Ptolemeusz XV Cezarion (gr.basileus Ptolemaios XV Kaisarios Theos Philopator IV Theos Philometor V – król Ptolemeusz XV Cezar Bóg Miłujący Ojca Bóg Miłujący Matkę,egip.Ptulmis Dżedtunef Kiseres, Jua-en-pa-neczer-neti-nechem Setepenptah Iri Maatre Sechemanchenamon) (ur.47 p.n.e., zm. w sierpniu30 p.n.e.) – synJuliusza Cezara iKleopatry[1], ostatnifaraonEgiptu.
Urodził się w czerwcu 47 p.n.e.[1] Był ostatnim przedstawicielem dynastiiPtolemeuszów. Niektórzy starożytni historycy powątpiewali w ojcostwo Juliusza Cezara[1]. W latach 46–44 p.n.e. przebywał wraz z matką wRzymie[1]. Sprawował oficjalnie władzę od 44 p.n.e. (wspólnie z matką, po śmierciPtolemeusza XIV, prawdopodobnie zamordowanego przez Kleopatrę[1]) do śmierci. W trakcie walk międzyOktawianem iMarkiem Antoniuszem przed zawiązaniemdrugiego triumwiratu Kleopatra uzależniała udzielenie pomocy temu drugiemu od uznania Cezariona za dziedzica Cezara[2]. Marek Antoniusz w czasie drugiego triumwiratu nadał Cezarionowi liczne tytuły (m.in. „król królów” w 34 p.n.e.) i posiadłości na wschodzie (Cypr iCelesyrię), pomimo że Kleopatra w niewielkim stopniu wsparła jego i Oktawiana w walkach z zabójcami Cezara[2]. Jednocześnie Antoniusz uznał oficjalnie Cezariona za prawowitego dziedzica Cezara, co zostało poczytane jako polityczny cios wymierzony w Oktawiana[2]. Deklarację tę Antoniusz powtórzył około 32 p.n.e.[2]
Po porażce Antoniusza i Kleopatrypod Akcjum, kiedy Oktawian August najechał Egipt w 30 p.n.e., Kleopatra wysłała Cezariona doBerenike[1], portu nadMorzem Czerwonym, by uciekł doIndii bądźEtiopii[2]. Jego opiekun, skutkiem zdrady lub tchórzostwa, namówił go, by zawrócił[potrzebny przypis]. Oktawian zapytał filozofaArejosa, czy ma prawo do uśmiercenia Cezariona. Filozof, parafrazującHomera „Niedobry jest rząd wielu” (Iliada II,198), powiedział[potrzebny przypis]: „Nie jest dobrze, gdy za dużo Cezarów na świecie”. Oktawian kazał więc zabić Cezariona w końcu sierpnia 30 p.n.e.
Od okresu predynastycznego do Pierwszego Przejściowego (przed ok. 3150–2133)
| Okres | |
|---|
Predynastyczny
(przed ok. 3150) | |
|---|
Wczesnodynastyczny
(ok. 3150–2686) | |
|---|
Stare Państwo
(ok. 2686–2181) | |
|---|
1. Przejściowy
(ok. 2181–2133) | | VII | - Neferkare (młodszy)
- Neferkare Nebi
- Dżedkare Szemai
- Neferkare Chendu
- Merienhor Neferkamin
- Nikare
- Neferkare Tereru
- Neferkahor
|
|---|
| VIII | - Uadżkare Pepisonbe
- Neferkamin Anu
- Kakare Ibi
- Neferkare
- Neferkauhor Kapuibi
- Neferirkare
|
|---|
| IX | - Meribre Cheti I
- Neferkare Nebkaure
- Cheti II
- Setut
|
|---|
| X | - Merihathor
- Neferkare
- Uachare Cheti III
- Merikare
- Nebkaure Cheti IV
|
|---|
|
|---|
Średnie Państwo i Drugi Okres Przejściowy (ok. 2133–1567)
Nowe Państwo i Trzeci Okres Przejściowy (ok. 1567–730)
Od Epoki Późnej do panowania rzymskiego (od 730)
