, dlatego grały tylko z amatorskimi reprezentacjami.
Turniej odbywał się w systemie każdy z każdym, w którym rywalizujące ze sobą drużyny spotkały się dwukrotnie (jeden u siebie i jeden na wyjeździe). Zwykle turniej trwał 2-3 lata, a ostatnie turnieje przez 5 lat. Turniej został wyeliminowany w 1960 roku wraz z nadejściemMistrzostw Europy.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Lp. | Reprezentacja | Miejsca na podium | Zwycięskie sezony | ||
|---|---|---|---|---|---|
 |  |  | |||
| 1. |  Włochy | 2 | 1 | 0 | 1927–1930, 1933–1935 |
| 2. |  Austria | 1 | 2 | 2 | 1931–1932 |
| 3. |  Węgry | 1 | 1 | 2 | 1948–1953 |
| 4. |  Czechosłowacja | 1 | 1 | 1 | 1955–1960 |
